Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, η σημερινή. Η οργάνωση La Strada International και 28 άλλες οργανώσεις στην Ευρώπη αρχίζουν την εκστρατεία «Used in Europe», για το ζήτημα της εργασιακής εκμετάλλευσης και της εμπορίας ανθρώπων. Κι εγώ φέρνω στο μυαλό μου τον Ρουμάνο Σαβίν Βασίλι και τα γελαστά, γαλάζια μάτια του. Τα μάτια ενός νέου άντρα, που εκπέμπουν καλοσύνη και γενναιοδωρία.

Ξέρω, είναι περίεργο που θυμήθηκα την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία, στον πιο ακατάλληλο τόπο, στο λυόμενο δωμάτιο όπου ζούσε, στο σκληρό περιβάλλον μιας απομακρυσμένης φάρμας στους γυμνούς λόφους του σκουπιδότοπου.

Στον χώρο που μοιραζόταν με τους σκύλους του εργοδότη του.

Θα μου πείτε, δεν είναι κακό να μοιράζεσαι κάποιον χώρο με τους σκύλους, αντί με τους ανθρώπους - αντίθετα είναι συχνά θεραπευτικό και ανταποδοτικό, φτάνει να είναι η δική σου επιλογή.

Στην περίπτωση του Σαβίν δεν ήταν δική του επιλογή, ήταν επιλογή της ανάγκης του να έρθει στην Κύπρο να δουλέψει, για να βοηθήσει τους γονείς και τα αδέλφια του πίσω στη Ρουμανία να ανασάνουν οικονομικά.

Άντεξε ατέλειωτα κτηνώδη ωράρια και χαμηλά μεροκάματα δεκαπέντε και περισσότερων ωρών ο 30χρονος Ρουμάνος, που από τα 22 του χρόνια ιδρωκοπά στις οικοδομές της Λευκωσίας και της ευρύτερης περιοχής.

Όμως ο τραυματισμός του σε τροχαίο, που τον κατέστησε ανάπηρο στα πόδια για πολλούς μήνες, τον καθήλωσε κυριολεκτικά.

Τον έφερε αντιμέτωπο με την ερημιά αυτού του άνυδρου τοπίου, που σπάζει κάπου-κάπου, μόνο από το πράσινο κάποιας ελιάς ή κάποιου θάμνου.

Τον έφερε αντιμέτωπο με τη μοναξιά της νύχτας, όπου τα μακρινά αστέρια κάνουν πιο μαύρο τον ουρανό.

Αλλά, δεν μου είπε κακό λόγο για κανέναν, ο Σαβίν.

Καθόταν εκεί, στο στενό του κρεβάτι, σε αυτό το κατασκεύασμα το φτιαγμένο από κάποιο χημικό υλικό, μακριά από κάθε κατοικημένο μέρος, με τα πόδια του σπασμένα, με τα όνειρά του ακυρωμένα, αλλά δεν είχε κακό λόγο για κανέναν - και το χαμόγελο δεν έπαψε ούτε στιγμή να φωτίζει τις κουβέντες του.

Δεν έχει τίποτε δικό του σ’ αυτόν τον κόσμο, ο Σαβίν. Ό,τι δικό του απέκτησε -τα χρήματα του μόχθου του- το έστειλε στην οικογένειά του.

Ξέμεινε σ’ αυτό τον κρανίου τόπο που τον κατοικούν αλεπούδες και κοράκια, χωρίς τη συντροφιά μιας γυναίκας, χωρίς την παρέα ενός φίλου, αποκομμένος από την κοινότητα, που έτσι κι αλλιώς δεν τον δέχτηκε ποτέ.

Ένας ξένος, να τι είναι.

Ένας ξένος σε αυτό το μεσογειακό νησί, που του είπαν πως είναι ανοιχτό και φιλόξενο - και που αποδείχτηκε πως είναι απλώς, δήθεν.

Ούτε αυτοκίνητο έχει ο Σαβίν, ούτε σπίτι, ούτε λεφτά στην τράπεζα, ούτε υπόληψη, ούτε παρελθόν ή μέλλον, έτσι όπως τα βλέπουν και τα αξιολογούν οι Ευρωπαίοι συμπολίτες του εδώ.

Του τα πήραν όλα οι άλλοι και τον άφησαν σύξυλο στη μέση του πουθενά.

Όμως, καθώς με συνόδευε κούτσα κούτσα προς τη βαριά καγκελόπορτα της εξόδου, με τόση ευγένεια και τόση ηρεμία, ήξερα πως δεν κατάφεραν να του κλέψουν ό,τι μοναδικό τον κάνει μοναδικό.