Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα, διαβάζοντας χθες το απόσπασμα της απόφασης του Προέδρου του Κακουργιοδικείου Λάρνακας, Νικόλαου Σάνδη, για επιβολή ποινής φυλάκισης 12 χρόνων σε 26χρονη Ολλανδέζα για εισαγωγή, κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια, σχεδόν 14 κιλών κάνναβης, όπου γίνεται ένα αναμάσημα ξεπερασμένων και αποπροσανατολιστικών όρων περί «θανάτου» και περί «μάστιγας των ναρκωτικών», που χρησιμοποιείται ισοπεδωτικά για όλες τις εξαρτησιογόνες ουσίες.

Θέλω να πω ότι περίμενα από έναν έμπειρο και αξιοσέβαστο δικαστή να γνωρίζει ότι δεν πεθαίνει κανένας από τη χρήση της συγκεκριμένης παράνομης ουσίας και να προσέχει τις λέξεις του όταν καταγράφει τις σκέψεις του πάνω στις πολύ σοβαρές υποθέσεις που έχει μπροστά του για τέτοια ζητήματα.

Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ, ο δικαστής ανέφερε στην απόφασή του ότι «υπάρχει η αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών στη μάστιγα που λέγεται ναρκωτικά, ενώ υπάρχει και η αναγκαιότητα για προστασία της κοινωνίας».

Ανέφερε, επίσης, ότι «λήφθηκαν υπόψη τα στοιχεία που παρουσίασε στο Δικαστήριο ο συνήγορος υπεράσπισης, όπως η ηλικία και η συνεργασία της κατηγορούμενης με την Αστυνομία, αλλά παραμένει το γεγονός ότι, βάσει ανταλλάγματος, προσπάθησε να διασπείρει τον θάνατο στο νησί μας και θα έπρεπε να ζυγίσει καλύτερα τις επιπτώσεις των πράξεών της στη διασπορά των ναρκωτικών».

Να υπενθυμίσω άρθρο μου του Φεβρουαρίου 2014, όπου παρόμοιες παραπλανητικές εκφράσεις περί «λευκού θανάτου», αναφέρθηκαν στο συνέδριο του ΚΕΝΘΕΑ από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, συλλήβδην εναντίον όλων των ουσιών εξάρτησης.

Ζήτησα τότε από τον επιστημονικό διευθυντή του ΚΕΝΘΕΑ, νευρολόγο ψυχίατρο Δρα Κυριάκο Βερεσιέ, να μου σχολιάσει τον… λευκό θάνατο και μου είπε: «Είναι ένας από παλιούς όρους που πλέον δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Πρέπει να αποφεύγονται αναφορές που γενικεύουν το θέμα και αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη. Πρώτ’ απ’ όλα, “λευκός θάνατος” αναφέρεται μόνο στην ηρωίνη, η οποία σήμερα διατίθεται και σε χρώμα ροζ και καφέ. Ακόμα και η λέξη “θάνατος”, δεν πρέπει να αναφέρεται, όταν γίνεται προσπάθεια για πρόληψη, γιατί χρησιμοποιείται σαν εκφοβισμός. Ο φόβος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για αλλαγή κοινωνικών στάσεων, αλλά μόνο η λογική και η κρίση. Η αμερικανική ταξινόμηση των ασθενειών, πλέον αναφέρεται σε εθισμό, που σημαίνει συνήθεια μιας ρουτίνας και όχι σε εξάρτηση».

Με την ευκαιρία αυτή, αναφέρθηκα στον οδηγό καλής πρακτικής που το Αντιναρκωτικό Συμβούλιο Κύπρου, ο κρατικός φορέας κατά των εξαρτήσεων, παρουσίασε τον Ιούνιο 2013. Είπε λοιπόν τότε σε δημοσιογραφική διάσκεψη η Ιωάννα Γιασεμή του ΑΣΚ, ότι «το πρώτο βήμα για καταπολέμηση του στίγματος της εξάρτησης έχει να κάνει με τη γλώσσα που χρησιμοποιείται και που είναι κάτι πολύ δυναμικό - αλλάζει και αλλάζει και ο τρόπος που τη χρησιμοποιούμε.

Τυπικές λέξεις και φράσεις που χρησιμοποιούνται, θα ήταν καλά να αποφεύγονται. Π.χ. η φράση “λευκός θάνατος”, που δημιουργεί την εντύπωση ότι η εξάρτηση οδηγεί πάντα στον θάνατο, πράγμα που δεν ισχύει. Μια άλλη έκφραση είναι “η μάστιγα των ναρκωτικών”. Αυτή η έκφραση αφαιρεί την ανθρώπινη διάσταση και κάνει απρόσωπο το πρόβλημα».

Παρατήρησα τότε ότι κάποιες εκφράσεις και λέξεις είναι, όπως διαπιστώνεται, πιο εθιστικές και εξαρτητικές από τις ουσίες κι αυτό αφορά ακόμα και κρατικούς και πολιτειακούς φορείς, που θα έπρεπε να έχουν από καιρό απεξαρτηθεί από αυτές…