Δεν νομίζω να έμεινε κανένας Ευρωπαίος πολίτης ασυγκίνητος, από τη Γαλλο-Γερμανική συνάντηση των Προέδρων Francois Hollande και Joachim Gauck προχθές Κυριακή, στην κορυφή του «ανθρωποφάγου» βουνού της Αλσατίας, (Le Vieil Armand, όπως το αποκαλούν οι Γάλλοι, Hartmannswillerkopf για τους Γερμανούς), όπου έθεσαν τον θεμέλιο λίθο μνημείου για τους δεκάδες χιλιάδες Γάλλους και Γερμανούς στρατιώτες που πριν ακριβώς ένα αιώνα, αρχές Αυγούστου 1914, άρχισαν την ανθρωποσφαγή μεταξύ τους - τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κοντοστάθηκα ιδιαίτερα στον λόγο του Joachim Gauck, από την πλευρά αυτών που ήταν οι «κακοί» της ιστορίας, Γερμανοί:

«Η αντίληψη του έθνους είναι πολύτιμη, όμως ο ακραίος εθνικισμός οδήγησε εμάς τους Γερμανούς, σε δυο παγκόσμιους πολέμους - και δύο φορές υποκίνησε τους δύο λαούς μας να πολεμήσουν ο ένας εναντίον του άλλου… Οι άνθρωποι της Αλσατίας και Λωραίνης, βίωσαν ιδιαίτερα αυτές τις τραγωδίες. Μεγάλο μέρος των μαχών και του πολέμου των χαρακωμάτων, στη διάρκεια πολλών χρόνων, έγινε εδώ σε αυτή τη συνοριακή περιοχή.

»Για πολύ καιρό, ήταν αδιανόητο ότι η Γαλλία και η Γερμανία, θα γίνονταν δυο έθνη με αυτοπεποίθηση, που θα είχαν μεταξύ τους φιλικές σχέσεις. Καθώς η Γερμανία επιτέθηκε στη Γαλλία, τόσο στον Πρώτο, όσο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μας κάνει εμάς τους Γερμανούς να αντιμετωπίζουμε αυτή τη συμφιλίωση, ως ένα δώρο.

»Ένας νέος τρόπος σκέψης και νέες αναμνήσεις, άλλαξαν την παλιά Γερμανία, ριζικά. Ο όρος “οι μεγαλύτεροι εχθροί” μοιάζει αρχαϊκός στη νέα Γερμανία. Κατανοήσαμε - ευτυχώς - ότι το έθνος μπορεί να είναι σημαντικό, ως η πατρίδα ή το σπίτι σου και ως μια αναφορά της ταυτότητας και της αίσθησης ότι ανήκεις κάπου, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να νιώθουμε ανώτερους από τους άλλους, ή ακόμα και να μας σπρώχνει να το αποδείξουμε. Η Ευρώπη που μοιραζόμαστε και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί μας, δεν είναι ένα ατύχημα της ιστορίας, αλλά είναι αντίθετα μια μαρτυρία του γεγονότος ότι έχουμε μάθει τα μαθήματα της ιστορίας».

Νιώθω πως ό,τι είπε ο Joachim Gauck την Κυριακή, γράφτηκε ανεξίτηλα στη συνείδηση όλων των ευρωπαϊκών λαών, γιατί περισσότερο από κάθε τι άλλο, προέρχεται από μιαν εμβληματική προσωπικότητα της πρώην ανατολικής Γερμανίας, που συνέβαλε όσο κανείς με την ακτιβιστική και πολιτική δράση του, στην αυτοδιάλυση της κομμουνιστικής δικτατορίας το 1989 και στην επανένωση της Γερμανίας - και της Ευρώπης.
Ο Joachim Gauck, γεννημένος το 1940, έζησε ως έφηβος τη βαναυσότητα της κομμουνιστικής διακυβέρνησης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού η οικογένειά του, ήταν θύμα της σοβιετικής καταδίωξης, με τον πατέρα του να εξορίζεται το 1951, για τέσσερα ολόκληρα χρόνια βάρβαρης κακομεταχείρισης, στο Γκουλάγκ (σε σοβιετικό στρατόπεδο συγκέντρωσης) στη Σιβηρία.

Η δοκιμασία του πατέρα του, τον έκανε έναν βαθιά δημοκράτη, αντιφασίστα και αντικομμουνιστή και τον οδήγησε σε σπουδές Θεολογίας και Φιλοσοφίας - έγινε πάστορας στην Προτεσταντική εκκλησία, με τη φρικαλέα Στάζι, τη μυστική Αστυνομία του καθεστώτος, να τον παρακολουθεί και να τον φακελώνει για χρόνια….

«Εδώ, σε ένα από τα πιο όμορφα τοπία που μπορείτε να φανταστείτε στην καρδιά της Ευρώπης», είπε προχθές αναφερόμενος στο Hartmannswillerkopf, «η Ευρώπη πρόδωσε τις αξίες, την κουλτούρα και τον πολιτισμό της».

Ο Joachim Gauck έζησε ο ίδιος αυτή την προδοσία, μέχρι τη πτώση του τείχους του Βερολίνου.