Είπαν καταπληκτικά όμορφα λόγια, οι Υπουργοί Εσωτερικών και Παιδείας Σωκράτης Χάσικος και Κώστας Καδής, χαιρετίζοντας τη χθεσινή εκδήλωση με θέμα «H νέα γενιά συμβάλλει στην πολυπολιτισμική κοινωνία», στο πλαίσιο των προγραμμάτων ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κυπριακού κοινού για τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας.

Κοντοστέκομαι στα ακόλουθα, που ανέφερε μεταξύ άλλων στον χαιρετισμό του, ο κ. Χάσικος και που θέλω να πιστεύω, ότι τα πιστεύει: «Βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι η παροχή προστασίας στα άτομα που την έχουν πραγματικά ανάγκη, διασφαλίζοντας ότι κανένας άνθρωπος δεν θα επιστρέψει σε χώρα απ’ όπου έχει διωχθεί ή όπου υπάρχει βάσιμος φόβος δίωξης του.

»Η Κύπρος, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της εγγύτητας της με την ταραχώδη περιοχή της Μέσης Ανατολής, βιώνει καθημερινά τις συνέπειες του πολέμου, εφόσον είναι χώρα πρώτου σταθμού για ανθρώπους που αναγκάζονται να φύγουν από τις χώρες τους είτε λόγω φόβου δίωξης, είτε προς αναζήτηση ασφάλειας, είτε ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης.

»Τα μέτρα που λαμβάνονται με στόχο την υιοθέτηση μιας δίκαιης, γρήγορης και αποτελεσματικής διαδικασίας ασύλου αποσκοπούν στην παροχή προστασίας στους ανθρώπους αυτούς που την έχουν πραγματικά ανάγκη. Επιπρόσθετα, οι γρήγορες και αποτελεσματικές διαδικασίες, καθώς, επίσης, και η δίκαιη μεταχείριση των αιτήσεων, διασφαλίζουν αυτό που είπα προηγουμένως. Ότι, δηλαδή, κανένας άνθρωπος δεν θα επιστρέψει σε χώρα όπου έχει διωχθεί ή υπάρχει βάσιμος φόβος δίωξης του ή κινδυνεύει λόγω της αδιάκριτης βίας που επικρατεί στη χώρα του».

Από την πλευρά του, ήταν το ίδιο γενναιόδωρος - φιλολογικά - και ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού. Σταχυολογώ από τον χαιρετισμό του κ. Καδή, τα εξής, που επίσης θέλω να πιστεύω, ότι τα πιστεύει: «Τη φιλοσοφία που διέπει την πολιτική ένταξης των αλλόγλωσσων μαθητών αλλά και γενικότερα κάθε παιδιού, ανεξαρτήτως της διαφορετικότητάς του, στο εκπαιδευτικό μας σύστημα έρχεται να πραγματοποιήσει το εγχείρημα της διαμόρφωσης στην Κύπρο ενός δημοκρατικού και ανθρώπινου σχολείου. Σε τι συνίσταται αυτό;

»Δημοκρατικό είναι το σχολείο στο οποίο φοιτούν μαζί όλα τα παιδιά - ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα μπορεί να έχουν - για να προετοιμαστούν για το κοινό τους μέλλον. Είναι το σχολείο στο οποίο κανένα παιδί δεν αποκλείεται από την απόκτηση όλων των εφοδίων που χαρακτηρίζουν ένα μορφωμένο άνθρωπο. Το σχολείο που οργανώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχει σε όλα τα παιδιά τη δυνατότητα επίτευξης όλων των στόχων της εκπαίδευσης, χωρίς οποιεσδήποτε εκπτώσεις στην ποσότητα και στην ποιότητα των μορφωτικών αγαθών.

»Ανθρώπινο είναι το σχολείο, στο οποίο κανένα παιδί δεν αποκλείεται, δεν περιθωριοποιείται, δεν στιγματίζεται, δεν περιφρονείται και δεν δυστυχεί εξαιτίας κάποιας ιδιαιτερότητας. Το σχολείο, με απόλυτο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, και επιπλέον το σχολείο στο οποίο οι μαθητές και οι μαθήτριες έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα να βιώνουν την παιδική και τη νεανική ηλικία ως τις πιο δημιουργικές και ευτυχισμένες περιόδους της ανθρώπινης ζωής».

Έχω την εντύπωση ότι εκτός από μένα και ο μικρός Mohammed Aleid 7 χρόνων, Παλαιστίνιος από το Ιράκ, θέλει να πιστεύει ότι οι Υπουργοί μας, πιστεύουν αυτά που λένε. Στη διάρκεια ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στη χθεσινή εκδήλωση, ο Mohammed, είπε κατά λέξη, σε απολαυστικά ελληνικά με κυπριακή διάλεκτο: «Εγώ τη χώρα μου εν τη είδα πούποτε. Πούποτε εν τη είδα. Εν την ξέρω, επειδή είχε πόλεμο και δεν έζησα πολλές μέρες εκεί».

Όταν τον ρώτησε ο δημοσιογράφος Κυριάκος Πιερίδης πώς νιώθει για την Κύπρο, απάντησε αυθόρμητα: «Αγαπώ την σαν τη μάμμα μου…τόσο πολύ»!