Αυτήν την κουβέντα την είπε σε ανύποπτη στιγμή ένας από τους νεανίες που μου μιλούσαν στον περίβολο της εκκλησίας, δύο ημέρες μετά που πετροβολήθηκαν άγρια με τους αστυνομικούς σε έξι ώρες «πολέμου», μέχρι τα ξημερώματα. Τους είχα ζητήσει να μου σχολιάσουν τη δήλωση του δημάρχου ότι θα στείλει στην περιοχή κοινωνικό λειτουργό για να τους προσεγγίσει και να προσπαθήσει να ανιχνεύσει το πρόβλημα παραβατικότητας που εμφανίζεται στην περιοχή. Το θυμάμαι σαν να έγινε χθες.

«Γιατί να έρθει κοινωνικός λειτουργός;», πετάχτηκε ο δεκαεξάχρονος, που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε πάρει τον λόγο, περιοριζόμενος να πηγαινοέρχεται αμήχανος και να ακούει τον διάλογό μου με τους φίλους του. «Σου φατσάραμε να έχουμε κανένα πρόβλημα; Εμείς ξέρουμε ποιο είναι το πρόβλημα, εκείνοι πρέπει να το καταλάβουν. Εμείς τους τα είπαμε χίλιες φορές και δεν τα καταλαβαίνουν».

Έτσι είναι τα πράγματα, λοιπόν. Οι έφηβοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Δεν φατσάρουν να έχουν κανένα πρόβλημα. Ξέρουν ποιο είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν το έχουν αυτοί, αλλά οι άλλοι - οι αστυνομικοί, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι καθηγητές τους, οι γονιοί τους, οι δημοσιογράφοι.

Είμαι πάντως σίγουρος ότι την ίδια ακριβώς απάντηση θα μου δώσουν όλοι όσους ρωτήσω σχετικά: «Σου φατσάρουμε να έχουμε κανένα πρόβλημα;».
Αυτό θα μου έλεγαν οι αστυνομικοί που κυνηγούσαν τα σχολιαρόπαιδα από τα μεσάνυχτα μέχρι τις εφτά το πρωί από σπίτι σε σπίτι και από πάροδο σε πάροδο για να τους πιάσουν σαν τους ποντικούς στη φάκα και να τους πετάξουν στην κλούβα. «Σου φατσάρουμε να έχουμε κανένα πρόβλημα;».

Αυτό θα μου έλεγαν και οι σκληρά εργαζόμενοι γονείς των παιδιών, που όποτε τύχει και τους συναντήσουν στο σπίτι καθώς τρέχουν και δεν προλαβαίνουν τις δουλειές τους, τους τα ψάλλουν για τα καλά για να τους βάλουν στον ίσιο δρόμο: «Σου φατσάρουμε να έχουμε κανένα πρόβλημα;».

Αυτό θα μου έλεγαν και οι έρμοι οι καθηγητές τους, που όταν κάποτε τους πάρει το μάτι τους σε κανένα διάδρομο ή στην αυλή του σχολείου -αφού στην τάξη συνήθως δεν τους εντοπίζουν ούτε με τηλεσκόπιο- δεν παραλείπουν να τους δώσουν τις κατάλληλες συμβουλές για να τους κάνουν χρηστούς και έντιμους πολίτες: «Σου φατσάρουμε να έχουμε κανένα πρόβλημα;».

Αυτό θα μου έλεγαν και οι κοινωνικοί λειτουργοί, που περιμένουν δημοτικές οδηγίες για να πάνε να ερευνήσουν τις συνθήκες της ζωής τους, αυτό θα μου έλεγαν και οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι που σκίζονται να καλύψουν το υπερθέαμα από τις φωτιές που ανάβουν στο κέντρο της πόλης, αλλά δεν βλέπουν τις φωτιές που λαμπαδιάζουν στην ψυχή τους: «Σου φατσάρουμε να έχουμε κανένα πρόβλημα;».

Όχι, ρε φίλε, δεν μου φατσάρεις να έχεις κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα το έχουν οι άλλοι, δεν το έχεις εσύ. Δεν έχουν πρόβλημα οι έφηβοι της Λεμεσού, της Λευκωσίας ή της Λάρνακας. Δεν έχουν πρόβλημα οι γονιοί τους, ούτε οι αστυνομικοί, ούτε οι καθηγητές, αλλά βεβαίως ούτε οι πολιτικοί μας, ούτε οι επιχειρηματίες μας, ούτε οι οποιοιδήποτε από εμάς. Οι άλλοι έχουν το πρόβλημα, όχι εμείς, δεν συμφωνείτε; Γι’ αυτό και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα σε αυτόν τον τόπο. Όλα τα προβλήματά μας είναι λυμένα, γιατί στο κάτω κάτω… σου φατσάρουμε να έχουμε κανένα πρόβλημα;