Στη φωτογραφία ο 15χρονος Μαχμούτ, πρόσφυγας από τη Συρία, σε ώρα δουλειάς σε ιχθυοπωλείο στον Λίβανο, όπου κατέφυγε πέρυσι η οικογένειά του, για να ξεφύγει από τις απάνθρωπες συνθήκες του εμφύλιου πολέμου. Από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος στη χώρα, πριν από τρία χρόνια, ο νεαρός δεν πήγε σχολείο - ούτε στη Συρία, όπου το σχολείο του καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς, ούτε τώρα στον Λίβανο, όπου αναγκάζεται να δουλεύει, με μισθό 60 δολάρια τον μήνα, για να βοηθά στην αποπληρωμή του ενοικίου στην υπόγεια αποθήκη, όπου ζει η οικογένειά του. Και βέβαια το σχολικό κουδούνι, που θα ακουστεί σε λίγες μέρες, δεν θα κτυπήσει για τον Mαχμούτ.

Την περίπτωσή του αποτύπωσε, πριν από λίγους μήνες, έρευνα της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), μαζί με τις περιπτώσεις εκατοντάδων άλλων παιδιών προσφύγων από τη Συρία που ζουν στον Λίβανο και την Ιορδανία, και που υφίστανται εκτεταμένη ψυχολογική πίεση, πολλά από αυτά ζουν μόνα ή χωρισμένα από τους γονείς τους, τα περισσότερα δεν λαμβάνουν εκπαίδευση και πολλά εργάζονται παράνομα.

Η έκθεση συμπεραίνει ότι πολλά παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία μεγαλώνουν σε διαλυμένες οικογένειες και ότι, συχνά, στηρίζουν οικονομικά το νοικοκυριό. Περισσότερες από 70.000 οικογένειες προσφύγων από τη Συρία ζουν χωρίς πατέρα και πάνω από 3.700 παιδιά πρόσφυγες είναι είτε ασυνόδευτα, είτε χωρισμένα και από τους δύο γονείς τους.

Στην ίδια τη Συρία, χιλιάδες παιδιά, όσα είναι τυχερά και δεν σκοτώθηκαν, στερούνται το σχολείο, αφού τα σχολεία έκλεισαν σε πολλές περιοχές λόγω των συγκρούσεων. Περίπου 3 χιλιάδες σχολεία σε όλη τη χώρα πλήγηκαν από ρουκέτες, σφαίρες και βόμβες, ενώ πολύ περισσότερα μετατράπηκαν σε πρόχειρα καταφύγια για τις οικογένειες που καταστράφηκαν τα σπίτια τους και δεν έχουν πού αλλού να παν.

Σύμφωνα με πρόσφατη αναφορά της φιλανθρωπικής οργάνωσης Save the Children, ο εμφύλιος στη χώρα προκάλεσε ένα αβυσσαλέο ψυχολογικό και φυσικό σοκ στα παιδιά - πάνω από 2 εκατομμύρια επηρεάστηκαν από ψυχολογικά τραύματα, ασθένειες και υποσιτισμό, ενώ τα δύο τρίτα των παιδιών στη βόρεια Συρία δεν λαμβάνουν την κατάλληλη προστασία με εμβολιασμούς και είναι εκτεθειμένα σε ασθένειες που μπορούν να προληφθούν.

Με τρία εκατομμύρια κτίρια να έχουν ισοπεδωθεί από ένοπλες επιθέσεις, τα παιδιά και οι γονείς τους σε όλη τη χώρα φεύγουν από τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια. Περισσότεροι από 100 χιλιάδες Σύροι κοιμούνται τώρα σε σπηλιές, πάρκα ή στάβλους, ενώ οι πιο τυχεροί συνωστίζονται σε μικροσκοπικά διαμερίσματα ή σε σπίτια με άλλες οικογένειες.

Η έκθεση κατέγραψε περιπτώσεις χιλιάδων παιδιών που έχασαν στον εμφύλιο μέλη της οικογένειάς τους - οι αριθμοί αναφέρουν ότι τρία από τα τέσσερα παιδιά στη Συρία έχασαν, στη διάρκεια του εμφύλιου, ένα αγαπημένο τους πρόσωπο, ενώ εκατοντάδες από αυτά σκοτώνονται και σκοτώνουν, στρατολογημένα διά της βίας, από τους εμπόλεμους (τόσο κυβερνητικές, όσο και ανταρτικές δυνάμεις).

Σκέφτομαι τη μεταπολεμική κοινωνία της χώρας. Γιατί θα έρθει η μεταπολεμική εποχή, έτσι δεν είναι; Θα τελειώσει κάποτε αυτό το μακελλειό. Αλλά… θα υπάρχει άραγε κοινωνία σε αυτήν που, προφανώς, θα είναι μια άλλη, άγνωστη τώρα, Συρία;