Είπε πριν από ένα χρόνο ακριβώς, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Martin Schulz για τη βράβευση της 16χρονης Πακιστανής μαθήτριας Malala Yousafzai από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το Βραβείο Ζαχάρωφ για το 2013 - το πιο τιμητικό παγκόσμιο βραβείο για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση:

«Με την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνωρίζει την απίστευτη δύναμη αυτής της νεαρής γυναίκας. Η Malala υπερασπίζεται με γενναιότητα το δικαίωμα όλων των παιδιών να έχουν πρόσβαση σε μια δίκαιη εκπαίδευση. Αυτό το δικαίωμα, πάρα πολύ συχνά αγνοείται όταν πρόκειται για κορίτσια. Καθώς η 11η Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού (International Day of the Girl Child), θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι περίπου 250 εκατομμύρια νεαρές γυναίκες σε όλον τον κόσμο δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο ελεύθερα. Το παράδειγμα της Malala μάς θυμίζει ότι το δικαίωμα των παιδιών στην εκπαίδευση είναι ευθύνη και καθήκον μας. Αυτή είναι η καλύτερη επένδυση για το μέλλον».

Η 17χρονη, τώρα, Malala βραβεύτηκε και με το Νόμπελ Ειρήνης 2014, όπως ανακοίνωσε χθες η νορβηγική Επιτροπή του Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον Ινδό ακτιβιστή για τα δικαιώματα των παιδιών, Kailash Satyarthi.

«Τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο και να μη γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης», δήλωσε ο πρόεδρος της νορβηγικής επιτροπής του Νόμπελ. Στη σχετική ανακοίνωση υπογραμμίζεται η σημασία του γεγονότος ότι ένας ινδουιστής και μια μουσουλμάνα, ένας Ινδός και μια Πακιστανή (πολίτες δύο χωρών, αντιπάλων μεταξύ τους), ενώνονται σ' έναν κοινό αγώνα για την εκπαίδευση και κατά του εξτρεμισμού.

Υπενθυμίζω ότι όταν η 12χρονη, τότε, Malala Yousafzai ξεκινούσε τον Γενάρη του 2009 να γράφει καθημερινά με ψευδώνυμο το ημερολόγιό της στον ειδησεογραφικό ιστότοπο του BBC urdu (την καθιερωμένη γλώσσα στο Πακιστάν), για το πώς περνούσε τις μέρες της, μετά που οι οπισθοδρομικοί ισλαμιστές Ταλιμπάν απαγόρευσαν στα κορίτσια της επαρχίας να πηγαίνουν στο σχολείο, δεν διανοείτο βέβαια ότι τα επόμενα δυο-τρία χρόνια θα γινόταν στην πατρίδα της και στην παγκόσμια κοινωνία, το πρότυπο εκατομμυρίων κοριτσιών που στερούνται την παιδεία και κάθε ευκαιρία προσωπικής ανάπτυξης.

Έγραψε στις 3 Ιανουαρίου 2009: «Οι Ταλιμπάν εξέδωσαν διάταγμα που απαγορεύει σε όλα τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο. Μόνο 11 μαθήτριες ήρθαν στην τάξη μου, από τις 27, γιατί οι υπόλοιπες φοβήθηκαν τους Ταλιμπάν».

Η μικρή Malala δεν διανοείτο όταν άνοιγε το δημόσιο ημερολόγιό της με αυτά τα λόγια, ότι θα εξελισσόταν σύντομα σε μια μικρή διασημότητα με τεράστια πολιτική ισχύ, που έφερε στο προσκήνιο τα καταπατημένα δικαιώματα των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο.

Και ότι, μόλις στα 15 της, το 2012, ο δολοφόνος θα ερχόταν πραγματικά, γι’ αυτήν. Η Malala βίωσε την εμπειρία που είναι τόσο κοντά στον θάνατο και στην ανάσταση - τον κρίσιμο τραυματισμό της από δολοφονική απόπειρα των Ταλιμπάν εναντίον της, μια σφαίρα στον εγκέφαλο, το πολυήμερο κώμα, την αργή αλλά σταθερή αποθεραπεία, την παγκόσμια αναγνώριση με τα δύο πιο σημαντικά διεθνή βραβεία στον τομέα της πολιτικής και του πολιτισμού.

Κι αυτό δεν είναι παιδικό παραμύθι, είναι η σκληρή και γεμάτη έμπνευση ζωή ενός παιδιού.