Όπως ανέφερα και στο ρεπορτάζ, το Υπουργείο Εσωτερικών παραχώρησε χθες την κυπριακή υπηκοότητα στον 21χρονο Ιρανό, Sina Panahimehr, ενώ απέρριψε τις αιτήσεις για υπηκοότητα, του πατέρα του, Asadollah Panahimehr και της μητέρας του, Mehrangiz Hematmand, αναγνωρισμένων πολιτικών προσφύγων, με τους οποίους εικονίζεται σε αντίσκηνο μπροστά από την Αντιπροσωπία της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), στη Λευκωσία, όπου συνεχίζουν απεργία πείνας από την περασμένη Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014.
Ο νεαρός Sina Panahimehr μού είπε σε άπταιστα ελληνικά, ότι ο ίδιος ήταν 9 χρόνων όταν η οικογένειά του ήρθε πριν από 12 χρόνια στην Κύπρο, από τη μικρή πόλη Salmas του Ιράν. Ο πατέρας του ανήκε στο αντικυβερνητικό κίνημα National Council of Resistance of Iran.
Ο Sina φοίτησε και αποφοίτησε από το Λανίτειο Γυμνάσιο και Λύκειο στη Λεμεσό και τώρα σπουδάζει Hotel and Tourism Management στην Ξενοδοχειακή Σχολή (ΑΞΙΚ) στη Λευκωσία.
Μου είπε ότι ο μεγαλύτερος, κατά δύο χρόνια, αδελφός του, Aidin, αυτοκτόνησε στη Λεμεσό το 2011 σε ηλικία 20 χρονών, «γιατί δεν μπόρεσε ν’ αντέξει την πίεση των οικονομικών και κοινωνικών αδιεξόδων».
Μου είπε ότι τον βρήκε ο πατέρας τους νεκρό ένα πρωί στο μικρό Internet caf?, που η οικογένεια προσπάθησε να δημιουργήσει και όπου συνήθως διανυκτέρευε, την περίοδο πριν από τον θάνατό του. Είχε κλείσει πόρτες και παράθυρα, άφησε σε λειτουργία τη μηχανή της μοτοσικλέτας του και πέθανε από τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις με μονοξείδιο του άνθρακα.
«Ο θάνατος του Aidin ήταν ένα τεράστιο σοκ κι ένα βαρύ κτύπημα για την οικογένεια και ιδιαίτερα για μένα, που τον είχα σαν μικρό πατέρα μου. Όσα χρόνια είμαστε εδώ στην Κύπρο, η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από εμάς τους τέσσερις -τα δύο αδέλφια και τους γονείς μας- αφού δεν είχαμε μαζί μας κανένα συγγενή από το Ιράν. Είμαστε ενωμένη οικογένεια, ιδιαίτερα γιατί περάσαμε δύσκολα χρόνια, μέχρι να ενταχθούμε στην κυπριακή κοινωνία. Δεν πίστευα ότι έχασα με αυτόν τον σκληρό τρόπο τον αδελφό μου…
Είναι γεγονός ότι δεχόταν πολλές πιέσεις, ζώντας ως παιδί προσφύγων στην Κύπρο… Ο πατέρας μας είχε χάσει τη δουλειά του και ο Aidin είχε όνειρα να σπουδάσει γραφίστας στην Αγγλία, αλλά όλοι οι δρόμοι ήταν κλειστοί… Δεν μπορούσαμε να πάρουμε δάνειο, γιατί δεν έχουμε κυπριακή υπηκοότητα, δεν είχε διαβατήριο και δεν μπορούσε να ταξιδέψει... Ούτε πανεπιστήμιο μπορούσε να πάει στην Κύπρο, γιατί δεν γνώριζε τόσο καλά τα Ελληνικά για να δώσει Παγκύπριες Εξετάσεις…
»Ο Aidin τότε ήξερε καλύτερα Ελληνικά από εμένα και γι’ αυτό όταν πηγαίναμε σε κυβερνητικά γραφεία ή δικηγόρους για θέματα μετανάστευσης, αυτός είχε την ευθύνη της επικοινωνίας. Όταν η κυπριακή Κυβέρνηση απέρριψε την πρώτη μας αίτηση για πολιτικό άσυλο, πήραν τον πατέρα μας στη φυλακή κι αυτό ήταν μεγάλο κτύπημα για την οικογένεια, γιατί εμείς, μικρά παιδιά τότε, πηγαινοερχόμασταν με τη μητέρα μας από τη Λεμεσό στη Λευκωσία ζητώντας βοήθεια και ο αδελφός μου είχε το βάρος της ευθύνης γιατί γνώριζε τη γλώσσα... Προσωπικά ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον, καλύτερο τουλάχιστον από τη ζωή των γονιών μας… Θέλω να προχωρήσω και να τους κάνω περήφανους και να τους βοηθήσω, γιατί αυτοί είχαν πάντα προτεραιότητά τους, τη δική μας μόρφωση κι ευημερία, που δεν είχαν ποτέ οι ίδιοι…».
