Ο Ισραηλινός Ehud Leibner γιόρτασε χθες (31 Οκτωβρίου 2014), τα 75α γενέθλιά του, σε ένα κιμπούτς 40 χιλιόμετρα από τη Χάιφα. Τον συνάντησα αυτήν την εβδομάδα σε ξενοδοχείο στη Λευκωσία, όπου ήρθε για να παραστεί στα εγκαίνια της έκθεσης έργων τέχνης Εβραίων κρατουμένων στα Βρετανικά στρατόπεδα κράτησης στην Κύπρο, την τριετία 1946-1949.
Ο ίδιος ήταν τότε 7-8 χρονών και έζησε στην Αμμόχωστο από το 1947, μέχρι το 1949 που έκλεισε το στρατόπεδο κράτησης του Καράολου.
Ο Ehud, ένας άντρας με χιούμορ, έντονα συναισθήματα και πάθος για τη ζωή, μου μίλησε για τον εαυτό του, για τα κιμπούτς και για την αποικιοκρατούμενη Κύπρο των παιδικών του χρόνων. «Γεννήθηκα σε κιμπούτς, έζησα σε κιμπούτς για όλη τη ζωή μου και δεν πρόκειται να το εγκαταλείψω ποτέ. Ήμουν παντρεμένος για 25 χρόνια με ένα κορίτσι που έφυγε από το δικό της και ήρθε στο δικό μου κιμπούτς… αποκτήσαμε μαζί τέσσερα παιδιά, χωρίσαμε και παντρεύτηκα άλλη κοπέλα από άλλο κιμπούτς, που ήρθε με τα δικά της παιδιά και αυτή στο δικό μου… και τώρα είναι και οι δύο στο ίδιο κιμπούτς και έχουμε μια πολύ καλή σχέση…
Τα τρία από τα παιδιά μου ζουν στις ΗΠΑ, αλλά η μια κόρη μου μένει στο δικό μου κιμπούτς, 200 μέτρα από το σπίτι μου… έχει τρία παιδιά, που είναι ο ήλιος στη ζωή μου...».
Ο Ehud Leibner μού έδειξε τα παπούτσια του. «Τώρα φοράω παπούτσια, γιατί είμαι φιλοξενούμενος. Στο σπίτι μου, για δεκαετίες ολόκληρες, περπατώ ξυπόλυτος. Είναι απλή η ζωή του κιμπούτς… αλλά όχι οι κάτοικοί του. Είναι πολύ σοφιστικέ και δραστήριοι άνθρωποι… σαν Εβραίοι… τους αρέσει να συζητούν και να υπερασπίζονται τις θέσεις τους. Το παράξενο με τα κιμπούτς, είναι ότι πρόκειται για αγροτικές κοινότητες, αλλά οι κάτοικοί τους δεν είναι αγρότες. Στη σκέψη και στη νοοτροπία, είναι τρομερά διανοούμενοι και έξυπνοι τύποι»…
Ο μικρός Ehud διδασκόταν μαθήματα εβραϊκών και μουσικής, από Εβραίους κρατούμενους μέσα στο στρατόπεδο του Καράολου. Ο πατέρας του, Joshua Leibner, σημαίνον στέλεχος των εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη, πριν από τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους, είχε σταλεί με την οικογένειά του στην Αμμόχωστο, ως Βοηθός Διευθυντής του «κάμπου» του Καράολου. Διευθυντής, ήταν ο Αμερικανο-Εβραίος Moish Laub, που είχε σταλεί στην Κύπρο από τις ΗΠΑ, εκ μέρους της Αμερικανο-εβραϊκής Επιτροπής Βοήθειας (American Jewish Joint Distribution Committee).
«Επιστρέψαμε στο Ισραήλ και μετά από δύο εβδομάδες ήρθε και ο πατέρας μου με το τελευταίο πλοίο στη Χάιφα, αφού έκλεισαν οι κάμποι. Το θυμάμαι, γιατί περιμέναμε το πλοίο στη Χάιφα, με τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου πέθανε πολύ νέος στα 46 του, εφτά χρόνια μετά που φύγαμε από την Κύπρο. Ίσως γι’ αυτό δεν μιλήσαμε ποτέ με τη μητέρα μου για την Κύπρο. Θυμάμαι μόνο ότι πήγαινα κάθε μέρα στον κάμπο για να σπουδάσω εβραϊκά, με άλλα 3-4 συνομήλικα παιδιά, που είχαν έρθει από την Παλαστίνη μαζί μας.
Ο ένας ήταν ο γιος του Moish Laub, ένα χρόνο μεγαλύτερος από μένα… και αν και σήμερα ζει στις ΗΠΑ, έχουμε ακόμα φιλικές σχέσεις. Τον προσκάλεσα να έρθει στην Κύπρο για τα εγκαίνια της έκθεσης, αλλά δεν μπορούσε λόγω ασθενείας. Ίσως στο μέλλον τα καταφέρουμε… έχουμε χρόνο».
Αντιλαμβάνεστε ότι ένας άντρας σαν τον Ehud Leibner, πάντα έχει χρόνο… είτε είναι 75 είτε είναι 95…
