Επεξεργαζόμουν ένα ρεπορτάζ με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα, που γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, όταν ήρθε η είδηση για το τρομερό έγκλημα στον Στρόβολο - για τον 41χρονο πατέρα και σύζυγο που εκτέλεσε εν ψυχρώ την 35χρονη γυναίκα του, την 9χρονη κόρη του και τον 14χρονο γιο του, (που δίνει μάχη για τη ζωή στο νοσοκομείο), πριν στρέψει το όπλο στον εαυτό του και πυροβολήσει, αφήνοντας την τελευταία του πνοή μέσα στο απόλυτο κενό της θολωμένης του συνείδησης.

Της ανεξέλεγκτης οργής του, που σαν τεράστια πυρκαγιά, έκανε στάχτη κάθε λογική σκέψη.
Του αποδιοργανωμένου μυαλού του, όπου έμεινε χώρος, μόνο για το θάνατο.
Όπου έμεινε χώρος, μόνο για τον αφανισμό των κοντινών του ανθρώπων που αγαπούσε πιο πολύ. Και του εαυτού του.

Που αγαπούσε πιο πολύ; Αλήθεια, πώς αγαπά κανείς λιγότερο ή περισσότερο; Πόσο είναι το «πιο πολύ» στην αγάπη; Πόσο είναι το «πιο λίγο»; Αν μπορούσε ο δολοφόνος και αυτόχειρας να απαντήσει, προφανώς θα ισχυριζόταν ότι όσον αφορά τον ίδιο, γνωρίζει μόνο το «πιο πολύ» της αγάπης…

Είχα πάρει συνέντευξη από τον Γιώργο Σπανούδη, Λέκτορα Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και μόλις είχα απομαγνητοφωνήσει τη φράση του: «Οι γονείς πρέπει να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους ως επίγειοι θεοί αγάπης, δηλαδή με αβρότητα και καλοσύνη. Να μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά τους όλα τα θετικά στοιχεία που έχουν και να τα παρακολουθούν, έτοιμοι πάντα να συγχωρήσουν και να συμπαρασταθούν στα παιδιά τους… να τους δείξουν το δρόμο».

Επίγειοι θεοί αγάπης; Αβρότητα και καλοσύνη; Έτοιμοι πάντα να συγχωρήσουν και να συμπαρασταθούν στα παιδιά τους;
Ο συνάδελφος του αστυνομικού ρεπορτάζ, μπήκε φουριόζος στο γραφείο και άρχισε να περιγράφει τις συνθήκες του οικογενειακού μακελειού στον Στρόβολο, απαντώντας στις ερωτήσεις των υπόλοιπων που έπεφταν βροχή.

Ο πατέρας περίμενε την εν διαστάσει σύζυγό του και τα παιδιά του, στο πατρικό του σπίτι, βγήκε έξω μόλις έφτασαν με το αυτοκίνητο, λογομάχησε με την κοπέλα, την πυροβόλησε και κυνήγησε κυριολεκτικά μέχρι θανάτου τα παιδιά του, που πήδηξαν από το όχημα να ξεφύγουν. Σκότωσε πρώτα τη μικρή του κόρη και πρόλαβε τον έφηβο γιο του, που είχε διατρέξει διπλανό ανοικτό χώρο, πυροβολώντας τον πισώπλατα, πριν αυτοκτονήσει και ο ίδιος.

Ζητήματα επιμέλειας των παιδιών, φέρονται να ήταν στο επίκεντρο της διαμάχης του χωρισμένου ζευγαριού.
Ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν και τα όμορφα λόγια του καθηγητή, για τους «γονείς, ως επίγειους θεούς της αγάπης», άρχισαν να θολώνουν, να βυθίζονται μπροστά μου και να εξαφανίζονται μέσα στην οθόνη του κομπιούτερ.

Στις διαδικτυακές εφημερίδες και στους ιστότοπους, άρχισαν να δημοσιεύονται οι πρώτες φωτογραφίες με τα άψυχα σώματα τα πεσμένα στο δρόμο, τα σκεπασμένα με κουβέρτες και με τα πράσινα παραβάν της Αστυνομίας που κρύβουν προσωρινά από την κοινή θέα, τη σκηνή του εγκλήματος.

Οι αστυνομικοί ντετέκτιβ παίρνουν καταθέσεις και ζητούν πληροφορίες, προσπαθώντας επιμελώς - και πάντα μάταια - να συλλέξουν τα σκληρά τεκμήρια του ανθρώπινου αδιεξόδου.