Όπως αναφέρθηκε χθες σε χαιρετισμό του Προέδρου Αναστασιάδη, που διάβασε ο Διευθυντής του Γραφείου του, Παναγιώτης Αντωνίου, «η Παιδεία και ο Πολιτισμός κατέχουν ξεχωριστή θέση στο Πρόγραμμα της Κυβέρνησης, η οποία θεωρεί ότι η επένδυση στην Παιδεία και το ανθρώπινο κεφάλαιο, αποτελεί ουσιαστικά το εχέγγυο και την εγγύηση για το μέλλον».

Το γεγονός, βέβαια, ότι ο συγγραφέας της ομιλίας αυτής έγραψε την Παιδεία και τον Πολιτισμό με κεφαλαία γράμματα, δεν πείθει από μόνο του για τη σημασία που το κράτος τούς αποδίδει στην πράξη - και όχι βέβαια στα εύκολα και μεγάλα λόγια.

Ξεχωρίζω την πιο σημαντική επισήμανση του χαιρετισμού του Προέδρου: «Μέσα από συστηματική εργασία και μελέτη επιχειρείται», είπε, «ο εκσυγχρονισμός των διοικητικών δομών του εκπαιδευτικού συστήματος και των σχολικών μονάδων, στη βάση ενός σχεδίου δράσης που αποσκοπεί στην αποκέντρωση των δραστηριοτήτων του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και την ενίσχυση της αυτονομίας των σχολικών μονάδων».

Η αυτονομία των σχολικών μονάδων!
Παραπέμπω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τα στελέχη της Παιδείας με κεφαλαίον Π, στην παρέμβαση που έκανε πριν από λίγα χρόνια σε επιστημονική ημερίδα του Κυπριακού Παρατηρητηρίου για τη Βία στο Σχολείο και που εξακολουθεί να έχει την ίδια δυναμική σήμερα, ο φιλόλογος από την κατεχόμενη Λύση, Κυριάκος Μπαρρής, Πρόεδρος του Συνδέσμου Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης.

Σε εκείνη την αξιομνημόνευτη συνέντευξη στον υπογράφοντα, ο έμπειρος, όσο και ρηξικέλευθος εκπαιδευτικός, εξέφρασε την άποψη ότι ο διευθυντής μιας σχολικής μονάδας «μπορεί να κάνει περισσότερα ακόμα και από το Υπουργείο Παιδείας, φτάνει να έχει αυτονομία». Όπως μου είπε χαρακτηριστικά, το εκπαιδευτικό σύστημα «εξουθενώνει τον διευθυντή και τον κάνει γραφειοκράτη και διεκπεραιωτή διοικητικών και γραφειοκρατικών καθηκόντων και δεν του αφήνει χρόνο να κάνει αυτά που θα έπρεπε να κάνει».

Πρόσθεσε ότι «είναι τεράστιας σημασίας, ένα καλό σχολικό κλίμα επικοινωνίας. Και αυτό το κλίμα δεν μπορεί να το καλλιεργήσει ένας άγνωστος στους μαθητές διευθυντής-γραφειοκράτης, κλεισμένος στο γραφείο του. Η γραφειοκρατία σού τρώει τον χρόνο ως διευθυντή και δεν σε αφήνει να κάνεις τη διοίκηση που θέλεις ως ηγέτης και να επικοινωνήσεις με τα παιδιά. Το σύστημα σε πνίγει μέσα σε ένα βομβαρδισμό από εγκυκλίους και αλληλογραφία, που τρώει τεράστιο χρόνο να διεκπεραιωθεί.

»Προσωπικά, δεν έχω ποτέ, ως διευθυντής, κλειστή την πόρτα μου, που είναι ανοικτή και μπαίνουν μέσα τα παιδιά. Όμως για να τα βγάλω πέρα, δεν σχολάνω στη 1.30 μ.μ. όπως οι καθηγητές, αλλά στις 3μ.μ., γιατί αν κάνω τη γραφειοκρατία την ώρα που λειτουργεί το σχολείο, δεν θα κάνω τίποτε άλλο.

»Συχνά ρωτώ τα παιδιά, "αν ήσουν διευθυντής, τι θα έκανες για το σχολείο;". Πέρσι άκουσα καταπληκτικές απαντήσεις. Δύο έργα που έκανα στο Λύκειο Πολεμιδιών, την αίθουσα ψυχαγωγίας για τα διαλείμματα και τις κενές και το στέγαστρο για σκιά από τον ήλιο και για προστασία από τη βροχή, τα έκανα μετά από εισηγήσεις των παιδιών».