Κουρασμένος, απελπισμένος και χωρίς κανένα κίνητρο αισιοδοξίας, δηλώνει σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε την περασμένη βδομάδα στην ιστοσελίδα του αμερικανικού τηλεοπτικού σταθμού CNN, ο διαπρεπής Παλαιστίνιος οικονομολόγος στη Λωρίδα της Γάζας, Omar Shaban, πατέρας δύο γιων 21 και 16 χρόνων, ιδρυτής το 2007, της παλαιστινιακής δεξαμενής σκέψης Pal-Think for Strategic Studies - μια τολμηρή φωνή μετριοπάθειας υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης με τους Ισραηλινούς, στη θεοκρατική κοινωνία της Γάζας, όπου κυριαρχεί το απόλυτο δόγμα του μίσους και του πολέμου, της ισλαμιστικής Χαμάς.

Κατά καιρούς ο Omar Shaban άσκησε δημόσια κριτική στη Χαμάς, σε συνεντεύξεις του σε ισραηλινά, ευρωπαϊκά και αμερικανικά ΜΜΕ, όμως αυτή τη φορά, και ενώ διαρκεί η καταστροφική σύγκρουση που συνεχίζεται στη Γάζα εδώ και ένα σχεδόν μήνα, αντιλαμβάνομαι ότι προσέχει ιδιαίτερα τα λόγια του.

Η ρητά εκφρασμένη απογοήτευσή του για την αποτυχία των δύο πλευρών να φτάσουν σε έναν ειρηνικό διακανονισμό των διαφορών τους, είναι ήδη μια έμμεση επίκριση της Χαμάς, δηλαδή μια επικίνδυνη παρέκκλιση από τη φανατική επιδίωξη των ισλαμιστών, να αφανίσουν το Ισραήλ και …μένει ως εκεί…γιατί ξέρει πολύ καλά, ότι μια κουβέντα παραπάνω, μπορεί να στοιχίσει τη ζωή και του ίδιου και της οικογένειάς του. Γράφει μεταξύ άλλων:

«Όταν έφτασες τα 52 σου χρόνια, είναι πολύ αργά για να αναθεωρήσεις και ν’ αλλάξεις τις πεποιθήσεις σου. Όταν διαπιστώνεις πόσο μακριά είσαι τώρα από τα όνειρα που έκτιζες, απελπίζεσαι…Έμαθα κατά κάποιο τρόπο τι σημαίνει ελευθερία, όταν έκανα το πρώτο μου αεροπορικό ταξίδι το 1993 στο Λονδίνο μέσω Τελ Αβίβ, προσκαλεσμένος της Διεθνούς Αμνηστίας, ως ιδρυτής του παλαιστινιακού κλάδου της. Έγραψα άρθρα, εμφανίστηκα στην τηλεόραση και μίλησα στο ραδιόφωνο υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ειρηνικού, μη βίαιου αγώνα. Προσκλήθηκα και μίλησα ενώπιον Ισραηλινών και υποδέχτηκα Ισραηλινούς στην ίδια τη Γάζα. Ήμουν επίσης υποψήφιος στις πρώτες παλαιστινιακές κοινοβουλευτικές εκλογές το 1996.

Και από τότε, το όνειρό μου να γίνω ένας ελεύθερος πολίτης σε ένα ελεύθερο κράτος ευημερίας και ανάπτυξης, αδυνάτιζε και απομακρυνόταν συνεχώς, καθώς περνούσε ο χρόνος...

»Πριν είκοσι χρόνια, ήταν συνηθισμένη συζήτηση ανάμεσα στον παλαιστινιακό λαό, για το πώς να κάνουμε ειρήνη με το Ισραήλ. Ήταν πολύ φυσιολογικό, να βλέπεις πλήθη Ισραηλινών πολιτών να περπατούν ελεύθερα στους δρόμους της Γάζας, να ψωνίζουν και να κουβεντιάζουν ήσυχα. Στην άλλη πλευρά των συνόρων, μια μεγάλη ομάδα Ισραηλινών με επιρροή, μιλούσε δυνατά για την ανάγκη ειρήνης με τους Παλαιστινίους.

Σήμερα δυστυχώς, η «ειρήνη» είναι ίσως η λιγότερο χρησιμοποιημένη λέξη στο καθημερινό λεξικό της Γάζας. Την αντικατέστησαν λέξεις όπως τανκ, F16, θάνατος, βομβαρδισμός, ρουκέτες και εκδίκηση. Και στο Ισραήλ, πολιτική και ομάδες πίεσης, συναγωνίζονται σε επιθετικότητα κατά των Παλαιστινίων.

»Πριν είκοσι χρόνια, περισσότεροι από 80 χιλιάδες εργάτες πήγαιναν στο Ισραήλ κάθε μέρα και εργάζονταν μαζί με Ισραηλινούς, λειτουργώντας ουσιαστικά ως πρεσβευτές της συνύπαρξης. Πρόσφατα, η ισραηλινή κυβέρνηση έκτισε ένα τεράστιο τοίχο που χωρίζει το Ισραήλ από τις παλαιστινιακές περιοχές. Τώρα οι Ισραηλινοί πολίτες δεν μπορούν να μας δουν και αγνοούν την πραγματικότητά μας. Γι’ αυτό είναι ευκολότερο για τις νέες γενιές στις δύο πλευρές, να πολεμούν η μια την άλλη με τόση επιθετικότητα. Δεν συναντήθηκαν ποτέ και δεν γνωρίζουν τα καλά της ειρηνικής ζωής. Τώρα επικοινωνούν από απόσταση με ρουκέτες, σφαίρες, οβίδες και όπλα - αντί να συνεργάζονται φυσιολογικά.

»Οι νέες γενιές και στις δύο πλευρές, είναι όμηροι της σύγκρουσης και σπαταλούν την ενέργειά τους και τις πηγές τους για να κάνουν τη ζωή των άλλων, δυσκολότερη. Και οι δύο γενιές, πρέπει να εργαστούν σκληρότερα για να βρουν τις χαμένες ευκαιρίες, που είναι κρυμμένες κάτω από την επιφάνεια της σύγκρουσης. Πρέπει να εκπαιδευτούν για να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.

Οι κυβερνήσεις των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών, πρέπει να πετύχουν μια συμφωνία ειρήνης, αλλά παραμένει δυστυχώς άπιαστη επιδίωξη, μια κουλτούρα ειρήνης…».