Μιαν απίστευτη αχρειότητα ξέβρασε το διαδίκτυο μέσα από σχόλια συμπολιτών μας για τους Παλαιστίνιους και Σύρους πρόσφυγες που φιλοξενούνται προσωρινά στον χώρο υποδοχής στην Κοκκινοτριμιθιά. «Θα έπρεπε να τους αφήσουμε να πνιγούν στη θάλασσα και όχι να έχουμε να τους ταΐζουμε και να τους ποτίζουμε, ενώ εμείς στερούμαστε τα πάντα», είναι ένα από τα πιο «αθώα» και «ευγενικά» μηνύματα που διάβασα τις τρεις τελευταίες μέρες.

Μιαν καίρια επισήμανση έκανε πρόσφατα η Future Worlds Center, μη κυβερνητική οργάνωση, από τους συνεργάτες της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο, που δραστηριοποιείται πολύ ενεργητικά στη στήριξη των προσφύγων της Κοκκινοτριμιθιάς. Η παρέμβασή της είχε επίκεντρο την ανθρώπινη αποξένωση και την επιθετικότητα που διαμορφώνεται στον τόπο μας, λόγω της οικονομικής κρίσης, σε βάρος ευάλωτων ομάδων και κυρίως ξένων μεταναστών.

Αναφέρθηκε αρχικά στην ακτίνα ελπίδας που μοιάζει να ξεπροβάλλει μέσα στις απελπισμένες στιγμές που ζούμε, στο κίνημα αλληλεγγύης για τις αυξανόμενες ανάγκες των συμπολιτών μας.
«Παρόλα αυτά», σημείωσε η Future Worlds Center, «υπάρχει και κάτι λυπηρό και απίστευτα ανησυχητικό που βγαίνει στην επιφάνεια, μέσα από τις ιστορίες φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης προς τους Κύπριους συμπολίτες μας. Αυτές είναι οι παράλληλες ιστορίες αποκλεισμού και εχθρότητας που εξαπλώνονται με μεγάλη επιθετικότητα προς τους μη-Κύπριους κατοίκους του νησιού μας, όπως οι οικιακές εργαζόμενες, οι αιτητές ασύλου, οι πρόσφυγες, οι ξένοι φοιτητές και οι άνθρωποι χωρίς έγγραφα.

»Αυτό που είναι λυπηρό είναι ότι για ακόμα μια φορά οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιούνται ως εξιλαστήρια θύματα για τα δεινά της Κύπρου, ενώ όλοι μας γνωρίζουμε ότι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στο να φέρουν την Κύπρο στη θέση που βρίσκεται σήμερα. Αυτό που είναι ανησυχητικό, είναι ότι έχουμε επιτρέψει στην "κρίση" να χειραγωγήσει την έννοια της αλληλεγγύης - να διαστρεβλώσει τα συναισθήματα ταύτισης που μπορούμε να νιώσουμε για τον συνάνθρωπό μας, με τέτοιο τρόπο που να δικαιολογεί τις απαράδεκτες διακρίσεις και τον αποκλεισμό των ήδη ευάλωτων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων της κοινωνίας μας.

»Ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι στο να πιστεύουμε ότι για να βγούμε σαν άνθρωποι από αυτή την κρίση, καλούμαστε να διεκδικήσουμε εκ νέου το όραμά μας για την κοινωνία, ένα όραμα που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη προς το κάθε άτομο που ζει ανάμεσά μας, ανεξάρτητα από τους λόγους παραμονής του στην Κύπρο, την αναπηρία του, τη θρησκεία, το φύλο, την ηλικία ή τη χώρα καταγωγής του. Και αυτό είναι αναγκαίο γιατί, όπως είπε κάποτε η Aurora Levins Morales, "η αλληλεγγύη δεν είναι αλτρουιστικό ζήτημα. Η αλληλεγγύη προέρχεται από την άρνηση του να ανέχεσαι την παθητική ή ενεργητική σου συνεργασία στην καταπίεση των άλλων, και από την αναγνώριση της πιο επεκτατικής μας ιδιοτέλειας"».