Είχα με τους τρεις πρώην χρήστες έναν μικρό δημόσιο διάλογο, στο πλαίσιο της ανοικτής συζήτησης στο Σκαλί Αγλαντζιάς για την εμπειρία της απεξάρτησής τους, στο πρόγραμμα της Αγίας Σκέπης, παρατηρώντας ότι στην κουβέντα τους έρχονται κι επανέρχονται λέξεις και έννοιες αντιφατικές μεταξύ τους, όπως η «μοναξιά» και η «παρέα».

Είπαν ότι όλα αυτά τα χρόνια, από τα 13-14 που ξεκίνησαν τη χρήση, μέχρι σήμερα που είναι 35-40, ένιωσαν πολλή δυστυχία, πολύ πόνο, πολλή μοναξιά… Και επανέλαβαν πολλές φορές τη σημασία της παρέας, την περίοδο αυτή, της εξαρτημένης ζωής τους.

- Πώς μπορείς να είσαι μόνος μέσα στην παρέα σου και πώς αυτό σας αφορά;

Χρίστος: «Από ένα σημείο και μετά, μένεις μόνος σου συναισθηματικά. Εγώ, προσωπικά, δοκίμασα ναρκωτικά από μαγκιά, από ενθουσιασμό. Οι φίλοι μου ένιωθαν ότι ήταν μάγκες που το έκαναν κι εγώ έτσι ένιωθα μαζί τους στα 13 μου. Μετά, όμως, ανακάλυψα ότι μου κάλυπτε κι άλλα πράγματα η χρήση, κάποια συναισθήματα… κι όσο περνά ο χρόνος και γίνεσαι εξαρτημένος, καταλήγεις στο σημείο να βιώνεις μόνος σου αυτό το πράγμα».

- Η παρέα πού πάει;

Χρίστος: «Σε κάποια φάση, τραβά ο καθένας τον δρόμο του. Κάποιοι μένουν στα ελαφριά, κάποιοι πάνε παρακάτω. Ο καθένας από εμάς που ήμασταν χρήστες βαρετών ανεβαστικών, τράβηξε τον δρόμο του».

- Η παρέα σημαίνει πραγματική φιλία, ή όχι απαραίτητα;

Χρίστος: «Όχι απαραίτητα… Με την πάροδο του χρόνου μεγαλώνεις κι εσύ και ξεχωρίζουν και ποιοι είναι οι φίλοι σου. Σε αυτήν την κατάσταση, δεν μπορείς να πεις ότι υπάρχει πραγματική φιλία, γιατί είναι ψυχοφθόρα. Πιστεύω είναι σπάνια περίπτωση να συναντήσεις έναν πραγματικό φίλο. Αυτό που παίζει περισσότερο και από την πλευρά σου και από την πλευρά του άλλου, είναι η εκμετάλλευση».

Άντρος: «Να πω τη δική μου εμπειρία. Στην περιοχή όπου μένω, ξεκινήσαμε τα ναρκωτικά κάποιοι φίλοι που μεγαλώσαμε μαζί… με τον καιρό, όμως, η σχέση βασίζεται στο συμφέρον… ο καθένας από εμάς ακολούθησε τη δική του πορεία στη χρήση… κι αυτό είναι καθαρό συμφέρον, δεν υπήρχε τίποτε άλλο».

Στέλιος: «Εγώ απλώς να πω ότι για να είχα παρέα, έπρεπε πρώτα να ήμουν εξασφαλισμένος με τη χρήση μου. Υγιείς σχέσεις δεν είχαμε, δεν ξέραμε πώς ήταν… εκμεταλλευόμασταν ο ένας τον άλλο… κι όσο για τη μοναξιά, μπορεί να είσαι με εκατό πλάσματα και να τη νιώθεις…».

- Είχατε συνείδηση αυτής της εκμετάλλευσης όταν τη ζούσατε;

Στέλιος: «Πολλές φορές το καταλαβαίναμε, αλλά επειδή ξέραμε πώς γίνονταν τα πράγματα, αφού τα κάναμε κι εμείς πολλές φορές στους άλλους, υπήρχε, μπορώ να πω, μια κατανόηση…».

- Σε τι συνίστατο η εκμετάλλευση;

Στέλιος: «Οικονομική εκμετάλλευση… τα connection… να σου φέρει πιο φτηνό ή καλύτερο ή από το άλλο… ή ο ένας να έχει αυτοκίνητο και ο άλλος να μην έχει… ή ο άλλος να έχει τον χώρο… και να κάνεις τις επιλογές σου ανάλογα… υπήρχαν διάφορα τέτοια στη ζωή μας ως χρήστες...».

Τίνα Παύλου: «Από τη στιγμή που υπάρχει εξάρτηση και μετά, το κύριο και μοναδικό μέλημα στη ζωή του χρήστη είναι η χρήση. Οπότε, και να υπάρχουν σχέσεις, διαλύονται. Η χρήση, δυστυχώς, είναι πάνω από τον γονιό, τον αδελφό, πόσω μάλλον τον φίλο. Μπορεί αρχικά να υπάρχουν κάποιες καλές σχέσεις και πραγματικές φιλίες, αλλά από τη στιγμή που το επίκεντρο της ζωής του χρήστη είναι μόνο να βρει τη χρήση του και να κάνει χρήση, τίποτε άλλο δεν υπάρχει μπροστά του, όσο υπάρχει η εξάρτηση».