Έκανα αναφορά στο χθεσινό άρθρο για την ανθρωπιστική κρίση που εξελίσσεται στην αυτοανακηρυχθείσα συνομοσπονδία των δύο πόλεων της ανατολικής Ουκρανίας Ντόνετσκ και Λουχάνσκ (το αυτοαποκαλούμενο Ομοσπονδιακό Κράτος της Νέας Ρωσίας «Federal State of Novorossiya»), εξαιτίας των βομβαρδισμών που εξαπολύουν τους τελευταίους μήνες τα στρατεύματα και η αεροπορία της Ουκρανίας, για να επαναφέρουν την περιοχή στον έλεγχο της νόμιμης κυβέρνησης.

Εδώ δεν συζητώ κατά πόσον η ανακήρυξη της αυτονομίας των δύο πόλεων είναι «δίκαιη» ή όχι και κατά πόσον η πολιτική αντίθεση του Κιέβου σε αυτήν, είναι σωστή. Το πρόβλημα είναι ότι, με ευθύνη των ηγεσιών και των δύο πλευρών, έχει εξαπολυθεί από τον περασμένο Απρίλη και συνεχίζεται μέχρι τη στιγμή αυτή, μια άγρια και βάρβαρη στρατιωτική σύγκρουση, με θύματα τους αμάχους του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, που έχουν βρεθεί ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά, παρά τη θέλησή τους.

Ήδη σκοτώθηκαν περισσότεροι από 2 χιλιάδες πολίτες της ανατολικής Ουκρανίας, τραυματίσθηκαν εκατοντάδες, προσφυγοποιήθηκαν σχεδόν μισό εκατομμύριο, καταφεύγοντας στη Ρωσία, ή σε άλλες περιοχές της Ουκρανίας και ζώντας μέσα σε αντίσκηνα ή συνωστιζόμενοι σε πρόχειρα κέντρα ανακούφισης ή σε συγγενικά σπίτια. Όσοι είναι «τυχεροί» και επέζησαν, επιβιώνουν για μήνες σε σκοτεινά υπόγεια καταφύγια, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και νερό και εξαρτώμενοι αποκλειστικά για την επιβίωσή τους, από εξωτερική βοήθεια.

Την επείγουσα φύση της κρίσης στην περιοχή, αναγνώρισαν τα Ηνωμένα Έθνη, ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης και η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και, παρόλο που εξέφρασαν την ετοιμότητά τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια, αυτό δεν έγινε κατορθωτό, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον.

Η μοναδική βοήθεια που έδωσε μιαν ανάσα ζωής στους πολιορκημένους αμάχους προήλθε από τη Ρωσία την περασμένη Παρασκευή και μάλιστα με «αντισυμβατικό» τρόπο, που προκάλεσε την αρνητική αντίδραση των δυτικών χωρών. Αφού τα 260 φορτηγά της ρωσικής βοήθειας σε τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, παρέμειναν ακινητοποιημένα στα σύνορα για μια βδομάδα, λόγω της απαγόρευσης διακίνησής τους σε ουκρανικό έδαφος, εκ μέρους της ουκρανικής κυβέρνησης, την Παρασκευή, με εντολή της ρωσικής κυβέρνησης, πέρασαν τα σύνορα και ξεφόρτωσαν στο Λουχάνσκ.

Κυριολεκτικά παίζοντας με τις λέξεις, ενώ άνθρωποι υποφέρουν από πείνα, δίψα και ασθένειες λόγω του στρατιωτικού αποκλεισμού, η ουκρανική κυβέρνηση και η Δύση αποκάλεσαν τη διέλευση των ρωσικών ανθρωπιστικών οχημάτων, «ευθεία εισβολή» της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Για τους τακτικούς αναγνώστες της στήλης, είναι γνωστή η θέση μου στο ζήτημα της σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας, ότι η Ουκρανία έχει κάθε δικαίωμα να αποφασίσει να ενδυναμώσει τους δεσμούς της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να ξεφύγει από τη ρωσική σφαίρα επιρροής.

Όμως σε κάθε περίπτωση, καμιά πολιτική πεποίθηση δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή και ευημερία και πάνω από τον σεβασμό στην προσωπική αξιοπρέπεια, όποια γλώσσα και αν μιλά ή θέλει να μιλά κάποιος, ρωσική ή ουκρανική, όποια σημαία και αν τον αντιπροσωπεύει, γαλαζοκίτρινη ή τρίχρωμη λευκή, γαλάζια, κόκκινη.