Σε άρθρο με τίτλο «Ποιοι εξέθρεψαν τους “χαμογελαστούς φονιάδες” του Ισλαμικού Κράτους, κύριε Μ. Δημητρίου;», ο συνάδελφος Χρίστος Χρίστου της φιλικά προσκείμενης στο ΑΚΕΛ, εβδομαδιαίας εφημερίδας «Γνώμη», αναφέρεται στο άρθρο μου της περασμένης Τετάρτης, σε σχέση με τα μαζικά κτυπήματα της αμερικανικής αεροπορίας, αυτήν τη βδομάδα, στη βάση των τρομοκρατών, πόλη Ράκα (Raqqa) και άλλες περιοχές στη Συρία - και απαντά στο δικό του ερώτημα, ότι αυτοί που τους «εξέθρεψαν τζι’ ανάγιωσαν» είναι «οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που ενίσχυαν οικονομικά και στρατιωτικά τους φανατικούς σουνίτες μουσουλμάνους στη Συρία, για να πολεμήσουν και να ανατρέψουν τον Άσαντ».

Ταυτόχρονα, ο αγαπητός Χρίστος επισημαίνει ότι «ο Μάριος Δημητρίου, λίγο πολύ, επικροτεί την ανάληψη από τη συμμαχία των Δυτικών, πολεμικής δράσης εναντίον των φανατικών μουσουλμάνων και τζιχαντιστών», και με συμπεριλαμβάνει σε εκείνους τους δημοσιογράφους στην Κύπρο, «που με τα γραπτά τους, στήριζαν τους αντικυβερνητικούς αντάρτες στη Συρία, στον εμφύλιο πόλεμο που προκάλεσαν, με σκοπό να ανατρέψουν το εκλεγμένο κοσμικό καθεστώς του Άσαντ».

Κοντοστέκομαι λίγο στις προφανείς και εσκεμμένες ανακρίβειες του συναδέλφου, περί δυτικής στρατιωτικής ενίσχυσης των φανατικών σουνιτών και περί «δημοσιογραφικής τους στήριξης» από τον υπογράφοντα, παρόλο που είναι εύκολα κατανοητό, ότι η στήριξη αυτή αφορούσε τους μετριοπαθείς και δημοκρατικούς, αντικυβερνητικούς αντάρτες, και όχι τους ακραίους ισλαμιστές.

Πιστεύω ότι ο κ. Χρίστου γνωρίζει πως έχω γράψει δεκάδες άρθρα τα τελευταία τρία χρόνια του εμφύλιου πολέμου στη Συρία, για τη βαρβαρότητα που επιδεικνύουν στον εμφύλιο πόλεμο οι αντικαθεστωτικές ισλαμιστικές οργανώσεις Τζαμπάτ αλ Νούσρα και Ισλαμικό Κράτος, μέσα στο χάος της ανυπαρξίας κοινής δράσης και συντονισμού, της ένοπλης συριακής αντιπολίτευσης.

Όμως, υπάρχει τεράστια απόσταση από την αναγνώριση των ακροτήτων των ισλαμιστών, στην επίρριψη σε αυτούς της ευθύνης του εμφυλίου και στη δικαιολόγηση και συγκάλυψη, εκ μέρους του κ. Χρίστου και όσων σκέφτονται σαν αυτόν, της βάρβαρης φύσης και δράσης του καθεστώτος Άσαντ.

Τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία δεν τον προκάλεσαν οι αντικυβερνητικοί αντάρτες, «με σκοπό να ανατρέψουν το εκλεγμένο κοσμικό καθεστώς του Άσαντ», όπως ισχυρίζεται ο συνάδελφος της «Γνώμης», παρουσιάζοντας ψευδώς και αδίστακτα αυτό το καθεστώς ως μια εκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση!

Τον πόλεμο προκάλεσε η άθλια οικογενειακή μπανανία των Άσαντ, που από τη δεκαετία 1960 κυβερνά τη Συρία, μέσω της μονοκομματικής διακυβέρνησης του κόμματος Μπάαθ, χωρίς δημοκρατικές εκλογές, φυλακίζοντας και τρομοκρατώντας εκείνους που ασκούσαν την παραμικρή αρνητική κριτική.

Να θυμίσω τον συνάδελφο, ότι η λαϊκή επανάσταση στη Συρία άρχισε ουσιαστικά στις 15 Μαρτίου 2011, όταν μερικοί έφηβοι μαθητές έγραψαν στους τοίχους των σχολείων, της νότιας πόλης Ντεράα, το κυρίαρχο σύνθημα: «Ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος».

Οι νεαροί συνελήφθησαν, κλείστηκαν στη φυλακή και υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια. Η αρχή του τέλους για τον Μπασάρ Αλ Άσαντ ήταν η άρνησή του να καταδικάσει τη βαρβαρότητα των αστυνομικών που κακοποίησαν μέχρι θανάτου τον 13χρονο Χάμζα Αλ Χατίμπ. Το πτώμα του επιστράφηκε στην οικογένειά του ένα μήνα αργότερα, με σημάδια άγριων βασανιστηρίων.

Να υπενθυμίσω στον συνάδελφο ότι «το εκλεγμένο κοσμικό καθεστώς του Άσαντ», όπως το αποκαλεί, διεξήγε δήθεν προεδρικές εκλογές στις 3 Ιουνίου 2014, εν μέσω των σφαγών και των φρικαλεοτήτων, ώστε ο δικτάτορας να μπορέσει να… διαδεχτεί τον εαυτό του.

Επρόκειτο για μιαν απίστευτη εκλογική φάρσα, κυριολεκτικά βουτηγμένη στο αίμα του συριακού λαού, με στόχο άλλη μια νομιμοφανή, επταετή θητεία στην Προεδρία της χώρας και με φόντο τους 200 χιλιάδες νεκρούς, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που λιμοκτονούν, την τεράστια καταστροφή πόλεων και χωριών, κυρίως από το πυροβολικό και την πολεμική αεροπορία της χώρας, τα 7 εκατομμύρια των προσφύγων, από τα 23 εκατομμύρια του συνολικού πληθυσμού...