Καθώς δεν μπορεί κανείς να προβλέψει πώς θα εξελιχθεί η υπέροχη ειρηνική εξέγερση των Κινέζων εφήβων (παιδιών 16-22 χρόνων), υπέρ της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών και εναντίον της παρωχημένης κομμουνιστικής δικτατορίας στο Πεκίνο, η νεολαία της πρώην βρετανικής αποικίας του Χονγκ Κονγκ έγραψε τις τελευταίες εβδομάδες ιστορία, με την εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής, κορυφωμένης το Σαββατοκύριακο.

Η εκστρατεία άρχισε, ουσιαστικά, όταν ο Qiao Xiaoyang, Πρόεδρος της Επιτροπής Νομικών της κινεζικής Βουλής (Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου), δήλωσε ότι ο Επικεφαλής της περιφέρειας του Χονγκ Κονγκ, που θα αναδειχθεί μέσα από εκλογές το 2017, «θα πρέπει να αγαπά την Κίνα και το Χονγκ Κονγκ και να μην αψηφά την κεντρική κυβέρνηση» - μια δήλωση που ουσιαστικά ανακοίνωνε τον αποκλεισμό υποψηφίων από το δημοκρατικό στρατόπεδο.

Αυτή επιβεβαιώθηκε στις 31 Αυγούστου 2014, όταν το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο ανακοίνωσε ότι η εκλογή του κυβερνήτη του Χονγκ Κονγκ, «που είναι κινέζικη περιοχή», περιορίζεται ανάμεσα σε υποψηφίους που υποστηρίζουν την κεντρική κυβέρνηση (δηλαδή ανάμεσα σε ασπόνδυλους yes men του καθεστώτος).

Οι νέοι του Χονγκ Κονγκ (που στα κινεζικά σημαίνει «Ευωδιαστό Λιμάνι»), παρόλο που ήταν μικρά παιδιά το 1997, όταν η νησιωτική πατρίδα τους πέρασε στην κινεζική κυριαρχία, σαν αυτόνομη, Ειδική Διοικητική Περιοχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, εντούτοις έχουν μια βαθιά δημοκρατική κουλτούρα, αφού μέχρι το 2009 μεγάλωσαν με την αρχή «μια χώρα, δύο συστήματα», όπου η εκπαίδευση ακολουθούσε πιστά το βρετανικό πρότυπο.

Οι δημοσιογράφοι των κατευθυνόμενων κρατικών ΜΜΕ της Κίνας, τους περιέγραψαν ως «ακραίους ακτιβιστές που συμμετέχουν σε μια παράνομη καμπάνια που θα ζημιώσει το Χονγκ Κονγκ». Ότι οι συγκρίσεις με την Πλατεία Τιενανμέν (τη φοιτητική επανάσταση του 1989 που οι δικτάτορες έπνιξαν στο αίμα) είναι παράλογη και ότι η Κίνα έμαθε από τότε το μάθημά της, για το πώς να χειρίζεται την κοινωνική αναταραχή.

Έμαθε η Κίνα το μάθημά της; Δεν νομίζω, αν λάβει κανείς υπόψη του τη βιαιότητα της αστυνομικής αντίδρασης ενάντια στους δεκάδες χιλιάδες άοπλους και ειρηνικούς νεαρούς διαδηλωτές, αλλά, κυρίως, τη βιαιότητα του κατασταλτικού λόγου, της εξουσίας.

Θα δείξουν οι επόμενες μέρες, το βάθος της κινεζικής τραγωδίας που παίζεται στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους και τους ουρανοξύστες του Χονγκ Κονγκ.