Καθώς φτάνει σήμερα στην Κύπρο ο παρορμητικός Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Άβιγκντορ Λίμπερμαν (Avigdor Lieberman), φέρνει μαζί του την έντονη αύρα της συγκρουσιακής του προσωπικότητας. Και την πικάντικη γεύση της ειρωνείας, που εισήγαγε στη διεθνή πολιτική.

Μόλις πριν μια βδομάδα, σχολίασε την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, από την νέα κεντροαριστερή κυβέρνηση της Σουηδίας, του Στέφαν Λόφεν (Stefan L?fven), ως εξής, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της ισραηλινής εφημερίδας «Jerusalem Post»: «H Σουηδία πρέπει να κατανοήσει ότι οι σχέσεις στη Μέση Ανατολή, είναι πολύ πιο περίπλοκες από την αυτο-συναρμολόγηση επίπλων ΙΚΕΑ»...

Κουβέντα που κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον τα κόκκαλα των Σουηδών, που είναι οι πρώτοι Δυτικοευρωπαίοι που προχώρησαν στην αναγνώριση της Παλαιστίνης.
«Είναι μια ατυχής απόφαση, η οποία ενισχύει τα εξτρεμιστικά στοιχεία και την απορριπτική πολιτική των Παλαιστινίων», δήλωσε ο Λίμπερμαν, εκτιμώντας ότι «η σουηδική πρωτοβουλία προκαλεί μεγάλη ζημιά και ουδεμία ωφέλεια έχει». Επανέλαβε ότι «ο μόνος δρόμος προς την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας με τους Παλαιστινίους, είναι μέσω των διαπραγματεύσεων και κινήσεις σαν τη σουηδική, το μόνο που κάνουν είναι να ενισχύουν τις μη ρεαλιστικές αξιώσεις των Παλαιστινίων».

Αν δεν κάνω λάθος, η προηγούμενη επίσκεψη του Άβιγκντορ Λίμπερμαν στην Κύπρο ήταν τον Γενάρη του 2010, όταν συναντήθηκε και με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια.
Η παρουσία του στη Λευκωσία είχε προκαλέσει την αντίδραση της παλαιστινιακής κοινότητας στο νησί, που οργάνωσε εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την ισραηλινή πρεσβεία για να καταδικάσει την «ολοκληρωτική ιδεολογία» του και να ζητήσει τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής.

Είχα γράψει τότε ότι δεν μπορούσε κανείς παρά χαιρετίσει αυτήν που έβλεπα ως μια ρεαλιστική στροφή του Δημήτρη Χριστόφια, από την προκατάληψη και τα αντιεβραϊκά συνθήματα προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά και κομμάτων (με πρωταγωνιστή το ΑΚΕΛ), σε αυτήν της ώριμης αποτίμησης και σκέψης.

Εξέφρασα την ελπίδα ότι αποφάσισαν να δοθεί τέλος στην «παραδοσιακή» ψυχρότητα/εχθρότητα προς το εβραϊκό κράτος, τη γεωγραφικά και πολιτικά πλησιέστερη δημοκρατία προς τη δική μας, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα αλλαγή της φιλικής μας στάσης προς τα αραβικά χαλιφάτα, βασίλεια και εμιράτα της περιοχής.

Υπενθύμισα ότι οι Ισραηλινοί για χρόνια έβλεπαν την πλάτη μας, ενώ το χέρι τους ήταν πάντα απλωμένο προς το μέρος μας για χειραψία. Δεν είναι τυχαίο που ο Λίμπερμαν «θυμήθηκε» και θέλησε να μας «θυμίσει» εκείνη την παλιά ιστορία μιας άλλης εποχής στις σχέσεις ανάμεσα στον κυπριακό και τον εβραϊκό λαό, όταν οι καταπονημένοι και καταδιωγμένοι από τον ναζισμό Εβραίοι δραπέτευαν από την Ευρώπη και κατευθύνονταν στην αρχαία πατρίδα τους, μέσω Κύπρου.

«Για μας», ανέφερε, «είναι μια από τις μεγαλύτερες σελίδες των σχέσεών μας και εκτιμούμε τη βοήθειά σας στη διάρκεια εκείνης της δύσκολης εποχής για τον λαό μας».
Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι, καθώς η Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, προχώρησε το άνοιγμα της προηγούμενης και κατέστησε το Ισραήλ, στρατηγικό εταίρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πικάντικη γεύση ειρωνείας στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή...