Η στήλη δεν είναι δικαστήριο, για ν’ αποφασίσει αν ο κατηγορούμενος γιατρός κρατικού νοσηλευτηρίου είναι ένοχος ή όχι στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, για σεξουαλική παρενόχληση νοσοκόμας. Αυτή είναι δουλειά του δικαστηρίου, που ήδη τον κάλεσε σε απολογία στην επόμενη δικάσιμο της υπόθεσης.

Όπως αναφέρω και στο ρεπορτάζ, στην παρούσα φάση της δικαστικής διαδικασίας, κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας, ανώτερη νοσηλευτική λειτουργός που εργάζεται στο ίδιο νοσοκομειακό ίδρυμα με τον κατηγορούμενο και την παραπονούμενη.

Το περιεχόμενο της κατάθεσής της στην Αστυνομία, που έγινε στις 16.10.2010, διαβάστηκε από τον δικαστή μεγαλοφώνως και σε αυτό αναφέρεται ότι το περιστατικό συνέβη την 1η Οκτωβρίου 2010, όταν η μάρτυρας εργαζόταν νυχτερινή βάρδια. Προσθέτει στην κατάθεσή της ότι «κοντά στα μεσάνυχτα», ενώ καθόταν στο καθιστικό του θαλάμου, την πλησίασε η βοηθός θαλάμου, «η οποία έδειχνε ότι κάτι την απασχολούσε».

Η μάρτυρας αναφέρει ότι ρώτησε την παραπονούμενη τι συμβαίνει και αυτή της απάντησε ότι ο γιατρός «αναίτια την άγγιξε στα οπίσθια». Προσθέτει ότι η παραπονούμενη τής είπε συγκεκριμένα, αυτολεξεί, «έπιασέν μου τον κώλο» και ότι στη συνέχεια τής είπε ότι θα τον καταγγείλει. Η παραπονούμενη τής είπε, επίσης, ότι «πριν ο γιατρός τής επιτεθεί, προσπάθησε να την αγκαλιάσει. Αυτή δοκίμασε να φύγει και τότε αυτός την άγγιξε στα οπίσθια».

Ο δικηγόρος του κατηγορουμένου ρώτησε, μεταξύ άλλων, τη μάρτυρα αν γνωρίζει για πολύ καιρό τον κατηγορούμενο και αν συμφωνεί μαζί του ότι «ο γιατρός είναι αυθόρμητος και φιλικός και εκφράζει τα συναισθήματά του».

Η μάρτυρας απάντησε καταφατικά. Σε ερώτηση του δικηγόρου κατά πόσον ο γιατρός «έτυχε να σε αγκαλιάσει κι εσένα στον ώμο και στην πλάτη», η μάρτυρας απάντησε επίσης καταφατικά. «Και αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το εξέλαβες φιλικά και όχι με σεξουαλικό τρόπο», υπέβαλε ο δικηγόρος. «Όχι σεξουαλικά, όχι πονηρά», απάντησε η μάρτυρας.

Είμαι σίγουρος ότι η απόφαση του δικαστή θα βοηθήσει να ξεκαθαρίσει η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη, έστω και με καθυστέρηση τεσσάρων ολόκληρων χρόνων από τότε που καταγγέλθηκε η υπόθεση!
Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα αν στην ιστορία αυτή, η αλήθεια και η δικαιοσύνη βρίσκεται στην πλευρά της παραπονούμενης ή του κατηγορουμένου (που είναι βέβαια αθώος, μέχρι απόδειξης της ενοχής του), η υπόθεση αναδεικνύει το σοβαρό πρόβλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης γυναικών, κυρίως στον χώρο εργασίας τους - ένα πρόβλημα της κουλτούρας υποτίμησης της γυναίκας από τον οπισθοδρομικό άντρα, όταν βρίσκεται ιδιαίτερα σε θέση εξουσίας και ισχύος απέναντί της και θεωρεί ότι έχει αναφαίρετο, φυσικό δικαίωμα να απλώνει τα ξερά του στον απόλυτα προσωπικό χώρο της, το σώμα της και να τη χουφτώνει, απρόσκλητος και βέβαια ατιμώρητος.

Στις πιο πολλές περιπτώσεις τέτοιων, ανεπιθύμητων από τα θύματα, προσεγγίσεων, οι γυναίκες σιωπούν και ανέχονται την ταπείνωση, από το φόβο της επαγγελματικής καθήλωσης, του υποβιβασμού, της απόλυσης, ή και του πλήγματος στην ίδια την υπόληψή τους, αφού η επικρατούσα αντρική αντίληψη είναι ότι «τα θέλουν και τα παθαίνουν».

Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν υποθέσεις γυναικών που καταγγέλλουν ψεύτικες και ανύπαρκτες σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον τους, για δικούς τους, ιδιοτελείς σκοπούς.
Αυτές όμως αφορούν προσωπικές, μεμονωμένες περιπτώσεις προβληματικών ατόμων και δεν αναιρούν τη σκληρή πραγματικότητα του κοινωνικού μεσαίωνα στο ζήτημα της σεξουαλικότητας, που οι γυναίκες βιώνουν σ’ αυτόν τον τόπο.