Σε μιαν εμβληματική μορφή της κυπριακής κοινωνίας, τον χαλκέντερο παπά από τα Μανδριά, Σάββα Μιχαηλίδη 67 χρόνων, ιερέα της Ρωσικής κοινότητας της Λεμεσού από το 1995, λυτρωτή εκατοντάδων γυναικών από τα δεσμά της σωματεμπορίας, με πήρε η υπόθεση της οργάνωσης για την προστασία θυμάτων σεξουαλικής εκμετάλλευσης ΣΤΙΓΜΑ. Όταν οι κοπέλες από τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία και άλλες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες πωλούνταν πριν δέκα χρόνια στα καμπαρέ, σαν φτηνό εμπόρευμα, με την άδεια και τις ευλογίες του κυπριακού κράτους (!), ο πάτερ Μιχαηλίδης είχε το τεράστιο σθένος να τα βάλει με τα αδίστακτα κυκλώματα των σωματεμπόρων.
Ξοδεύοντας χιλιάδες ευρώ από το υστέρημά του, από τον δικό του μισθό και της συζύγου του, με το καταφύγιο που δημιούργησε, κατάφερε να σώσει κυριολεκτικά τη ζωή των γυναικών και επιπρόσθετα, να σώσει κάτι από την αξία και την τιμή αυτού του τόπου, που είχε τσαλαπατηθεί στα υπόγεια της τεράστιας νυχτερινής κρεαταγοράς.
Κουβεντιάζοντας χθες μαζί του, μου είπε ότι ύστερα από τόσα χρόνια, νιώθει την ανάγκη να διαψεύσει εκείνον τον ιδιοκτήτη καμπαρέ, που είχε ισχυριστεί σε τηλεοπτική εκπομπή, ότι κάθε φορά που ο πάτερ Σάββας βοηθούσε ένα θύμα σωματεμπορίας, πληρωνόταν από την αμερικανική πρεσβεία. (Δεδομένης της σημασίας που δίνουν οι ΗΠΑ στην καταπολέμηση του διεθνικού trafficking).
Πρόσθεσε ότι από την πρεσβεία των ΗΠΑ, «είχαμε μόνο ηθική στήριξη και δεν είδαμε ποτέ αμερικανικά χρήματα. Μάλιστα, μας είχαν τότε επισκεφθεί διαδοχικά δύο Αμερικανοί πρέσβεις και ο ένας μάλιστα από αυτούς, πήγε στα κατεχόμενα και μας βοήθησε να απελευθερώσουμε νεαρή Μολδαβή, από τουρκοκυπριακό καμπαρέ».
Μου είπε αναστενάζοντας ο πάτερ Σάββας ότι λυπάται που δεν κατάφερε τότε, να πείσει κάποιες κοπέλες να κινηθούν δικαστικά εναντίον της Δημοκρατίας, «αφού το κράτος, με το σύστημα με τις βίζες καλλιτέχνιδων, παρέδιδε ουσιαστικά τις κοπέλες στο σωματεμπόριο και ήταν συνυπεύθυνο με τους σωματέμπορους, για τον εφιάλτη που περνούσαν τα θύματα». Πρόσθεσε ότι αυτό το επεσήμανε με έκθεσή της και η τότε Επίτροπος Διοίκησης, Ηλιάνα Νικολάου.
Αναφέρθηκε όμως και στον νέο νόμο του Απρίλη 2014 που για πρώτη φορά ποινικοποιεί και τους πελάτες του σωματεμπορίου, αλλά θεωρεί ότι ο νόμος έχει ένα «παραθυράκι» που τους αφήνει στο απυρόβλητο.
«Φώναζα για πολύ καιρό», είπε, «ότι έπρεπε να ακολουθήσουμε νομοθετικά το παράδειγμα της Σουηδίας για ποινικοποίηση του πελάτη, όπου, όποιος αγοράζει σεξουαλικές υπηρεσίες, ανεξάρτητα αν η γυναίκα είναι πόρνη ή θύμα σωματεμπορίας, τιμωρείται με φυλάκιση.
Στον δικό μας νόμο, έβαλαν τη διάταξη που διώκει τον πελάτη, μόνο εφόσον αυτός γνωρίζει ότι αγόρασε τις σεξουαλικές υπηρεσίες θύματος σωματεμπορίας. Όμως έπρεπε να θεωρείται θύμα σωματεμπορίας, κάθε γυναίκα που δίνει το σώμα της μετά από χρηματική συναλλαγή, άσχετα αν συμφωνεί ή όχι, με τη σεξουαλική της εκμετάλλευση. Θα μπορούσε έτσι η Αστυνομία, να συλλάβει π.χ. τους πελάτες του “Ναού της Αφροδίτης”…
Γιατί άραγε σε αυτή την περίπτωση η Αστυνομία έκανε έφοδο στον “Ναό” και δεν έστειλε συνεργάτες της, όπως έκανε σε πολλές άλλες περιπτώσεις, για να δώσουν σημαδεμένα χαρτονομίσματα κ.λπ., ώστε να στοιχειοθετήσει υπόθεση; Υπάρχει άραγε κάποια σκοπιμότητα πίσω από αυτό;».
