«Η απόπειρα, δεν ξέρω πώς αλλιώς να την ονομάσω, για συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στις Ευρωεκλογές της περασμένης Κυριακής, κατέληξε σε ένα μεγάλο φιάσκο», έγραψε χθες στη στήλη του στην «Αλήθεια» ο συνάδελφος Αλέκος Κωνσταντινίδης, υποστηρίζοντας ότι, η τεράστια αποχή που παρατηρήθηκε ανάμεσα στους Τουρκοκυπρίους, ήταν, ουσιαστικά, αποτυχία της ελληνοκυπριακής πλευράς.

«Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία», συνέχισε ο Αλ. Κωνσταντινίδης, «από τις 56 χιλιάδες Τουρκοκύπριους που είχαν δικαίωμα ψήφου, προσήλθαν στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές για να ψηφίσουν, μόνο 1869 Τουρκοκύπριοι, κάτι περισσότερο από το 3%. Αυτό, όμως, θα 'πρεπε να αναμενόταν, διότι, κυρίως, όλα τα τουρκοκυπριακά κόμματα, χωρίς καμιά εξαίρεση, και υπάρχουν τουρκοκυπριακά κόμματα και όχι ψευδοκόμματα, τάχθηκαν εναντίον της συμμετοχής των Τουρκοκυπρίων, που διαμένουν στα κατεχόμενα, στις Ευρωεκλογές. Κανένα από τα τουρκοκυπριακά κόμματα δεν συμμετείχε στις εκλογές με δικό του υποψήφιο ή ψηφοδέλτιο.

Οι μόνοι Τουρκοκύπριοι υποψήφιοι, ήταν μερικοί περιθωριακοί, όπως ο Σενέρ Λεβέντ που είχε ταχθεί εναντίον της λύσης τον Απρίλιο του 2004 και η Ντενίζ Μπιριντσί, που απευθυνόμενη στον Σωκράτη Χάσικο την ημέρα των εκλογών, του είπε “θέλεις λύση;” για να πάρει την απάντηση “το εάν θέλω λύση ή όχι, το έχω αποδείξει”. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς θέλαμε να αποδείξουμε με αυτήν την αποτυχημένη απόπειρά μας για συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων που διαμένουν στα κατεχόμενα σε εκλογές που διεξάγονται στην υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας περιοχή. Οι Τουρκοκύπριοι που διαμένουν στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, έχουν τους δικούς τους θεσμούς, τα πολιτικά τους κόμματα, και οφείλουμε να τους βλέπουμε σαν κοινότητα και όχι σαν άτομα με προσωπικές ατζέντες».

Αυτά έγραψε, μεταξύ άλλων, ο κ. Κωνσταντινίδης ως δική του ερμηνεία για την αποχή των Τουρκοκυπρίων από τις Ευρωεκλογές και ασφαλώς είναι σεβαστή η άποψή του ότι η αποχή αυτή συνιστά αποτυχία των… Ελληνοκυπρίων! Όμως, προσωπικά πιστεύω ότι η απουσία των Τουρκοκυπρίων από αυτήν την εκλογική διαδικασία, συνιστά τουλάχιστον και αποτυχία των ίδιων των Τουρκοκυπρίων, από την άποψη ότι πρώτος υπεύθυνος για ό,τι κάνει ή δεν κάνει κάποιος, είναι ο ίδιος και δευτερευόντως οποιοσδήποτε άλλος. Η επιλογή να απέχουν (εφόσον τα τουρκοκυπριακά κόμματα τάχθηκαν όλα εναντίον της συμμετοχής τους, όπως επεσήμανε ο κ. Κωνσταντινίδης), ήταν δική τους και όχι δική μας και συνεπώς φέρουν και την ανάλογη ευθύνη - κι αυτό το λέω ανεξάρτητα από το αν συμφωνώ ή όχι με την πρωτοβουλία της κυπριακής Κυβέρνησης και Πολιτείας, να τους προσκαλέσει να συμμετέχουν.

«Οι μόνοι Τουρκοκύπριοι υποψήφιοι ήταν μερικοί περιθωριακοί, όπως ο Σενέρ Λεβέντ, που είχε ταχθεί εναντίον της λύσης τον Απρίλιο του 2004 και η Ντενίζ Μπιριντσί», έγραψε ο Αλέκος Κωνσταντινίδης και με εκπλήττει η αυταρχικότητα της σκέψης του αυτής. Κανένας άνθρωπος δεν είναι «περιθωριακός» και ασφαλώς δεν είναι «περιθωριακοί» ο Σενέρ Λεβέντ και η Ντενίζ Μπιριντσί. Δεν υπάρχουν, κατά την άποψή μου, περιθωριακοί άνθρωποι, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να περιθωριοποιούν άλλους ανθρώπους κι αυτό είναι ένα πλήγμα στη δημοκρατία και την ελευθερία.

«Οφείλουμε», έγραψε ο Αλ. Κωνσταντινίδης, «να βλέπουμε τους Τουρκοκύπριους που διαμένουν στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, σαν κοινότητα και όχι σαν άτομα με προσωπικές ατζέντες».
Αλλά γιατί «οφείλουμε» να κάνουμε κάτι τέτοιο; Γιατί να αρνηθούμε την ατομική και την προσωπική υπόσταση, είτε των Τουρκοκυπρίων είτε οποιωνδήποτε άλλων συνανθρώπων μας και να τους αντιλαμβανόμαστε μόνο ομαδικά, σαν αγέλη;