Συγκρατώ αυτήν που η Τίνα Παύλου, Επιστημονικά Υπεύθυνη του προγράμματος απεξάρτησης στην Αγία Σκέπη, χαρακτήρισε «την πιο δύσκολη ερώτηση», στη διάρκεια ανοικτής συζήτησης τριών πρώην χρηστών ναρκωτικών, με το κοινό, στο Σκαλί Αγλαντζιάς, την Παρασκευή, 20 τρέχοντος: «Τι πρέπει ένας γονιός να δώσει στο παιδί του για να προστατευτεί από τις εξαρτήσεις και πώς μπορεί να αντιληφθεί ότι το παιδί του κάνει χρήση;».

Απάντησε η Τίνα Παύλου: «Θα έλεγα ότι με σειρά προτεραιότητας, το πιο σημαντικό είναι η επικοινωνία - να ξέρω τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού μου και να επικοινωνώ συναισθηματικά, δηλαδή να καταλαβαίνω πώς νιώθει, καμιά φορά, χωρίς να μου το πει... Στην εφηβεία, πρέπει να ξέρω πάντα, πού βρίσκεται το παιδί μου και με ποιους. Ο έλεγχος βέβαια και η σωστή επικοινωνία, ξεκινά από πολύ νωρίς, από τα 2 ή 3 χρόνια και όχι από τα 13 ή τα 15, για να σηκώνει η σχέση μετά, τα όρια. Να μπορεί να αντέχει στα 13 και στα 15, περισσότερα όρια.

Όντως, ο έφηβος χρήστης, στον πειραματισμό και στα πρώτα στάδια της χρήσης, μπορεί να κρυφτεί πολύ. Αν μπει σε πιο συστηματική χρήση, εκείνο που εντοπίζουμε είναι την αλλαγή στη συμπεριφορά - γίνεται πιο μυστικοπαθής, απομονώνεται περισσότερο, δεν εκφράζεται, αντιδρά. Επίσης, χάνονται λεφτά, χάνονται μαθήματα, αλλάζει η παρέα, πέφτουν οι βαθμοί, κοιμάται περισσότερο ή λιγότερο, τρώει περισσότερο ή λιγότερο. Όσο πιο κοντά μπορεί ένας γονιός να είναι στο παιδί του, τόσο μειώνει την πιθανότητα έλλειψης επικοινωνίας.

Δεν μπορούμε καμιά φορά να αποφύγουμε το λάθος, τη λάθος επιλογή του παιδιού, ούτε μπορούμε να το προστατεύσουμε πάντα. Το σημαντικό είναι να αντέχουμε σαν γονείς, να είμαστε εκεί σε οποιαδήποτε στιγμή, όσο δύσκολη κι οδυνηρή μπορεί να είναι. Αν το παιδί νιώθει ότι το αντέχει ο γονιός, πολύ πιο γρήγορα θα έρθει να το πει του γονιού, θα επικοινωνήσει μαζί του και θα πάρει βοήθεια από το σπίτι του».

Η Τίνα Παύλου κοντοστάθηκε ιδιαίτερα στη χρήση αλκοόλ, που όπως είπε, «είναι η πρώτη ουσία κατάχρησης στην Κύπρο και στην Ευρώπη και η πρώτη αιτία θανάτου στην Ευρώπη. Και ζούμε σε μια χώρα που έχουμε φοβερή ανοχή στην ηλικία που επιτρέπουμε τη χρήση αλκοόλ».

Πρόσθεσε τα εξής: «Ο καθένας καθορίζει κάποια πράγματα που είναι εκτός συζήτησης, στο σπίτι του. Πρέπει να μπουν και οι ουσίες μέσα σε αυτά, συμπεριλαμβανομένου του αλκοόλ. Να είναι ασυζητητί, απαγορευμένα. Να μεγαλώνουν τα παιδιά σε σπίτια, όπου κάποια πράγματα να είναι απόλυτα και ξεκάθαρα απαγορευμένα. Αν ξεκινήσουμε από το τσιγάρο και το αλκοόλ, θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα γενικότερα».

Είπε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση: «Ο κανόνας λέει ότι οποτεδήποτε ερωτηθούμε από τα παιδιά μας σε σχέση με ουσίες εξάρτησης και ανεξαρτήτως της ηλικίας τους, πρέπει να δώσουμε πληροφόρηση. Αν δεν ερωτηθούμε μέχρι την έκτη του δημοτικού και στο γυμνάσιο, πρέπει ν’ αρχίσουμε να τους μιλούμε. Εγώ θα ήθελα, η δασκάλα της κόρης μου, όσο έντονα ένιωθε να τη μάθει πολλαπλασιασμό, τόσο έντονα να ένιωθε να τη μάθει να εκφράζει τα συναισθήματά της. Αν υπήρχε στο σχολείο αυτή η ισορροπία, τότε θα είχαμε πολύ πιο ισορροπημένα παιδιά».