«Σήμερα η αναγκαιότητα για τον σοσιαλισμό έναντι της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ», έγραψε χθες η «Χαραυγή», η εφημερίδα που συνεχίζει να εξυμνεί το σοβιετικό σύστημα και την ιδεολογία των μπολσεβίκων -δηλαδή έναν από τους πιο αρρωστημένους δολοφονικούς πολιτικούς μηχανισμούς που πέρασαν ποτέ από τη γη- 23 χρόνια μετά την οριστική κατάργησή του από τους λαούς της Ρωσίας και της ανατολικής Ευρώπης.

Με αφορμή τη σημερινή 97η επέτειο της ένοπλης πραξικοπηματικής κατάργησης της νεαρής ρωσικής αστικής δημοκρατίας και την επιβολή της δικτατορίας μιας δράκας αδίστακτων γραφειοκρατών στις 7 Νοεμβρίου 1917 (25 Οκτωβρίου με το παλιό ημερολόγιο, γι’ αυτό και ονομάστηκε Οκτωβριανή Επανάσταση), ο συνάδελφος Νικόλας Νικόλα, εξυμνεί αυτήν που αποκαλεί «επικαιρότητα της κοσμοαντίληψης των κομμουνιστών επαναστατών».

Θα αντιπαραβάλω τις αυταπάτες του, με κάποια σχόλια του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι (το επίθετό του είναι ψευδώνυμο και στα ρωσικά σημαίνει «Πικρός») που, με όσα έζησε και έγραψε, ενσαρκώνει την τραγικότητα αυτού του τεράστιου ιστορικού εγχειρήματος - από τη μια ως προνομιούχος ευνοούμενος του Λένιν και του Στάλιν και απολογητής του καθεστώτος και από την άλλη ως σιωπηλός αντιφρονών, που μέχρι τον θάνατό του, αμφέβαλλε, αλλά και φοβόταν.

Ήταν ο πρώτος διάσημος στην εποχή του, πνευματικός άνθρωπος στη χώρα, που διαπίστωσε από τις πρώτες κιόλας μέρες μετά την επικράτηση της επανάστασης, ότι δεν υπήρχε καμιά «επικαιρότητα» στο νοσηρό, θεμελιώδες ψέμα στο οποίο αυτή στηρίχτηκε, για μια δήθεν κοινωνία δικαιοσύνης, ευημερίας και ισότητας. Στις 7 Δεκεμβρίου 1917, έγραψε ότι «οι μπολσεβίκοι έχουν για βασικό τους επιχείρημα τις ξιφολόγχες. Το σύνθημα “όλη η εξουσία στα Σοβιέτ”, μετατράπηκε σ’ ένα άλλο σύνθημα: όλη η εξουσία σε μια χούφτα μπολσεβίκους. Τα Σοβιέτ βυθίζονται στην ανυπαρξία, αφού στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια δημοκρατία των λίγων, για τη δημοκρατία μερικών επιτρόπων του λαού».

Μόλις μερικές βδομάδες μετά το ξέσπασμα της επανάστασης, διαφώνησε ανοιχτά με τους κομματικούς ηγέτες και έγραψε ότι «οι Λένιν και Τρότσκι, δεν έχουν ιδέα για την ελευθερία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλοτριώνονται ήδη, από το βρομερό δηλητήριο της εξουσίας. Αυτό είναι ορατό από την επαίσχυντη ασέβεια στην ελευθερία του λόγου, αλλά κι όλων των άλλων αστικών ελευθεριών, για τις οποίες η δημοκρατία πάλεψε...».

Τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Γκόρκι «προσαρμόστηκε» στην επίσημη γραμμή, αλλά ταυτόχρονα, λόγω της προσωπικής γνωριμίας του με τον Λένιν, διαμεσολάβησε και έσωσε τη ζωή ποιητών και συγγραφέων που έπεφταν στη δυσμένεια του καθεστώτος.

Προς το τέλος της ζωής του (το 1936), κι αφού το όνομά του και το ταλέντο του, χρησιμοποιήθηκαν από το σταλινικό κράτος για να προωθήσουν την προπαγάνδα του στο εσωτερικό και το εξωτερικό, έπεσε και ο ίδιος στη δυσμένεια του Στάλιν και τέθηκε υπό επιτήρηση και κατ' οίκον περιορισμό, στο σπίτι του στη Μόσχα.

Ο Στάλιν ήταν ανάμεσα στα άλλα σκυθρωπά και… απαρηγόρητα κομματικά στελέχη, που μετέφεραν το φέρετρό του στην κηδεία…