Η υπόθεση του γελοίου, «αρχαιοελληνικού» Ναού της Αφροδίτης στην Παλώδια και του εγκληματικού κυκλώματος σωματεμπορίας ξένων γυναικών, επανήλθε χθες στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου η βουλευτής της ΕΔΕΚ, Ρούλα Μαυρονικόλα, σχολίασε ότι «μας ξένισε το γεγονός ότι από τις 17 κοπέλες εργαζόμενες στον "Ναό", απελάθηκαν οι 16 και δεν υπάρχουν μάρτυρες, πλέον».
Της απάντησε η Υπαστυνόμος Ρίτα Σούπερμαν, επικεφαλής του Γραφείου της Αστυνομίας για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων: «Οι κοπέλες δεν ήταν μάρτυρες, έτυχαν συνεντεύξεων από το Γραφείο μας… για 2-3 εικοσιτετράωρα οι αστυνομικοί δούλευαν νυχθημερόν… και δεν υπήρχε καμιά μαρτυρία ότι εκεί γινόταν σεξ… έλεγαν ότι εκεί έκαναν μασάζ… και καμιά κοπέλα δεν παραδέχτηκε. Το γιατί και πώς, δεν μπορώ να το απαντήσω. Αυτό που μπορώ να σας πω, είναι ότι μόνο δύο από τις κοπέλες αναγνωρίστηκαν ως θύματα.
»Ο λόγος που ήθελε να φύγει η μια από αυτές (και δεν μπορέσαμε να την κρατήσουμε), είναι γιατί φοβόταν, πρώτα, την εκδίκηση των κυκλωμάτων στη χώρα της, όπου είχε ένα μωρό και ήταν αδύνατο να την πείσουμε ότι μπορούμε να την προστατεύσουμε στη χώρα της. Και, δεύτερο, γιατί δεν βρήκε δουλειά εδώ στην Κύπρο, ώστε να μπορέσει να έχει πιθανότητα να φέρει το μωρό της στην Κύπρο.
Όμως, αν υπήρχε μια συλλογική προσπάθεια των Υπηρεσιών προς τον σκοπό αυτό, και αν βλέπαμε την ανάγκη αυτού του θύματος, να της βρούμε άμεσα δουλειά και να δουλέψουμε όλοι μαζί γι’ αυτόν τον στόχο, γιατί τη χρειαζόμαστε να δώσει μαρτυρία στο δικαστήριο, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Εισηγούμαι λοιπόν να προσφέρονται προγράμματα στα καταφύγια, ώστε τα θύματα να μπορέσουν να επανεντάσσονται»…
Είπε η Επίτροπος Διοίκησης, Ελίζα Σαββίδου: «Έχω μείνει έκπληκτη, με όλα όσα ακούω… γιατί έχουμε να κάνουμε με αδράνεια και ανεπάρκειες κρατικών φορέων… Η ουσία είναι ότι δεν υπάρχουν πρωτόκολλα συνεργασίας κρατικών και μη κυβερνητικών οργανώσεων και τα περιμένουμε εδώ και χρόνια να γίνουν και δεν γίνονται. Η κυρία Σούπερμαν ανέφερε κάτι συγκλονιστικό, ότι οι γυναίκες που πάνε στο καταφύγιο θέλουν να φύγουν. Αυτή είναι η ουσία, ότι υπάρχει ένα καταφύγιο που προσφέρει ύπνο και φαΐ και τίποτε άλλο…
»Είναι και θέμα αλλαγής νοοτροπίας… Δυστυχώς, οι κρατικές υπηρεσίες έχουν μιαν απαρχαιωμένη νοοτροπία και προκαταλήψεις… μπορεί οι λειτουργοί που εργάζονται στο καταφύγιο να βλέπουν αυτές τις γυναίκες ως πόρνες… να τους ενδιαφέρει η ευπρέπεια και η συμπεριφορά τους, αν πίνουν αλκοόλ και αν καπνίζουν, αντί να σκεφτούν ότι είναι τραυματισμένες γυναίκες, βιασμένες ψυχολογικά και σωματικά, έχουν υποστεί τα πάνδεινα και χρειάζονται στήριξη. Και χρειάζεται, κυρίως, να τις πείσουμε να καταθέσουν στο δικαστήριο με κίνδυνο της ζωής τους και των παιδιών τους.
Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, όσα πολλά πράγματα κι αν κάνουμε, αυτές οι γυναίκες δεν θα θέλουν να μείνουν σε αυτό το καταφύγιο. Θα πρέπει να συνεργαστούν οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας περισσότερο με το Γραφείο της Αστυνομίας για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων, που είναι το μόνο κυβερνητικό τμήμα που δουλεύει σωστά και έχει μεγαλύτερη ευαισθησία, για να βρούμε τα μίλια μας».
