Ένα μήνα στη φυλακή πέρασε 48χρονος που καταδικάστηκε από το δικαστήριο για επίθεση εναντίον γυναίκας, για πρόκληση σε αυτήν, πραγματικής σωματικής βλάβης και για δημόσια εξύβρισή της.
Ανατρέχοντας στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, διαπιστώνει κανείς ότι δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο, δεν είχαν προηγούμενες διαφορές μεταξύ τους και δεν υπήρχε τίποτε προσωπικό, στη μεταξύ τους αντιπαράθεση.

Το δικαστηριακό ρεπορτάζ περιγράφει μια συνηθισμένη σκηνή, σε ένα προαστιακό δρόμο. Ο κατηγορούμενος είναι πεζός και αποπειράται να διασταυρώσει. Ο οδηγός ενός αυτοκινήτου σταματά για να τον αφήσει να περάσει. Η οδηγός του αυτοκινήτου που ακολουθούσε, κορνάρει νευριασμένη, γιατί ο μπροστινός σταμάτησε, κατά τη γνώμη της αδικαιολόγητα, ίσως με κίνδυνο να τον κτυπήσει από πίσω.
Στο σημείο αυτό, οι δύο αντίδικοι, δίνουν ο καθένας τη δική του εκδοχή των γεγονότων που ακολούθησαν.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της παραπονούμενης, ο κατηγορούμενος άρχισε να τη βρίζει χυδαία επειδή ενοχλήθηκε από το κορνάρισμά της, εκείνη του είπε να φύγει, εκείνος κατευθύνθηκε προς το μέρος της και της άστραψε ένα χαστούκι στο πρόσωπο, αφού το τζάμι της πόρτας του αυτοκινήτου της, ήταν κατεβασμένο.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κατηγορούμενου, ήταν η παραπονούμενη και η κόρη της που καθόταν δίπλα της, που άρχισαν να τον βρίζουν, επειδή το προπορευόμενο αυτοκίνητο σταμάτησε για να τον αφήσει να περάσει. Και ότι μάλιστα, δεν τη χαστούκισε.

Όμως ο δικαστής έκρινε αξιόπιστη τη μαρτυρία της γυναίκας, αφού στη δίκη κατέθεσε ο γιατρός που την εξέτασε αμέσως μετά το περιστατικό (αφού είχε σπεύσει να τηλεφωνήσει στην Αστυνομία και να επισκεφθεί και νοσοκομείο) και αποφάνθηκε ότι εκείνη ήταν σε κατάσταση νευρικής υπερέντασης όταν τον επισκέφθηκε και ότι ήταν κοκκινισμένη η αριστερή παρειά και το μάτι της.

Θα μπορούσαν τα πράγματα να εξελιχθούν διαφορετικά και το απόγευμα αυτό, να περάσει και για τους δύο, εντελώς ανώδυνο, έτσι δεν είναι;
Θα μπορούσε η γυναίκα να μην κορνάρει για ασήμαντη αφορμή και θα μπορούσε ο άντρας να μην αντιδράσει, ακούγοντας το κορνάρισμα.

Θα μπορούσε η γυναίκα να μην αρχίσει τις φωνές όπως καθόταν στο τιμόνι και θα μπορούσε ο άντρας να συνεχίσει το δρόμο του απερίσπαστος και να μην της επιτεθεί.
Θα μπορούσαν και οι δύο να είναι δύο ήρεμοι και ψύχραιμοι άνθρωποι που προσπερνούν τις μικρές (γιατί όχι και τις μεγάλες;) αντιξοότητες με αυτοκυριαρχία και υπομονή.

Και θα μπορούσαν να μη ξεσπούν στους άλλους, για να εκτονώσουν τα νεύρα και το άγχος τους.
Όμως τότε, θα μιλούσαμε για άλλους δρόμους, όχι για τους δικούς μας.

Εννοώ δρόμους που δεν καταλήγουν απαραίτητα σε αδιέξοδα.
Και θα μιλούσαμε βέβαια για άλλο πολιτισμό, όχι για την κυπριακή ζούγκλα.