Τη φωνή του «με το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης προς τους πέντε Κουβανούς αγωνιστές» Τζεράλντο Χερνάντεζ, Αντόνιο Γκουερέρο, Ραμόν Λαμπανίνο, Φερνάντο Γκονζάλες και Ρενέ Γκονζάλες, ένωσε χθες ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, χαιρετίζοντας εκδήλωση του Κυπρο-Κουβανικού Συνδέσμου Φιλίας. Και ζητώντας την απελευθέρωση των τριών από αυτούς, «που παραμένουν ακόμα στα μπουντρούμια της αμερικανικής αδικίας», αφού οι δύο έχουν ήδη απελευθερωθεί, μετά την έκτιση των ποινών τους.

Να θυμίσω ότι οι «πέντε» ήταν αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος Κάστρο, που συνελήφθησαν στο Μαϊάμι της Φλώριδας τον Σεπτέμβρη 1998, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές φυλάκισης για κατασκοπία, συνωμοσία για φόνο και υπονομευτική δράση ως πράκτορες ξένης κυβέρνησης.

Είχαν σταλεί από την κουβανική κυβέρνηση στο Μαϊάμι, όπου υπάρχει πολύ μεγάλη κουβανική κοινότητα, αποτελούμενη από χιλιάδες Κουβανούς αυτοεξόριστους, που επιθυμούν τη δημοκρατία στην πατρίδα τους. Κατηγορήθηκαν ότι είχαν στόχο να συλλέξουν πληροφορίες, να προετοιμάσουν επιθέσεις και να διαπράξουν δολοφονίες, διεισδύοντας στις δεκάδες αντι-καστρικές ομάδες της αμερικανικής μεγαλούπολης, αλλά και σε στρατιωτικές μονάδες των ΗΠΑ.

Προσωπικά, είμαι ενάντια στη στέρηση της ελευθερίας οποιουδήποτε, για πολιτικούς λόγους. Παρατηρώ, όμως, ότι την ίδια στιγμή που ο Άντρος Κυπριανού καλεί τους καλόπιστους παρατηρητές να επιδείξουν αλληλεγγύη στους πέντε Κουβανούς, «ανεξάρτητα», όπως είπε, «από την άποψη που μπορεί να έχει o καθένας για το κοινωνικοοικονομικό σύστημα της Κούβας», ο ίδιος επικεντρώνει το κυριότερο μέρος της ομιλίας του, εξυμνώντας τον κουβανέζικο κομμουνισμό και το μονοκομματικό καθεστώς που επέβαλε ο Φιντέλ Κάστρο και ελεεινολογώντας την αμερικανική δημοκρατία.

«Όλοι αντιλαμβανόμαστε», είπε, «ότι η υπόθεση των πέντε Κουβανών δεν είναι παρά ένα μόνο δείγμα της πολεμικής των ΗΠΑ ενάντια στο Νησί της Επανάστασης και στα σχέδιά τους για ανατροπή του συστήματος στην Κούβα. Γι’ αυτό, λοιπόν, οι πέντε Κουβανοί είναι ήρωες της εποχής μας. Ήρωες της εποχής της νέας τάξης, όπου η υπερδύναμη συντρίβει κάθε φωνή αντίστασης, κάθε αμφισβήτηση στα σχέδιά της. Ας σκεφτούμε, άλλωστε, ότι το αμερικανικό κράτος δεν διστάζει να ασκεί παρόμοιες εξοντωτικές διώξεις ακόμα και σε Αμερικανούς πολίτες».

Αντί, λοιπόν, να αναδείξει πραγματικά την ανθρωπιστική πτυχή της φυλάκισης των «πέντε» και το αίτημα για την απελευθέρωσή τους, όπως ήταν υποτίθεται η στόχευσή του, ο κ. Κυπριανού ιδεολογικοποίησε την παρέμβασή του και τη μετέτρεψε σε μιαν άχαρη, ψυχροπολεμική προπαγάνδα σε βάρος των ΗΠΑ.

Έτσι, μέσα από τη δική του ιδεολογικοποίηση, αυτήν που ονομάζει «αλληλεγγύη προς τους πέντε Κουβανούς αγωνιστές», θα μπορούσε κανείς να επισημάνει ότι δεν είπε ούτε λέξη για τους χιλιάδες Κουβανούς αντιφρονούντες, που το κράτος-μπανανία του Φιντέλ Κάστρο εκτέλεσε και φυλάκισε τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής του, χωρίς να τους δικάσει και καταδικάσει σε οποιαδήποτε δικαστήρια.

Ούτε είπε λέξη για τον κουβανέζικο ολοκληρωτισμό, που απαγορεύει κάθε διαφορετική φωνή και κάθε δημόσια διαφωνία, που κλείνει στα μπουντρούμια δημοσιογράφους και συγγραφείς για «αντεπαναστατικές» απόψεις και που κρατεί αιχμάλωτο έναν ολόκληρο λαό στη σιωπή, στην ανέχεια και στη στέρηση των πιο στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων του.