Τα ξημερώματα κάποιοι πυρπόλησαν την αίθουσα της Γραμματείας. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι «από τη φωτιά κάηκε σχολικός εξοπλισμός, όπως ηλεκτρονικοί υπολογιστές αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ καταστράφηκε το απουσιολόγιο και το σύστημα βαθμολόγησης των επιδόσεων των μαθητών. Αυτό οδηγεί τους ανακριτές στο πρώτο συμπέρασμα ότι ο εμπρησμός προφανώς αποτελεί έργο μαθητών με όχι και τόσο καλές επιδόσεις στα μαθήματα, ή μαθητών με πολλές αδικαιολόγητες απουσίες».

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Γονέων έκανε λόγο για αδιαφορία των αρμοδίων υπηρεσιών για λήψη μέτρων φύλαξης του σχολικού χώρου, ιδιαίτερα κατά τις βραδινές ώρες. Ο Πρόεδρος της Σχολικής Εφορείας είπε ότι είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο σχολείο γίνεται στόχος κακόβουλης ενέργειας και πρόσθεσε ότι χάθηκαν πολλά χρήσιμα στοιχεία σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ο Διευθυντής του σχολείου είπε ότι «τα σχολεία είναι ανεξέλεγκτα, ώστε να μπορεί να μπει οποιοσδήποτε παράνομος μέσα και να κάψει ή να καταστρέψει για να εκτονωθεί».

Μπροστά στην πυρπολημένη Γραμματεία του σχολείου, το σημαντικό για τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Γονέων είναι η απουσία μέτρων φύλαξης. Το σημαντικό για τον Πρόεδρο της Σχολικής Εφορείας είναι τα στοιχεία που χάθηκαν στα καμένα κομπιούτερ. Το σημαντικό για τον Διευθυντή είναι να ταμπελώσει τους δράστες ως παράνομους που βάζουν φωτιές για να εκτονώνονται.

Και οι τρεις αξιωματούχοι του Λυκείου έκαναν ό,τι κάνουμε οι περισσότεροι μπροστά στις ασχήμιες που συμβαίνουν δίπλα μας: Αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει με τους άλλους. Δεν διανοούμαστε να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει μ' εμάς. Τι συμβαίνει, λοιπόν, μ' εμάς;

Πώς έφτασαν 16χρονα, 17χρονα και 18χρονα παιδιά στο σημείο να πυρπολήσουν το σχολείο τους για να εξαφανίσουν μέσα στις στάχτες, τις απουσίες και τους κακούς βαθμούς τους; Τόσο ανυπόφορο ήταν γι’ αυτούς το στίγμα της «αποτυχίας» τους να έχουν καλούς βαθμούς και αδιάλειπτη παρουσία στην τάξη;

Πριν γίνουν εμπρηστές του σχολείου τους, ποιος τους εξήγησε ότι η «αποτυχία» τους είναι σχετική και ότι οι κακοί βαθμοί και οι απουσίες, είναι ίσως μέρος του δρόμου τους προς την ωριμότητα;

Πριν γίνουν εμπρηστές του σχολείου τους, ποιος τους εξήγησε ότι οι κακοί βαθμοί και οι απουσίες ανατρέπονται με φιλότιμη δουλειά και όχι με πυρπόληση των απουσιολογίων και των συστημάτων βαθμολόγησης;

Πριν γίνουν εμπρηστές του σχολείου τους, ποιος ασχολήθηκε με την απελπισία αυτών των «παράνομων που βάζουν φωτιές για να εκτονώνονται», όπως τους χαρακτήρισε ο Διευθυντής;

Πριν γίνουν εμπρηστές του σχολείου τους, ποιος ασχολήθηκε με το μίσος τους για το σχολείο; Ποιος έσκυψε πάνω τους με αγάπη κι ενδιαφέρον, για να προσπαθήσει να τους καταλάβει και να προσπαθήσει να τους προσεγγίσει; Ποιος τους αντιμετώπισε ως ευαίσθητους έφηβους και όχι ως αποτυχημένους παρίες ή τελοσπάντων ως «παράνομους που βάζουν φωτιές για να εκτονώνονται»;

Όμως, ποτέ δεν είναι αργά, έτσι; Ασφαλώς θα αντικατασταθεί ο καμένος εξοπλισμός του Λυκείου, θα επιδιορθωθούν οι ζημιές, θα ανακαινισθεί η πυρπολημένη αίθουσα, θα συλληφθούν και τιμωρηθούν ίσως οι δράστες, για το έγκλημά τους. Θα εξαλειφθούν όμως οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την τραγωδία; Γιατί ασφαλώς ο εμπρησμός του σχολείου, μάλλον ξεκίνησε μήνες και χρόνια πριν από το μοιραίο πρωινό του εμπρησμού.