«Επίδοξους, παράλογους και περιθωριακούς», είχε χαρακτηρίσει πριν από λίγα χρόνια τούς νεαρούς που εκδηλώνονται βίαια στις κερκίδες των γηπέδων και αλλού, ένας πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης. Με επίκεντρο τον χθεσινό τελικό του πρωταθλήματος ΑΕΛ-ΑΠΟΕΛ χωρίς την παρουσία θεατών, εξαιτίας της βίας στο αμέσως προηγούμενο ματς μεταξύ τους, θυμήθηκα μια ομιλία του Υπουργού αυτού, με θέμα «Η βία στα γήπεδα και τρόποι αντιμετώπισής της», με τη γνωστή, βίαιη χροιά του δημόσιου διαλόγου που αναπτύσσουν στην Κύπρο κυβερνητικά και κομματικά στελέχη από όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους.

Δεν έχετε παρά να κοιτάξετε και να ακούσετε γύρω σας: Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι και άνθρωποι κάθε ιδεολογικού χώρου, προκειμένου να αποστομώσουν και να συντρίψουν τον συνομιλητή τους, σπεύδουν συνήθως να στιγματίσουν τις απόψεις του ή και τον ίδιο ως «περιθωριακό», «παράλογο», «γραφικό» - συζητούν δηλαδή με τη βίαιη γλώσσα των χαρακτηρισμών, ακόμα και αν θέμα συζήτησης είναι το κακό που κάνει στην κοινωνία μας η βία!

Είπε λοιπόν τότε ο Υπουργός, ότι «τα άτομα που παρεκτρέπονται, θα συλλαμβάνονται και θα οδηγούνται στο κρατητήριο και αυτό πιστεύουμε ότι θα οδηγήσει τους επίδοξους, παράλογους και περιθωριακούς να σκεφτούν δυο και τρεις φορές προτού επιχειρήσουν το όποιο εγχείρημά τους».

Παράλογοι μπορεί να είναι με τη δική μας λογική, αλλά γιατί είναι «περιθωριακοί» οι βίαιοι νεανίες των γηπέδων ή των σχολείων; Τι είναι το περιθώριο και ποιος το καθορίζει; Μέσα σε μια κοινωνία όπου όλοι ασκούν βία εναντίον αλλήλων με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι «χούλιγκαν» των γηπέδων δεν είναι «περιθωριακοί», αλλά συνηθισμένοι νέοι που συμπεριφέρονται απλώς λίγο πιο ακραία από τους βίαιους «νομοταγείς» πολίτες γύρω τους.

Όταν λες στον άλλο «είσαι περιθωριακός», τον στιγματίζεις και τον βάζεις απέναντί σου. Τον κάνεις να συμπεριφέρεται όπως τον «περιμένεις» να συμπεριφερθεί. Κι αυτό δεν είναι ό,τι πιο εποικοδομητικό για να αντιμετωπίσεις τη βία του.

Τόνισε, λοιπόν, ο Υπουργός ότι «επιβάλλεται μια πιο δυναμική αντιμετώπιση, όχι βέβαια μόνο στο επίπεδο της πρόληψης, αλλά και της καταστολής». Είπε ότι «επιπρόσθετα, έχουν ήδη αποσταλεί στο εξωτερικό για εκπαίδευση σε σεμινάρια, μέλη της Κυπριακής Αστυνομίας, τα οποία θα παραταχθούν στην πρώτη γραμμή για να αντιμετωπίσουν δυναμικά τις όποιες αντικοινωνικές, περιθωριακές συμπεριφορές, θα φέρουν τον ανάλογο εξοπλισμό και θα ασκούν την κατάλληλη υπό τις περιστάσεις βία, αν προκληθούν ανάλογα».

Πέρασαν χρόνια από τότε, κι όμως η βίαιη συνταγή του Υπουργού δεν κατέστη ικανή να αντιμετωπίσει την ομαδική βία στα γήπεδα ή αλλού.

Όμως, εκεί που η Αστυνομία αντιμετώπισε αποτελεσματικά την ομαδική βία και πρόλαβε χειρότερα επεισόδια, δεν ήταν εξοπλισμένη, δεν ήταν παραταγμένη και δεν χρησιμοποίησε βία.

Όπως ακριβώς έγινε εκείνη τη χρονιά όταν μαθητές πολιόρκησαν αστυνομικό σταθμό και μάλιστα κατάφεραν να εισβάλουν σε αυτόν και να προκαλέσουν κάποιες καταστροφές με πετροβολισμούς.

Οι αστυνομικοί σε αυτήν την περίπτωση «υποδέχτηκαν» τις επιθέσεις με υπομονή, με πνεύμα κατανόησης, ακόμα και με φιλικότητα κι αυτό συνέβαλε στη γρήγορη εκτόνωση της κατάστασης, που θα μπορούσε να εκτραχυνθεί και να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, αν ανταπέδιδαν τις επιθέσεις και αν απαντούσαν με ξυλοδαρμό των νεαρών, «εξοπλισμένοι» και «παραταγμένοι» όπως εισηγήθηκε ο Υπουργός.

Η στήλη συνεχάρη τότε τους άντρες και τις γυναίκες του αστυνομικού αυτού σταθμού για τη συγκρατημένη και συγκροτημένη τους αντίδραση, μπροστά σε μια τέτοια απρόβλεπτη και βίαιη κατάσταση. Ο σοφός χειρισμός που έκαναν στην περίπτωση αυτή, θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στα σεμινάρια που οργανώνονται για εκπαίδευση και επιμόρφωση της κυπριακής Αστυνομίας στα θέματα βίας. Γιατί, αντίθετα με ό,τι υποστηρίζουν οι περισσότεροι αξιωματούχοι της Πολιτείας, η βία των νέων δεν αντιμετωπίζεται με τη βία της Αστυνομίας ή του κράτους. Η μη βία, είναι η απάντηση στη βία.