Ο ψηλός άντρας με το αποφασιστικό πιγούνι και τους άνετους τρόπους στάθηκε μπροστά μας όπως καθόμασταν στην καφετερία και μας ζήτησε «λίγα ψιλά για ν’ αγοράσει τσιγάρα». Τον αναγνώρισα αμέσως - τον βλέπω για πολλά τώρα χρόνια να αλωνίζει στους δρόμους ευθυτενής, ευσταλής και τόσο αυτάρκης!

Και, βέβαια, πάντα μόνος, να γελά συγκρατημένα και να μιλά σε ένα αόρατο ακροατήριο. Και ενίοτε να κοντοστέκεται και να ακούει τα αντεπιχειρήματα των σκιωδών συνομιλητών του, τόσο θαμπωμένος και εκστατικός θα έλεγα, που να το κάνει να μοιάζει με προνόμιο, να επικοινωνεί δηλαδή με κάποιους πολύ σημαντικούς τύπους, που εμείς δεν μπορούμε να δούμε και δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε.

Σκέφτηκα ότι είναι παράξενο, ένας τόσο περήφανος άνθρωπος, να στηρίζεται στους άλλους για ν’ αγοράσει ακόμα και τα τσιγάρα του. Όμως το πραγματοποιεί με τέτοια χάρη, που μας βάζει σε μια διανοητική διαδικασία ταύτισης, κάτι σαν συμμετοχή σε ένα τυπικό τελετουργικό μιας καθημερινής, συνηθισμένης ιεροτελεστίας.

«Ξέρεις», μου είπε, μόλις τσέπωσε τα χρήματα που του έδωσα αφού τα σκάναρε με ματιά γερακιού, «ότι είμαι ένας Alien; Ένας εξωγήινος;».

Γύρισα και του χαμογέλασα με εμπιστοσύνη. «Ήμουν για πολλά χρόνια αθλητής του ύψους», συνέχισε. «Μου άρεσε να πετώ. Και τώρα μου αρέσει να πετώ. Και μάλιστα πετώ όχι μόνο προς τα πάνω, αλλά και οριζόντια. Κι έτσι τίποτε δεν μου ξεφεύγει απ' ό,τι συμβαίνει γύρω μου».

Ο ιδιοκτήτης της καφετερίας, που τον γνώριζε προφανώς πολύ καλά και που είχε σταθεί πίσω του, όσο μου μιλούσε, παρενέβη και μου είπε ότι πραγματικά υπήρξε ένας πολύ καλός αθλητής του ύψους, με αξιόλογες επιδόσεις στο άθλημα και ότι ξαφνικά κάτι συνέβη και…

Του είπα ότι είναι ενδιαφέρουσα η παρέμβασή του, γιατί έτσι κι αλλιώς o συμπαθής εξωγήινος είναι αρκούντως πειστικός σε αυτά που λέει, όχι μόνο για το αθλητικό παρελθόν του, αλλά και για την παρούσα πτητική δράση του.

Στράφηκα προς αυτόν και τον ρώτησα από ποιον πλανήτη είναι. «Από τον πλανήτη Ντο», μου απάντησε αμέσως.

Δεν έχω ξανακούσει το όνομα τέτοιου πλανήτη, δεν ξέρω τίποτε γι’ αυτόν και δεν μου έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες. (Αργότερα μπήκα στο διαδίκτυο και τον έψαξα, χωρίς να βρω ούτε ίχνος του).

Αλλά, κρίνοντας από τον κάτοικό του που είχα μπροστά μου, φαντάζομαι θα είναι ένας ωραίος, φωτεινός πλανήτης με άκακους κατοίκους που, σε αντίθεση με τους γήινους, δεν τους ενδιαφέρει η κατοχή και ο έλεγχος των συγκατοίκων τους, δεν τους ενδιαφέρει η κατοχή πραγμάτων και όλο και περισσότερων πραγμάτων.

Κρίνοντας από τον Alien, που είχα μπροστά μου, φαντάζομαι τους κατοίκους του πλανήτη του, αντίθετα από τους γήινους, να απολαμβάνουν τις μικρές στιγμές ευτυχίας που δεν αγοράζονται με τίποτε και δεν έχουν χρηματική αξία, όπως είναι μια βραδινή βόλτα στη γειτονιά, όπως είναι μια βουτιά στη θάλασσα, όπως είναι η φιλία με τους άλλους συνταξιδιώτες, όπως είναι να πετάς μέσα, μέσα…

Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να μην προσεδαφιστούν άνθρωποι στον Ντο, ώστε οι κάτοικοί του να διατηρήσουν την ήρεμη αλήθεια τους.

Η κουβέντα με τον εξωγήινο τέλειωσε απρόβλεπτα, όπως είχε αρχίσει, αφού ξαφνικά μας γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε με μεγάλους διασκελισμούς.

Μου φάνηκε ότι τα πόδια του δεν άγγιζαν τον δρόμο.

Ότι αιωρείτο λίγο ψηλότερα από την άσφαλτο.