Ο Άριστος Τσιάρτας, Επικεφαλής της Αρχής κατά του Ρατσισμού και των Διακρίσεων, του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως, διατύπωσε το αίτημα για τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής στην Κύπρο, αναφερόμενος «σε πρακτικές αποκλεισμού και διακρίσεων» που πρέπει, όπως τόνισε, να αλλάξουν «σε πολιτικές κοινωνικής συμπερίληψης, ικανές να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εξέλιξης της κυπριακής κοινωνίας».
Στη χθεσινή δημόσια συζήτηση στο Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία, έκανε παρέμβαση και ο Ιρανός Ebrahim Moradi, της Οργάνωσης Αναγνωρισμένων Προσφύγων στην Κύπρο, που εκφράστηκε για το ίδιο ζήτημα, με τον δικό του, προσωπικό τρόπο: «Άνθρωποι που δρουν ως ακτιβιστές για τη δημοκρατία και για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις πατρίδες τους, που κυβερνώνται από δικτατορικά ή θεοκρατικά καθεστώτα, αναγκάζονται να τις εγκαταλείψουν, αφού ο αγώνας τους για ελευθερία θεωρείται έγκλημα. Αν παραμείνουν στη χώρα τους, η τύχη τους είναι προδιαγεγραμμένη - θα συλληφθούν, θα κλειστούν στις φυλακές, όπου θα υποστούν βασανιστήρια και κακομεταχείριση.
Έτσι, δραπετεύουν σε άλλη χώρα. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι έξυπνοι και καλλιεργημένοι. Γι’ αυτό στο Ιράν, αυτοί οι άνθρωποι αποκαλούνται δραπέτες του πνεύματος - και συνήθως καταφεύγουν σε ανεπτυγμένες χώρες όπως η Αμερική, ο Καναδάς, η Γερμανία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόκειται για χώρες που με προσεκτικό σχεδιασμό και για το δικό τους καλό χρησιμοποιούν τις ικανότητες των προσφύγων αυτών και φροντίζουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα να τους εντάξουν στην κοινωνία τους και να τους ανοίξουν τον δρόμο για να αναπτυχθούν και να βελτιώσουν τις ζωές τους.
»Πολλοί πρόσφυγες από διάφορα έθνη κατέφυγαν στην Κύπρο, με την ελπίδα ότι θα αποδειχθεί μια ασφαλής κοινωνία και ζήτησαν άσυλο - όμως δεν έτυχαν καμιάς βοήθειας, σε έναν τόπο χωρίς νομική κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους. Και μετά από πολλά χρόνια παραμονής, συνειδητοποίησαν ότι η Κύπρος δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από μια παγίδα, όπου με κάθε τρόπο μπλοκάρεται από το κράτος η εξέλιξη της ζωής τους.
Οι περιορισμοί που γνωρίζουν αυτές οι οικογένειες είναι τόσοι πολλοί, που οι άνθρωποι καταρρέουν και εκατοντάδες φεύγουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για να αρχίσουν τη ζωή τους και πάλι από το μηδέν. Υπάρχουν στοιχεία ότι σε κάποιους πρόσφυγες προσφέρθηκαν ακόμα και χρήματα για να εγκαταλείψουν την Κύπρο.
»Η συμμετοχή και η ένταξη στην τοπική κοινωνική ζωή είναι θεμελιώδους σημασίας για τους πρόσφυγες, όπως είναι για τον καθένα. Οι πρόσφυγες στην Κύπρο θέλουν να κτίσουν μια καινούργια ζωή, μέσα σε συνθήκες ασφάλειας και ελευθερίας και, ως ανταπόδοση, να προσφέρουν όσο μπορούν στη χώρα που τους έδωσε καταφύγιο. Αλλά υπάρχουν πολλά εμπόδια προς αυτήν την κατεύθυνση, αφού αντιμετωπίζουν προβλήματα στην εξεύρεση εργασίας, στέγης, υπηρεσιών υγείας, ακόμα και εκμάθησης της γλώσσας για να στηρίξουν τον εαυτό τους και να προσαρμοστούν σε αυτόν τον ξένο τόπο.
Όλες αυτές οι δυσκολίες εμποδίζουν τους πρόσφυγες να νιώσουν οικειότητα και να ενταχθούν στην κυπριακή κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να προοδεύσουν στη ζωή τους και χάνουν ευκαιρίες για προσωπική και οικογενειακή ανάπτυξη και ευημερία».
