Μια ευχάριστη εξέλιξη έφερε η χθεσινή μέρα - την προσωρινή λήξη της απεργίας πείνας (18 ημερών) και δίψας (4 ημερών), των τεσσάρων αναγνωρισμένων πολιτικών προσφύγων που ζητούν την κυπριακή υπηκοότητα, μετά από παραμονή περισσότερων από δέκα χρόνων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Οι τέσσερις απεργοί, (Asadollah Panahimehr και Mehrangiz Hematmand, ζευγάρι από το Ιράν, Muhammad Altaf από το πακιστανικό μέρος του Κασμίρ και ο Παλαιστίνιος Salah Ghanim), που στη φωτογραφία διακρίνονται σε τροχοκαθίσματα στην είσοδο της Βουλής, στη διάρκεια της χθεσινής συζήτησης του αιτήματός τους στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών, αποφάσισαν να αναστείλουν τη διαμαρτυρία τους, μετά από ρητή διαβεβαίωση του Υπουργού Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικου, να επανεξετάσει τις αιτήσεις τους.

«Σε μια εβδομάδα θα έχετε τελεσίδικες απαντήσεις. Μέχρι τότε πηγαίνετε σπίτι σας και περιμένετε», τους είπε ο κ. Χάσικος.
Το ίδιο τους παρότρυναν και οι βουλευτές μέλη της Επιτροπής Εσωτερικών, που τους ζήτησαν «να δείξουν πίστη στις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας και να λήξουν την απεργία τους, η οποία θέτει σε κίνδυνο τις ζωές τους», όπως ανακοινώθηκε.

Ο Σωκράτης Χάσικος παρατήρησε ότι «η παρουσία των διαμαρτυρόμενων αναγνωρισμένων προσφύγων σε συνεδρία της Βουλής, όπου όλοι πήραν ξεχωριστά τον λόγο και άσκησαν κριτική στην Κυπριακή Δημοκρατία, είναι ενδεικτικό της δημοκρατίας και της ανεκτικότητας που επικρατεί στη χώρα μας».

Όμως η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων έχει και μια στυφή γεύση. Της τη δίνει η εξής δήλωση, ενός από τους τέσσερις, του Muhammad Altaf:
«Σήμερα είναι η 17η μέρα της απεργίας πείνας που κάνουμε οι συνάδελφοί μου κι εγώ, και η 3η μέρα της απεργίας δίψας, με αίτημά μας προς την κυπριακή κυβέρνηση να μας επιτρέψει να ζήσουμε σε συνθήκες αξιοπρέπειας και ελευθερίας, παραχωρώντας μας την κυπριακή υπηκοότητα. Τότε, θα έχουμε πρόσβαση στο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της μετακίνησης και θα μπορούμε να ταξιδεύουμε προς άλλες χώρες και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

»Συνήθως είμαι χαρούμενος άνθρωπος, γεμάτος ενέργεια και αγάπη για ζωή. Ήρθα στην Κύπρο επειδή διωκόμουν στον τόπο που γεννήθηκα στην περιοχή του Κασμίρ, που βρίσκεται υπό κατοχή του Πακιστάν. Όμως, μετά από 11 χρόνια στην Κύπρο, τα τελευταία 3 ως αναγνωρισμένος πρόσφυγας, αισθάνομαι πολύ λυπημένος και απογοητευμένος, και ότι γερνώ και δεν θα έχω την ευκαιρία να κάνω τη δική μου οικογένεια και να ζήσω μιαν αξιοπρεπή και ελεύθερη ζωή. Δεν έχω τη δύναμη και τη θέληση να συνεχίσω να ζω έτσι.

»Έκανα ό,τι μπορούσα για να ζήσω μια υποφερτή ζωή εδώ στην Κύπρο, αλλά τα προβλήματα και οι δυσκολίες φαίνεται να χειροτερεύουν κάθε μέρα που περνά. Κατέληξα ότι η απεργία πείνας ήταν η μόνη επιλογή που μου απέμεινε. Δεν με ενδιαφέρει να συνεχίσω αυτήν τη χωρίς αξία και ελευθερία ζωή.

»Ζητώ από τους φίλους μου στην Κύπρο να κατανοήσουν και να αποδεχτούν την απόφασή μου για απεργία πείνας μέχρι το τέλος».