Τα πρωτοσέλιδα και τα σαλόνια των εφημερίδων προορίζονται, τις επόμενες ημέρες, για τους αριστούχους απόφοιτους Λυκείων. Για τα δεκαεννιάμισι και πάνω. Για τα εικοσάρια. Για τα είκοσι παρά κάτι. Με τις φωτογραφίες τους. Με τα ονόματά τους και με τα ονόματα του πατέρα και της μητέρας τους. Με τη διεύθυνση, τον αριθμό τηλεφώνου τους, τον γενικό βαθμό κατάταξης-πρόσβασης και τη θέση που εξασφάλισαν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο ΤΕΠΑΚ.

Θα υπάρχουν δηλώσεις τους στους ρεπόρτερ. Για τη χαρά και την ευτυχία τους, για τη σκληρή δουλειά και την υπομονή τους, για την ενθάρρυνση της οικογένειας και των καθηγητών τους. Οι τηλεοπτικές κάμερες θα ζουμάρουν στα πρόσωπά τους, θα μπουν στα σπίτια και στα δωμάτιά τους, στα γραφεία τους με τις στοίβες τα βιβλία τους και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, όπου πέρασαν ξάγρυπνοι πολλές νύχτες αυτού του χρόνου και των προηγούμενων.

Από τη γιορτή αυτών που πέτυχαν, θα λείπουν βεβαίως αυτοί που απέτυχαν. Οι στάσιμοι. Οι ανεξεταστέοι. Τα δεκάρια. Τα εντεκάρια. Τα δωδεκάρια. Τα δεκατριάρια και τα δεκατεσσάρια. Οι μέτριοι. Οι έτσι κι έτσι. Αυτοί που δεν θα δουν, πουθενά, δημοσιευμένη τη φωτογραφία τους. Ούτε τα ονόματα τα δικά τους και των γονιών τους. Ούτε τη διεύθυνση και τα άλλα προσωπικά τους στοιχεία. Ούτε την ανύπαρκτη θέση που δεν θα εξασφαλίσουν σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο.

Θα έχουν προφανώς αφιερωμένα για την πάρτη τους, δυο λόγια παρηγοριάς, καταχωνιασμένα σε κάποιο μονόστηλο της σελίδας, ότι ακόμα και τα παιδιά που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν θέσεις στα πανεπιστήμια, θα έχουν ένα εξίσου ελπιδοφόρο μέλλον.

Ναι, σίγουρα, θα έχουν ένα εξίσου ελπιδοφόρο μέλλον. Όμως για σήμερα, τα παιδιά που θα έχουν ένα εξίσου ελπιδοφόρο μέλλον, δεν θα κάνουν δηλώσεις και άλλωστε δεν θα είχαν τι να πουν. Τουλάχιστον δεν θα είχαν τι να πουν για τη χαρά και την ευτυχία του να είσαι στην κορυφή, για την πειθαρχία, τη σκληρή δουλειά, την υπομονή και τις άλλες εντυπωσιακές και βραβεύσιμες αρετές της γνώσης και της επιτυχίας.
Αυτό που είναι κι αυτό που νιώθουν, δεν λέγεται και δεν γράφεται - όχι τουλάχιστον αυτήν τη μέρα, όχι σε αυτήν την περίσταση.

Λίγα μπορείς να πεις και να γράψεις, αυτήν τη μέρα, και σε αυτήν την περίσταση, για το παράξενο μούδιασμα της συγχρώτισης με τους πολλούς. Με τους αουτσάιντερ. Με αυτούς που δεν ξεχωρίζουν και δεν διακρίνονται. Με αυτούς που στην τελετή αποφοίτησης, στριφογυρίζουν βουλιαγμένοι στις καρέκλες τους, χαμένοι στη φρενίτιδα της ανταλλαγής τηλεφωνικών μηνυμάτων με τους κολλητούς τους. Περιορισμένοι στον άχαρο ρόλο να χειροκροτούν εκείνους που παραλαμβάνουν τα βραβεία και τους επαίνους.

Μου φαίνεται ζόρικο το χειροκρότημά τους.
Μηχανικό.
Σαν κουρασμένο από τις πρόωρες ήττες τους.

Από τους ανείπωτους δισταγμούς τους.
Από τη γλυκόπικρη αίσθηση της ανωνυμίας τους.
Από τη μυστική απόλαυση να μην έχουν μεγάλες φιλοδοξίες.
Από το ρίσκο να έχουν ήδη κάνει πολλές χαμηλές πτήσεις στην επικίνδυνη ζώνη της απογοήτευσης.