Τελικά κράτησε τον λόγο του ο Σωκράτης Χάσικος και μπράβο του! Αν θυμάστε σε ένα άρθρο μου στις 20 Ιουνίου 2014, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, αναφέρθηκα στη ρητή διαβεβαίωση του Υπουργού Εσωτερικών, να επανεξετάσει τις αιτήσεις τεσσάρων αναγνωρισμένων πολιτικών προσφύγων, που ζητούσαν την κυπριακή υπηκοότητα, μετά από παραμονή περισσότερων από δέκα χρόνων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

«Σε μια εβδομάδα θα έχετε τελεσίδικες απαντήσεις. Μέχρι τότε πηγαίνετε σπίτι σας και περιμένετε», τους είχε πει ο κ. Χάσικος την προηγούμενη μέρα, όταν οι τέσσερις απεργοί πείνας Asadollah Panahimehr και Mehrangiz Hematmand, ζευγάρι από το Ιράν, Muhammad Altaf από το πακιστανικό μέρος του Κασμίρ και ο Παλαιστίνιος Salah Ghanim παρουσιάστηκαν με τροχοκαθίσματα στη Βουλή, στη διάρκεια της συζήτησης του αιτήματός τους στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών.

Το ίδιο, τους είχαν παροτρύνει και οι βουλευτές μέλη της Επιτροπής, που τους ζήτησαν «να δείξουν πίστη στις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας και να λήξουν την απεργία τους, η οποία θέτει σε κίνδυνο τις ζωές τους».

Ο Σωκράτης Χάσικος παρατήρησε τότε ότι «η παρουσία των διαμαρτυρόμενων αναγνωρισμένων προσφύγων σε συνεδρία της Βουλής, όπου όλοι πήραν ξεχωριστά τον λόγο και άσκησαν κριτική στην Κυπριακή Δημοκρατία, είναι ενδεικτικό της δημοκρατίας και της ανεκτικότητας που επικρατεί στη χώρα μας».

Τελικά προχθές, 30 Ιουνίου 2014, οι τέσσερις πρόσφυγες, που βρίσκονταν σε καθιστική διαμαρτυρία από τις αρχές Σεπτεμβρίου 2013 και αργότερα σε απεργία πείνας, έλαβαν γραπτώς τις θετικές απαντήσεις του Υπουργείου Εσωτερικών στις αιτήσεις τους για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας, καθώς πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις που προνοεί η νομοθεσία, όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή της η Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό.

Είναι προφανές ότι τόσο ο Υπουργός όσο και ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, Κωνσταντίνος Νικολαΐδης, ανέδειξαν την ανθρωπιστική πτυχή του ζητήματος, σε κυρίαρχη και καθοριστική.
Υπενθυμίζω ότι στις 5 Ιουνίου 2014, το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης του Υπουργείου Εσωτερικών είχε απορρίψει τις αιτήσεις τους, ενώ την ίδια μέρα παραχώρησε την κυπριακή υπηκοότητα στον 21χρονο γιο του ζεύγους των Ιρανών, τον Sina Panahimehr.

Παρουσίασε δηλαδή η Κυπριακή Δημοκρατία το παράδοξο φαινόμενο να θεωρεί ξένους τους γονείς και Κύπριο πολίτη το παιδί τους!

Ελπίζω ότι μετά την ευχάριστη αυτή εξέλιξη, θα επανέλθει η καλή ψυχολογία του Muhammad Altaf, ενός από τους τέσσερις, που σε γραπτή του δήλωση, ενώ βρισκόταν σε απεργία πείνας, είχε πει: «Συνήθως είμαι χαρούμενος άνθρωπος, γεμάτος ενέργεια και αγάπη για ζωή. Ήρθα στην Κύπρο επειδή διωκόμουν στον τόπο που γεννήθηκα στην περιοχή του Κασμίρ, που βρίσκεται υπό κατοχή του Πακιστάν.

Όμως, μετά από 11 χρόνια στην Κύπρο, τα τελευταία 3 ως αναγνωρισμένος πρόσφυγας, αισθάνομαι πολύ λυπημένος και απογοητευμένος, και ότι γερνώ και δεν θα έχω την ευκαιρία να κάνω τη δική μου οικογένεια και να ζήσω μιαν αξιοπρεπή και ελεύθερη ζωή. Δεν έχω τη δύναμη και τη θέληση να συνεχίσω να ζω έτσι. Έκανα ό,τι μπορούσα για να ζήσω μια υποφερτή ζωή εδώ στην Κύπρο, αλλά τα προβλήματα και οι δυσκολίες φαίνεται να χειροτερεύουν κάθε μέρα που περνά. Δεν με ενδιαφέρει να συνεχίσω αυτήν τη χωρίς αξία και ελευθερία ζωή».

Είναι σίγουρο ότι ως Κύπριος πολίτης ο Muhammad Altaf θα συνεχίσει μια ζωή με αξία και ελευθερία.