Ένα απελπισμένο τηλεφώνημα. Μια γυναίκα στα σαράντα, διαζευγμένη, με ένα γιο 12 χρόνων. Μια ζωή σπαρταρά να βγει από το χάος της. Απομαγνητοφωνώ το υλικό, το αφήνω ακατέργαστο:

«Πιάνω καμιά πεντακοσιά ευρώ από το Γραφείο Ευημερίας γιατί δεν μπορώ να εργαστώ, έχω αρθρίτιδα και είμαι καρκινοπαθής. Δίνω τα μισά σε δύο τράπεζες και είμαι επίσης καταχρεωμένη σε άλλες δύο και θα μου πιάσουν το αυτοκίνητο. Έρχεται η επιταγή μου και στις τρεις μέρες φεύγει και απορεί και η κοινωνική λειτουργός. Μου έβγαλε ένα ποσό για να πάρω ένα ψυγείο, αλλά το πιο φτηνό είναι 250 ευρώ. Μακάρι κάποιος να μου δώσει μεταχειρισμένο, δεν έχω πρόβλημα. Κόπιασε στο σπίτι μου όποτε θέλεις, να δεις με τα μάτια σου. Έχω μέσα μια τηλεόραση και ένα σαραβαλιασμένο καναπέ που μου άφησε η ιδιοκτήτρια και μια μονή καρέκλα και ένα τραπεζάκι που το αγόρασα δέκα ευρώ.

»Ο γιος μου κοιμάται μαζί μου, γιατί δεν έχω λεφτά να του αγοράσω δικό του κρεβάτι. Ηλεκτρικό ρεύμα δεν μπορώ να πληρώσω, ήρθε η δεύτερη διμηνία. Για να καταλάβεις, δεν έχω ούτε άδεια κυκλοφορίας, ούτε ασφάλεια, έχει τέσσερα χρόνια να κάνω σέρβις το αυτοκίνητο και τώρα θα μου το κατάσχει η τράπεζα. Είναι πάνω στη νύφη μου, αφού δεν με δέχονταν οι τράπεζες να μου δώσουν δάνειο και τώρα δεν μου μιλά, τι να κάνω; Σε πόσους να δώσω;

»Με τον άντρα μου χωρίσαμε και ούτε που βλέπει το μωρό του - η τελευταία φορά που τον είδε ήταν στην τετάρτη-πέμπτη δημοτικού και τώρα ο γιος μας είναι πρώτη Γυμνασίου. Άλλοι παπάδες αγοράζουν τα πάντα στα παιδιά τους, ο γιος μου δεν έχει ούτε κομπιούτερ. Τι να τον έχω έτσι άντρα, να με δέρνει και να τσακωνούμαστε και να ξιτιμαζούμαστε; Παλιά, δεν έκοβε ο νους μου, τον υπάκουα σαν αποβλακωμένη. Τώρα κανένας δεν μπορεί να με παρασύρει, δυνάμωσα γιατί πάλεψα στη ζωή μου και ακόμα παλεύκω. Έκανα μαστεκτομή, μου αφαίρεσαν μέρος του μαστού, τώρα χρειάζεται να κάνω και τον άλλο, αλλά δεν πάω, γιατί είναι καλοήθης ο όγκος. Δεν θέλω να μπαίνω συνέχεια στα χειρουργεία, εφτά-οκτώ μέρες να μη μπορώ να ταράξω, να με γεμίσουν λάστιχα.

»Είπα, ώσπου πάω, το πήρα απόφαση. Να μεγαλώσω το γιο μου…Στο δημοτικό ήταν καλός με τα μαθήματα, αλλά τώρα στο Γυμνάσιο έχει προβλήματα μαθησιακά. Δεν έχει ούτε ζακέτα του σχολείου, το παντελόνι του, του πέφτει, δεν κρατούμε να αγοράσουμε άλλο….

Μόνο από ένα θαύμα περιμένω για να κλείσω κι εγώ λίγες τρύπες, να πιάσω και του μωρού κανένα ρούχο.
Θα κλείσει η κάρτα μου, μπορείς να μου τηλεφωνήσεις εσύ πίσω;»…