Νιώθω το αδιάφορο τουριστικό λεωφορείο να παίρνει φωτιά από την ανεβασμένη αδρεναλίνη. Έχω ξανακάνει τη διαδρομή προς την Κερύνεια, αλλά σήμερα η διαδοχή των χωριών στο άγνωστο τοπίο και των κτισμάτων στην πόλη, έχει τη δυναμική μιας προσωπικής περιπέτειας. Αυτής του Δημάρχου Γλαύκου Καριόλου, που την κάνει και δική μας περιπέτεια. Καταγράφω στο μαγνητόφωνο, μέρος της μαρτυρίας του:

«Αυτή δεν είναι εκδρομή, ούτε τουρισμός. Ο στόχος των Τούρκων, είναι να μην πηγαίνουμε καθόλου στα κατεχόμενα και αν θα πάμε, θέλουν να τους αφήσουμε όσο το δυνατόν πιο πολλά λεφτά. Εμάς ο στόχος μας είναι όλοι οι νέοι μας, που ήταν πολύ μικροί το 1974 ή δεν είχαν καν γεννηθεί τότε, να πηγαίνουν εκεί συστηματικά, για να μάθουν πού είναι το σπίτι τους, το σπίτι της γιαγιάς και του παππού τους… για να βάλουν εκεί ένα λουλούδι… για να πάρουν λίγο χώμα από τον τάφο και να υποσχεθούν ότι θα επιστρέψουν...

»Στα αριστερά, πριν το χωριό Αγύρτα, τα χωράφια ήταν όλα πεδία μαχών και προσγείωσης Τούρκων αλεξιπτωτιστών το 1974… Τώρα είμαστε στο Μπογάζι της Κερύνειας. Όσοι κάθονται δεξιά, βλέπουν την κορυφογραμμή που καταλήγει στην Άσπρη Μούττη… στα αριστερά βλέπουμε την οροσειρά του Αγίου Ιλαρίωνος. Εδώ είναι η στροφή του Μπογαζίου… έχει τεράστια σημασία, γιατί μόλις τη στρίψετε, βλέπετε τη θάλασσα της Κερύνειας μας, η οποία απλώνεται προς τα βόρεια και φτάνει μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας.

Κατεβαίνουμε προς την Κερύνεια και όσοι κάθεστε αριστερά, βλέπετε τον μεγάλο κυκλικό βράχο, τον επονομαζόμενο «Τζύκλο», με τα μεγάλα τουρκικά σύμβολα. Οι Τούρκοι μας βομβαρδίζουν με τεράστια σύμβολα και αγάλματα, ώστε να μη θέλουμε να ξαναπατήσουμε στον τόπο μας, αφού στόχος τους είναι να τον τουρκοποιήσουν. Εμάς στόχος μας είναι να τον «απο-τουρκοποιήσουμε», γιατί ο εκτουρκισμός συνεχίζεται καθημερινά.

»Περάσαμε στην άλλη πλευρά του δρόμου προς την Κερύνεια και αυτός ο δρόμος, βγάζει προς την οδό 25ης Μαρτίου… αριστερά και δεξιά, είναι ελληνοκυπριακές περιουσίες που έχουν καταπατηθεί -η Κερύνεια κατοικείται κυρίως από Λεμεσιανούς Τουρκοκύπριους. Εδώ είναι η Πάνω Κερύνεια και στα δεξιά μας, είναι η περιοχή του Πλάτανου, η Καλιφόρνια και πιο πέρα η Θέρμια, προς το Καζάφανι και το Πέλλαπαϊς.

Έχουμε μπει καλά τώρα στην Πάνω Κερύνεια… στα δεξιά θα δείτε τον σταθμό βενζίνης του Μιλή, και πιο κάτω του Ανδρέα του Καριόλου (Σ. Σ. πατέρα του Γλαύκου), που είχε και σταθμό καταδυτικού υλικού και αριστερά στην επόμενη στροφή, θα δείτε το Γυμνάσιο Κερύνειας και τη Ναυτική Σχολή Κερύνειας. Δεξιά θα δείτε το σπίτι του γιατρού του Μανώλη Χατζηαντώνη, στο βάθος είναι το σπίτι της Τιτίνας Λοϊζίδου και το σπίτι του Σίμου του Σχίζα εδώ στη γωνία, ενώ αριστερά ήταν τα γραφεία της Λάμπουσας και το δημαρχείο της Κερύνειας. Πιο κάτω είναι η Πυροσβεστική και τα Δικαστήρια.

»Πηγαίνοντας προς το Καζάφανι, αριστερά είναι το καινούργιο λιμάνι που κατασκεύασαν οι κατοχικές δυνάμεις, που συνδυάζει εμπορικό λιμένα και μαρίνα. Τώρα έχουμε αριστερά το νοσοκομείο της Κερύνειας -το σπίτι δεξιά, είναι της κυρίας Λέλας Χριστοδουλίδου, της matron (προϊσταμένης) του νοσοκομείου της Κερύνειας, που το 1974 μετακίνησε το νοσοκομείο από την Κερύνεια στο Πέλλαπαϊς και περιέθαλψε πολλούς τραυματισμένους στρατιώτες από την 33η Μοίρα Καταδρομών…».