Όπως γράφω και στο ρεπορτάζ σε σχέση με τον ανεξιχνίαστο θάνατο του Θανάση Νικολάου, του 26χρονου αρχιτέκτονα από την Αυστραλία, κατοίκου Λεμεσού, εννιά ολόκληρα χρόνια μετά που βρέθηκε νεκρός κάτω από το γεφύρι της Άλασσας, στις 29 Σεπτεμβρίου 2005, ενώ υπηρετούσε 6μηνη μειωμένη στρατιωτική θητεία στην Εθνική Φρουρά, η Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας, ουσιαστικά… κλείνει αυτήν την ανοικτή και αιματοβαμμένη υπόθεση!

Και παρόλο που οι ποινικοί ανακριτές εισηγήθηκαν στο τελικό τους πόρισμα, στις 23 Απριλίου 2014, επανεξέταση της υπόθεσης από την Αστυνομία, η Γενική Εισαγγελία παρουσιάζεται να αποποιείται τις ευθύνες της για τη συνέχιση της προσπάθειας εξιχνίασης του θανάτου του νεαρού, που είναι πιθανό θύμα προμελετημένης δολοφονίας. Η Γ. Εισαγγελία ζητά από τους άτυχους και ταλαιπωρημένους γονείς του Θανάση να παρουσιάσουν επιπρόσθετα στοιχεία και να προχωρήσουν σε νέα κατάθεση στην Αστυνομία, ως τον μόνο τρόπο για να ξαναρχίσει η διερεύνηση της υπόθεσης…

Μου θύμισε, η στάση της Νομικής Υπηρεσίας, ένα κυνικό σχόλιο που γράφτηκε σε ιστοσελίδα για την υπόθεση: «Καλό θα ήταν οι δημοσιογράφοι να προσέχουν τι γράφουν. Από πού και ώς πού φταίει ο στρατός, επειδή ο γιος τους βρέθηκε νεκρός κάτω από το γεφύρι; Αν τον έφαγαν ή αυτοκτόνησε, φταίει ο στρατός;

Αν παιχτεί κάποιος στη σκοπιά, φταίει ο στρατός; Αν τον έβρισκαν νεκρό σπίτι τους, θα έφταιγαν αυτοί μήπως; Μη δίνετε σημασία σε κουβέντες χαροκαμένων. Ακόμα και να αυτοκτόνησε ο άνθρωπος, θα ψάχνουν να ρίχνουν το φταίξιμο κάπου, γιατί δεν θα δεχτούν ότι έχασαν τον γιο τους».

Σχολίασα ότι η κυνική παρότρυνση «μη δίνετε σημασία σε κουβέντες χαροκαμένων» ακυρώνει, με το έλλειμμα ενσυναίσθησης και με τον πατερναλιστικό αυταρχισμό της, κάθε λογικό επιχείρημα.
Σε κανένα ρεπορτάζ μου για τον Θανάση δεν ισχυρίστηκα ότι «φταίει ο στρατός» για τον θάνατό του.

Παρέθεσα τα γεγονότα, όπως τα έζησε η οικογένειά του και όπως εκτίθενται από τις μαρτυρίες εμπλεκομένων, σε μια προσπάθεια να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση αυτή, όπου ένας ψυχοσωματικά υγιής νέος άντρας έχει έναν αφύσικο θάνατο, ανεξιχνίαστο για εννιά ολόκληρα χρόνια, με πολλές αμφισβητούμενες και σκοτεινές πτυχές.

Διερευνώντας την υπόθεση, διαπιστώνεται ότι ο νεαρός ήταν θύμα συστηματικού χλευασμού και βίας από άλλους στρατιώτες, ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία και όμως το σύστημα του στρατού δεν τον προστάτευσε, ενώ είχε ζητήσει βοήθεια.

Λοιπόν ναι, «δεν φταίει ο στρατός» επειδή πέθανε ο Θανάσης, όμως ο στρατός έχει ευθύνη για το ότι απέτυχε να αναγνωρίσει τη σοβαρότητα του bullying εναντίον του και για το ότι αδράνησε και δεν έδρασε ακαριαία για τον τερματισμό αυτού του απάνθρωπου φαινομένου.

Ένα υγιές στρατιωτικό σύστημα δεν θα επέτρεπε ποτέ να υπάρχουν διακρίσεις, εξευτελισμοί και κακοποίηση στρατιωτών από άλλους στρατιώτες ή αξιωματικούς, αλλά θα νοιαζόταν και θα σεβόταν έμπρακτα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του κάθε άντρα και γυναίκας που το υπηρετεί.

Εννοώ ένα υγιές, στρατιωτικό σύστημα, σε μια πραγματικά δημοκρατική χώρα. Είμαστε άραγε μια τέτοια χώρα;