Συνεχίζω από εκεί που έμεινα χθες, παρουσιάζοντας το νέο βιβλίο με τίτλο «Μεγάλα οράματα και συντροφικά μαχαιρώματα», του πολιτικού συγγραφέα Λουκά Κακουλλή, μεταφραστή και πρώην στελέχους της ΠΕΟ, που όπως έγραψε, στην κρίση που έπληξε την Αριστερά το 1990, στήριξε και δημόσια τις απόψεις της μειοψηφίας «καταβάλλοντας τίμημα βαρύ».

Πιστεύω ότι το πνεύμα του βιβλίου συμπυκνώνεται στην επιστολή που δημοσιεύει στην πρώτη κιόλας σελίδα του, γραμμένη από τον αείμνηστο δημοσιογράφο και ποιητή Κώστα Δεληγιάννη, «θαρραλέο και γνωστό για την εντιμότητά του ΑΚΕΛικό στέλεχος», προς την ηγεσία του κόμματος, μετά τη διάσπαση του 1990. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εμπρός», 4.2.1990:

«Ακούει τις πράξεις και τα έργα σας ο αγνός ιδεολόγος και φρίττει. Παρακολουθήσεις, φράξιες, επαγρυπνητές, καταδότες, κρυφά μαγνητόφωνα, χαφιέδες, κι άλλα, κι άλλα! Αυτά κάνατε τόσα χρόνια εκεί μέσα; Και μας βγαίνατε στις συγκεντρώσεις παναγίες, επαναστάτες! Και παρασέρνατε αυτόν τον λαό να σας χειροκροτεί και να σας θαυμάζει. Να σας έχει στους τοίχους των συλλόγων σαν αγίους. Σαν δεν ντρέπεστε!.. Εγώ δηλώνω ανοικτά, ότι εκεί που ανήκω, που ζω και δουλεύω γι’ αυτό το κίνημα, θα κάνω το παν να σας κατεβάσουν από τους τοίχους, ζωντανούς και νεκρούς».

Το πνεύμα του βιβλίου συμπληρώνεται με τα εξής, που έγραψε στον πρόλογο ο Λουκάς Κακουλλής: «Σήμερα λέγονται κορυφαίοι αριστεροί, κατά κανόναν οι καριερίστες που λεηλατούν κόπους, στερήσεις, προσδοκίες, οράματα ενός μεγάλου κινήματος, που κοροϊδεύουν και εκμεταλλεύονται τον λαό, μαζί με τους τσαρλατάνους κάθε άλλης απόχρωσης.

»Ίσως ερωτηθώ γιατί έγραψα και το βιβλίο που κρατά ο αναγνώστης στα χέρια του. Απαντώ: Γιατί η κάθε χώρα χρειάζεται ένα υγιές αριστερό κίνημα. Όχι αριστερό σε εισαγωγικά, όπως το έχουν καταντήσει… Κίνημα που γνοιάζεται πρωτίστως για τον λαό… Όχι για τα προνόμια ανωτέρων υπαλλήλων του, που γίνονται ένα με τους τραπεζίτες, οι οποίοι χαρίζουν εκατομμύρια (γιατί άραγε;). σε επιχειρήσεις και οργανώσεις του κόμματος και σε άλλους πολλούς, μέρος των όσων έχει να πληρώσει με φόρους, περικοπές και άλλα επαχθή μέτρα, ο κάθε φτωχός βιοπαλαιστής… Κίνημα που θέτει πάνω απ’ όλα, την πατρίδα και την υπόθεσή της.

Όχι τις ψήφους και τα οφέλη των ηγετών του… Που ενώνει τον λαό, αντί να τον χωρίζει σε “πατριωτικές δημοκρατικές δυνάμεις” και “μη πατριωτικές”… Που δικαιώνει τους αγώνες και τις θυσίες χιλιάδων αγνών λαϊκών αγωνιστών και δεν εγκαταλείπει σωτήριες για τον τόπο μας θέσεις (καταφεύγοντας στα “Όχι, για να τσιμεντώσουμε το Ναι”», όταν το απειλούν με ανασχηματισμό, ο οποίος το θέτει εκτός κυβερνήσεως.

»Αν τα γράφω αυτά και άλλα στις σελίδες που ακολουθούν, το κάνω (και το εννοώ), για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Για μια Κύπρο χωρίς στρατούς και βάσεις, ενωμένη και ειρηνική. Για τη λύση και την επανένωση της μικρής βασανισμένης πατρίδας. Γιατί λύση χωρίς την Αριστερά δεν μπορεί να εξευρεθεί ή να εφαρμοστεί…

Σεμνή συμβολή προς την αναγκαία κατεύθυνση θεωρώ λοιπόν και αυτό το βιβλίο μου. Για να μην επαναλάβει η Αριστερά του 2014, τα σφάλματα που διέπραξε στις δεκαετίες του σαράντα, του πενήντα, του εξήντα, του εβδομήντα… Για να μη διαπράξει ξανά η Αριστερά -η οποία έκανε πράγματι αγώνες πολλούς και ηρωϊκούς- τα εγκληματικά λάθη του 2003 και του 2004. Πιστώνεται, πάντως, στα θετικά της, η στήριξη που προσφέρει (ώς την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές - παρά τις δημαγωγικές εξάρσεις κάποιων στελεχών της), στις προσπάθειες του Προέδρου της Δημοκρατίας για λύση του κυπριακού.

»Αν έχει μέλλον η Αριστερά -και η Κύπρος- αυτό βρίσκεται στην επιστροφή στις ρίζες της, στις παραδοσιακές αρχές και αξίες της. Στην εντιμότητα, τη λογική, την αυταπάρνηση, τη μόνιμη έγνοια για την πατρίδα, τη συνέπεια…».