Έκλαψε χθες ο Αντώνης Μακρίδης, περιγράφοντάς μας την τελευταία επίσκεψη της Ευδοκίας Λοΐζου στο γραφείο του, έτσι όπως ήταν εξαντλημένη από την ασθένεια που την ταλαιπωρεί για οκτώ σχεδόν χρόνια, υποβασταζόμενη από δύο άτομα, γιατί δεν είχε καν τη δύναμη να περπατήσει…

Προσπάθησε να καταπιεί τον λυγμό του και να συνεχίσει πιο ψύχραιμος… όμως η ατμόσφαιρα ήταν ήδη βαριά ανάμεσα στους λιγοστούς συναδέλφους που βρεθήκαμε στη Δημοσιογραφική Εστία γι’ αυτήν την ενημέρωση και γνωρίζουμε προσωπικά την Ευδοκία… η σκέψη μας ήταν σε αυτήν την όμορφη, ψηλή, γυμνασμένη και πάντα χαμογελαστή κοπέλα, που τα τελευταία χρόνια έγινε σκιά του εαυτού της και παλεύει για την ίδια τη ζωή της στην αφόρητη μοναξιά τής βρετανικής μεγαλούπολης…

«Την Παρασκευή, 25 Ιουλίου», μας είπε ο Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών, «εκδιώχθηκε από το ξενοδοχείο όπου διαμένει, γιατί δεν έχει λεφτά να πληρώσει. Ήταν η ημέρα των γενεθλίων της και βρέθηκε μόνη, άρρωστη κι αβοήθητη στο Λονδίνο. Η Ευδοκία, όταν αρρώστησε, ήταν 33 χρονών. Η αρρώστια της, για την οποία φταίει η εργοδοσία της και κατ’ επέκτασιν το κράτος, αναποδογύρισε τη ζωή της. Την Παρασκευή, που δεν ήξερε τι να κάνει και πού να πάει, συμπλήρωνε τα 40 χρόνια της, ευρισκόμενη χωρίς τόπο διαμονής. Το ΡΙΚ την άφησε στον δρόμο, και τώρα το Υπουργείο Υγείας την σκοτώνει… η Ευδοκία Λοϊζου παραμένει στο Λονδίνο, ακάλυπτη και εγκαταλειμμένη»...

Αργά το απόγευμα, ο Υπουργός Υγείας Φίλιππος Πατσαλής απάντησε στον Αντώνη Μακρίδη με μια γραφειοκρατικά και νομοτυπικά, άψογη υπεκφυγή: «Η Ευδοκία στάλθηκε με έξοδα του κράτους να πάει στο Λονδίνο και να πληρώσει την αξιολόγηση και επέλεξε να μείνει εκεί, για να κάνει θεραπεία, θεωρώντας ότι θα της εγκρινόταν αυτό το ποσόν. Το Υπουργείο Υγείας την έστειλε να πάει να κάνει την τελική αξιολόγηση και να έρθει. Εκείνα τα οποία της ζήτησαν να κάνει εκεί, είναι πράγματα που γίνονται και στην Κύπρο και δεν μπορούμε, με βάση τον νόμο, να την εγκρίνουμε, αφού το σχέδιο παροχής οικονομικής αρωγής είναι μόνο για υπηρεσίες που δεν προσφέρονται από το κράτος μας».

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο Υπουργός «εξέφρασε τη λύπη του για τα προβλήματα υγείας, που αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη ασθενής, ωστόσο, είπε πως το Υπουργείο Υγείας είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί τα σχέδια, τα οποία υπάρχουν και είναι εγκεκριμένα». Και συνέχισε:

«Δεν μπορεί να ξεφεύγει από αυτά τα σχέδια, τα οποία δεν προβλέπουν κάλυψη υπηρεσιών, που προσφέρονται στην Κύπρο και μένει πιστό στην αρχή της ισότητας, που επιβάλλει ίση μεταχείριση όλων των πολιτών, σύμφωνα με τους νόμους».

Σίγουρα, αυτή είναι μια ξεκάθαρη και αποστομωτική απάντηση ενός αψεγάδιαστου τεχνοκράτη, που οι αναφορές του στη «συγκεκριμένη ασθενή», δεν σηκώνουν καμιά αμφισβήτηση και διάψευση… Είναι μια απάντηση που τα έχει όλα - λογική, μέτρο, δημοκρατικότητα…

Όμως, της λείπει μια ελάχιστη, έστω, σπίθα που θα έκανε τη διαφορά - που θα μπορούσε να περιέχει κάτι από τον πόνο της Ευδοκίας Λοΐζου (ναι, αυτό είναι το όνομα της «συγκεκριμένης ασθενούς»), κάτι από το πάθος του Αντώνη Μακρίδη, κάτι από την ξεχωριστή δύναμη εκείνων που ανοίγουν δρόμους και δεν ακολουθούν απλώς την πεπατημένη.