Μέσα σε όλην αυτήν τη σκληρή ειδησεογραφία -τις σφαγές στο Ιράκ και τη Συρία, τις συγκρούσεις στην Ουκρανία, στο Ισραήλ και τα παλαιστινιακά εδάφη, τα οικονομικά αδιέξοδα στην Κύπρο- ξεχώρισα το ρεπορτάζ για τις χελώνες στον Ακάμα.

Με ανθρώπους να σκάβουν στην άμμο με τα χέρια, περιτριγυρισμένοι από χελωνίσια αβγά και από μικρά ξυπόλυτα παιδιά, που τους παρακολουθούν με θαμπωμένα μάτια, με σιωπηλή ευλάβεια, λες και βρίσκονται στην εκκλησία.

Σκέφτηκα ότι είναι πράγματι σαν εκκλησιαστική λειτουργία, σαν μυστικιστική ιεροτελεστία - ένας χώρος γεμάτος με υπέροχες μυρωδιές, της ανασκαμμένης άμμου, των βρεγμένων φυκιών, του αλμυρού αέρα και πιθανόν με καβουράκια και με άλλα τέτοια αστεία και μυστηριώδη όντα που ξεπετάγονται από τις τρύπες, μόνο και μόνο για να τρυπώσουν σε άλλες τρύπες στην αμμώδη επικράτεια.

Διαβάζω για τις φωλιές της Πράσινης Χελώνας και της Καρέτα Καρέτα που εντοπίστηκαν στις παραλίες του Ακάμα και που είναι εκατοντάδες, στην περιοχή Πόλης Χρυσοχούς, από τα Λουτρά της Αφροδίτης μέχρι τον Πωμό και στις παραλίες της Λάρας και της Τοξεύτρας.

Και πληροφορούμαι ότι οι χελώνες ζουν περίπου 100 χρόνια. Ότι αρχίζουν να γεννούν, όταν φθάσουν σε ηλικία 25-30 χρονών. Και ότι μετά από τόσα πολλά χρόνια, επιστρέφουν για να γεννήσουν στην παραλία, όπου έγινε η εκκόλαψη των αβγών, διανύοντας στη θάλασσα χιλιάδες χιλιόμετρα.

Σκέφτομαι ότι οι χελώνες, μάλλον θα κολυμπούν γρηγορότερα απ' όσο περπατούν, αλλιώς, μέχρι να φτάσουν στη Λάρα και στην Τοξεύτρα και στα Λουτρά της Αφροδίτης και στον Πωμό, θα γερνούσαν, θα γίνονταν εκατό χρονών και δεν θα μπορούσαν, πια, να γεννήσουν.

Πρέπει να παραδεχτώ πόσο με ησυχάζει και με ηρεμεί να φέρνω στο μυαλό μου τις χελώνες, αυτά που είναι τα πιο βραδυκίνητα και πρωτόγονα πλάσματα στον πλανήτη.

Με εκείνα τα βασανιστικά αργά βήματά τους… με εκείνα τα σκληρά, προϊστορικά κελύφη… με εκείνα τα περίεργα, μετακινούμενα μέσα-έξω, κεφάλια τους…

Εντάξει, δεν είναι σοφές, σαν εμάς, ούτε γρήγορες και… εξελιγμένες. Εννοώ, σαν εμάς τους ανθρώπους που είμαστε έξυπνοι και τρέχουμε με την ταχύτητα του ήχου, αλλά δεν έχουμε προορισμό.

Αντίθετα από εμάς, οι χελώνες, προφανώς, ξέρουν πού να πάνε. Ξέρουν πώς να πάνε.

Και, το κυριότερο, ξέρουν πότε να πάνε.

Χαμογελώ όταν τις φέρνω στο μυαλό μου, έτσι όπως κατευθύνονται με τον δικό τους… χελωνίσιο ρυθμό, προς τη θάλασσα ή προς τις αρχαίες, αμμώδεις σπηλιές τους…

Νομίζω ότι έχουμε να μάθουμε πολλά, από αυτά τα τεράστια, περιπετειώδη, υπομονετικά ταξίδια τους.