Προσέξτε πίσω από τους Ιρανούς αντικαθεστωτικούς της φωτογραφίας, που κατέφυγαν στην Κύπρο πριν 15-20 χρόνια, τα γραμμένα στο πλακάτ, πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα: «Αναγνωρισμένος πρόσφυγας στην Κύπρο: Ανθρώπινα δικαιώματα, όχι. Σύμβαση 1951, όχι. Βοήθεια ή υποστήριξη, όχι. Εργασία, όχι. Μέλλον, όχι. Ισότητα, όχι. Ρατσισμός, ναι. Διακρίσεις, ναι. Ταπείνωση, ναι».
Λίγα απλά και σταράτα λόγια, που περιγράφουν δύσκολες ζωές αποκλεισμού και περιθωριοποίησης, στην Κυπριακή Δημοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μου είπε σε πολύ καλά ελληνικά ο 29χρονος Ehsan Rocivand, που ήρθε στο νησί, στα 15 του χρόνια: «Όταν κατέληξα με την οικογένειά μου στην Κύπρο, φοίτησα σε ελληνικό λύκειο στη Λευκωσία και, αν και δυσκολεύτηκα πολύ με τη γλώσσα, κατάφερα να πάρω απολυτήριο. Στη συνέχεια, φοίτησα για τρία χρόνια στο Πανεπιστήμιο Frederick, στον κλάδο Electrical Engineering, δουλεύοντας ταυτόχρονα, 12 ώρες τη μέρα, για να πληρώνω τα δίδακτρα.

Όμως, λόγω οικονομικών δυσκολιών και αφού δεν δικαιούμουν φοιτητική χορηγία, αναγκάστηκα να διακόψω τις σπουδές μου ένα χρόνο πριν τελειώσω, χωρίς να πάρω το πτυχίο μου. Τώρα εργάζομαι ως ηλεκτρολόγος, όποτε βρω δουλειά, απλώς για το pocket money μου, αλλά χωρίς την κυπριακή υπηκοότητα, κτυπώ συνεχώς πάνω στον τοίχο των διακρίσεων και της καχυποψίας».
Για 14 χρόνια ζει επίσης στην Κύπρο ο συμπατριώτης του

Piymannimtaz Asli, 39 χρόνων, πατέρας δύο παιδιών 8 και 6 χρόνων, τεχνικός συστημάτων ασφάλειας στη Λευκωσία. Μου μίλησε περισσότερο για το σκοτεινό μέλλον των παιδιών του, γεννημένων σε μια χώρα που δεν τους παραχωρεί ιθαγένεια και που δεν θα έχουν καμιά προοπτική σε μια ζωή με αξιοπρέπεια. «Είμαι εδώ, γιατί με διαβεβαίωσαν τα Ηνωμένα Έθνη, ότι η Κύπρος τιμά την υποχρέωσή της να παρέχει άσυλο στους πρόσφυγες.

Όμως δεν υπάρχει κανένας σεβασμός στη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί η Κύπρος δεν λέει ξεκάθαρα στην ΕΕ ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις υποχρεώσεις της, με αποτέλεσμα να παγιδεύει εδώ έντιμους ανθρώπους που διψούν για ελευθερία, δημοκρατία και την ευκαιρία να εργαστούν και να προσφέρουν σύμφωνα με τις ικανότητές τους;».

Ακόμα πιο δραματική, η κατάσταση των Κούρδων απάτριδων της Συρίας, που είναι ακόμα αιτητές ασύλου, ύστερα από 10-15 χρόνια παραμονής στην Κύπρο. Μου είπε ο Ali Mohamed Husein, πατέρας τεσσάρων παιδιών 12-18 χρόνων: «Στη Συρία ήμουν χωρίς ταυτότητα και χωρίς διαβατήριο… χειρότερος και από “ajanib”, που σημαίνει “ξένος”. Ήμουν “maktoumeen”, που σημαίνει “χαμένος”. Το καθεστώς Άσαντ, μας πήρε την υπηκοότητά μας από τη δεκαετία του '60. Και οι δύο κοινωνικές ομάδες, δεν επιτρέπεται να έχουμε περιουσία, όπως γη, σπίτι ή αυτοκίνητο.

Οι “ajanib”, έχουν ταυτότητα με κοκκινωπό χρώμα και μπορούν να ταξιδέψουν μόνο μια φορά στο εξωτερικό, για επείγουσες περιπτώσεις, όπως για ιατρική θεραπεία. Αλλά εμείς οι “maktoumeen”, δεν μπορούμε να πάμε πουθενά και δεν έχουμε καν ταυτότητα του κράτους - μόνο ένα πιστοποιητικό λευκού χρώματος, από τον κοινοτάρχη. Λοιπόν, όπως ήμουν “κανένας” στη Συρία, είμαι “κανένας” και στην Κύπρο»…