Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Αυτοκτονίας η χθεσινή και το ρεπορτάζ μου απασχόλησαν οι πιο επώδυνες αυτοχειρίες - αυτές των εφήβων. Συγκλονίζει ακόμα η πιο πρόσφατη, του 15χρονου μαθητή, πιθανού θύματος σχολικού εκφοβισμού (school bullying).

«Ήμουν πολύ συνδεδεμένος με τον γιο μου», είπε σε τηλεοπτική εκπομπή ο πατέρας του. «Την προηγούμενη νύχτα πριν από το συμβάν, βλέπαμε kickboxing, βάλαμε και χέρι για να φανεί ο δυνατός και τον άφησα να με νικήσει. Το πρωί ξύπνησε κανονικά, πήγε σχολείο, το μεσημέρι φάγαμε μαζί, πήγα στο περιβόλι. Η μητέρα του σιδέρωνε τα ρούχα και η αδελφή του ήταν στο δωμάτιό της, απασχολημένη στο facebook και άκουγε μουσική, μιλώντας με ένα φίλο του στο εξωτερικό.

Μάλιστα, τη ρώτησε αν είναι καλά, επειδή του είχε στείλει μήνυμα ότι θα αυτοκτονήσει. Η αδελφή του ανήσυχη, το είπε της μητέρας της και αφού έψαξαν στο σπίτι, έσπασαν την πόρτα του μπάνιου και τον βρήκαν να κείτεται κάτω στο πάτωμα και δίπλα το κυνηγετικό όπλο. Μού άφησε μήνυμα: “Παπά, έπιασα να σου πω πως μετά που θα πεθάνω δεν θέλω να μαραζώσεις. Ήθελα να σας πω ότι σας αγαπώ”».

Η αδελφή του δήλωσε ότι έμαθε εκ των υστέρων ότι ο αδελφός της «είχε ενημερώσει το σχολείο για τις απειλές που δεχόταν και προειδοποιούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Μάλιστα, περιέγραψε και στους συμμαθητές του τον τρόπο. Μετρούσε τις ώρες. Σε 7, 6, 5 ώρες…».

Ξαναδιάβασα το ρεπορτάζ του θανάτου του.
Ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος Δρ Μιχάλης Παπαδόπουλος, πιθανόν ο καλύτερος εμπειρογνώμονας που έχουμε σε θέματα ψυχολογίας των εφήβων, μου μίλησε τότε για την τηλεοπτική εκπομπή με καλεσμένο τον πατέρα του αυτόχειρα, που ενοχοποίησε άλλους μαθητές ότι «δεν έκαναν τίποτε», ενώ γνώριζαν τις αυτοκτονικές προθέσεις του συμμαθητή τους. Σχολίασε ότι αυτή η συνέντευξη «δεν παρουσίαζε την αντικειμενική αλήθεια του τραγικού περιστατικού».

Πρόσθεσε ότι ο ίδιος αρνήθηκε να συμμετάσχει σε τηλεοπτική συζήτηση με αφορμή τις δηλώσεις του πατέρα, περί φατριών στα σχολεία που εκβιάζουν μαθητές, γιατί, όπως το διατύπωσε, «δεν θέλει να συμβάλει στον πολλαπλασιασμό των αυτοκτονιών».

Κουβέντιασα χθες το θέμα με τον Μιχάλη Παπαδόπουλο και με υπενθύμισε ότι η επίδραση των αυτοκτονικών προτύπων, για την αύξηση των αυτοκτονιών, έχει περιγραφεί ως «επίδραση Βέρθερου» - από το γνωστό βιβλίο του Γκαίτε, του οποίου ο ήρωας αυτοκτονεί και του οποίου η κυκλοφορία είχε απαγορευθεί σε κάποιες ευρωπαϊκές πόλεις, αφού κρίθηκε υπεύθυνο για την επιδημία αυτοκτονιών που ακολούθησε την κυκλοφορία του. Πρόσθεσε ότι «έχει τεκμηριωθεί πως, όχι μόνο η δημοσιογραφική προβολή των αυτοκτονιών συμβάλλει στην αύξησή τους, αλλά και πως αυτή η αύξηση κυμαίνεται ανάλογα με τον αριθμό των ημερών που συνεχίζεται το ρεπορτάζ γύρω από την αυτοκτονία».

Περιττό να πω ότι υφίσταται, ακόμα, το τεράστιο ηθικό δίλημμα που ο νεαρός και ρομαντικός Βέρθερος, θύμα αδιέξοδου και ανεκπλήρωτου έρωτα, μετέφερε για εμάς τους δημοσιογράφους, με την απίθανη, μεταθανάτια παρέμβασή του από τη Γερμανία του 18ου αιώνα, στην Κύπρο του 21ου.