Οι στρατιώτες του 361ΤΠ, που αιχμαλωτίστηκαν το 1974 από τους Τούρκους, επανέφεραν χθες στη Βουλή το δίκαιο αίτημά τους για την αφαίρεση της αναφοράς, που χαρακτηρίζουν «προσβλητική και άδικη», στα φύλλα πορείας που τους παραχώρησε η Εθνική Φρουρά, όταν απολύθηκαν από τον στρατό μετά την τουρκική εισβολή.

«Απολύεται ως συλληφθείς αιχμάλωτος υπό των Τούρκων. Δεν εξηκριβώθησαν αι συνθήκαι αιχμαλωσίας του, ως και η διαγωγή του κατά τη διάρκειαν τούτης», γράφεται επί λέξει με κόκκινο μελάνι σε αυτό επονείδιστο Διάταγμα, που παραπέμπει άμεσα στο σταλινικό Διάταγμα 270 στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και όπου αναφέρονταν τα εξής:

«Οι άντρες του Κόκκινου Στρατού που προτίμησαν να παραδοθούν, αντί να οργανώσουν αντίσταση στον εχθρό (τους χιτλερικούς εισβολείς), πρέπει να καταστραφούν με κάθε τρόπο, από το έδαφος και τον αέρα, ενώ οι οικογένειες αυτών που πιάστηκαν αιχμάλωτοι πρέπει να αποστερηθούν του κρατικού επιδόματος (που ήταν μερίδες τροφίμων με δελτίο).

Οι διοικητές και οι πολιτικοί αξιωματούχοι που παραδόθηκαν στον εχθρό, θα πρέπει να θεωρηθούν κακεντρεχείς λιποτάκτες, οι οικογένειες των οποίων είναι υποκείμενες σε σύλληψη, όπως οι οικογένειες των λιποτακτών που παραβίασαν τον όρκο και πρόδωσαν την πατρίδα τους».

Με αυτές τις λίγες γραμμές του κατάπτυστου κειμένου του, ο βάρβαρος δικτάτορας Στάλιν καταδίκαζε σε θάνατο, όχι μόνο τους Σοβιετικούς στρατιώτες που είχαν την ατυχία να πιαστούν αιχμάλωτοι από τους Γερμανούς, ενώ πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες αθώα παιδιά και ηλικιωμένους που πέθαναν από πείνα, γιατί ο πατέρας ή ο γιος τους, ήταν ανάμεσα στους αιχμαλώτους πολέμου. Αμέτρητοι άλλοι αθώοι συγγενείς αιχμαλώτων, συνελήφθηκαν από τη μυστική αστυνομία του καθεστώτος και στάληκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή ή εξοντώθηκαν ψυχολογικά από τις κακουχίες και τον πολύχρονο εγκλεισμό.

Υπάρχουν σίγουρα κάποιες διαφορές ανάμεσα στα δύο Διατάγματα και δεν είναι ανάγκη να τις επισημάνω, διακρίνονται όμως και τα δύο, από το ίδιο πνεύμα μεφιστοφελικού σαδισμού, στο όνομα βεβαίως της πιο κακοποιημένης αρετής, αυτής του πατριωτισμού.

Με εγκαρδίωση σημειώνω τις τολμηρές τοποθετήσεις των βουλευτών Γιώργου Βαρνάβα της ΕΔΕΚ και Σωτήρη Σαμψών του ΔΗΣΥ, που καταδίκασαν απερίφραστα τη συγκεκριμένη αναφορά με το κόκκινο μελάνι, σημειώνω όμως ιδιαίτερα, την παρέμβαση του βουλευτή του ΑΚΕΛ Κώστα Κώστα.

Είπε ότι «η πολιτεία έχει καθήκον, 40 χρόνια μετά, να αφαιρέσει το στίγμα του λιποτάκτη από αυτούς τους ανθρώπους, από τους οποίους σήμερα πραγματικά ακούσαμε συγκλονιστικές ιστορίες για το πώς πολέμησαν με θάρρος και πώς συνελήφθηκαν και βασανίστηκαν, ενώ κάποιοι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί, τους είχαν εγκαταλείψει δυστυχώς στο πεδίο της μάχης, ζητώντας εκ των υστέρων από την πολιτεία, μετάλλια και τιμές».

Αν το κόμμα του Κ. Κώστα, καταδίκαζε απερίφραστα και το Διάταγμα 270, μαζί με τη γενικότερη σταλινική εγκληματικότητα, η πολιτική ζωή του τόπου, θα έκανε ένα τεράστιο και ιστορικό άλμα μπροστά.