Κουβέντιασα χθες τηλεφωνικά το θέμα της σωματεμπορίας στην Κύπρο με την Άννα Χριστοδουλίδου, γραμματέα της πολυθεματικής συντονιστικής ομάδας κατά της εμπορίας προσώπων και διοικητικό λειτουργό στο Υπουργείο Εσωτερικών, και της ζήτησα να μου πει τις απόψεις της. Δεν τη γνωρίζω προσωπικά, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ προηγουμένως.

Mε προθυμία και αμεσότητα που με ξάφνιασε (δεν είμαι συνηθισμένος σε τέτοια αντιμετώπιση από λειτουργούς της δημόσιας υπηρεσίας), μου είπε ότι παρόλο που είχε άλλη υπηρεσιακή υποχρέωση, θα μου ετοίμαζε ένα σχετικό γραπτό κείμενο κι αυτό πραγματικά έκανε, αφού εργάστηκε πέραν του κανονικού ωραρίου της.

Σε κάποια αποσπάσματά του, πρόκειται για ένα τολμηρό κείμενο ενός δημοσίου υπαλλήλου με έντονη συνείδηση της αποστολής του, ενός ανθρώπου που ξεχώρισε με το πάθος του, μέσα στη ρουτινιάρικη, απρόσωπη μάζα της κρατικής μηχανής.

Μου έγραψε μεταξύ άλλων η Άννα: «Οι διαχρονικά κακές επιδόσεις της Κύπρου στην καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων είχαν ως αποτέλεσμα η Κύπρος να βρίσκεται τις περισσότερες φορές στη “μαύρη λίστα” του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών και να δυσφημείται διεθνώς. Το 2013, η Κύπρος έχει βγει από τη “μαύρη λίστα”.

»Δυστυχώς, πολλά έχουν να γίνουν στην προστασία των θυμάτων και στον τρόπο που ορισμένες κρατικές υπηρεσίες αντιμετωπίζουν τα θύματα εμπορίας, στα οποία συμπεριφέρονται ρατσιστικά και σαν να είναι “παράνομοι” μετανάστες.

»Ενώ η κατάργηση της λεγόμενης “artist visa” κατάφερε να κλείσει τα περισσότερα καμπαρέ, παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια νέες μορφές σωματεμπορίας, σε μπαρ και μπιραρίες, διαμερίσματα και σωματεμπορία με τη μορφή της πορνείας στον δρόμο. Πρόσφατα παρατηρούμε να ''πετάγονται'' στους δρόμους από τους εκμεταλλευτές τους γυναίκες, θύματα σωματεμπορίας, οι οποίες είναι έγκυοι.

»Πρόβλημα αποτελεί επίσης και ο μικρός σχετικά αριθμός καταδικών, όπως και οι πολύ μικρές ποινές, που δεν είναι αντίστοιχες του μεγέθους του εγκλήματος. Είναι επίσης προβληματικό το γεγονός ότι για να εκδικαστεί μια υπόθεση, μπορεί το θύμα-μάρτυρας κατηγορίας να χρειάζεται να περιμένει μέχρι και πέντε χρόνια για να καταθέσει στο δικαστήριο.

»Ο συντονισμός μεταξύ των διάφορων κρατικών υπηρεσιών πρέπει να βελτιωθεί, ενώ χρειάζεται να ενισχυθεί η συνεργασία των κρατικών και μη κρατικών φορέων, και να αφήνεται χώρος για περισσότερη εμπλοκή της κοινωνίας των πολιτών και των τοπικών Αρχών, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά.

»Πρέπει τέλος η Κύπρος να βελτιώσει τη διακρατική και διεθνή της συνεργασία, κυρίως με τις χώρες καταγωγής των θυμάτων».

Oι πιό πάνω καίριες επισημάνσεις της Άννας Χριστοδουλίδου δηλώνουν δύο πράγματα: Ότι γνωρίζει το αντικείμενο της δουλειάς της και ότι έχει τη φλόγα που χρειάζεται για να την κάνει παραγωγική και αποδοτική, έστω κι αν πρόκειται για μια δουλειά «χαμένη» μέσα στη δημοσιοϋπαλληλική έρημο.

Κοντοστέκομαι και της λέω απλώς ένα ευχαριστώ, γιατί η παρέμβασή της έκανε τόσο σημαντικό το άρθρο μου αυτό.
Σήμερα συμπληρώνω το άρθρο μου αυτό, που είχα γράψει τον Οκτώβρη 2013, με την είδηση ότι η Υπηρεσία της, μετακίνησε την Άννα Χριστοδουλίδου στην… Πολιτική Άμυνα!

Ένα μήνα μετά που ψηφίστηκε επιτέλους ένας ισχυρός νόμος, για την καταπολέμηση του εγκλήματος της εμπορίας προσώπων, με την ποινικοποίηση του πελάτη και την επαρκή προστασία των θυμάτων, για την οποία πάλεψε τόσο πολύ, οι προϊστάμενοί της αντάμειψαν την Άννα για την ευσυνειδησία και την προσφορά της στην πατρίδα της, με αυτό το χαστούκι απαξίωσης!

Να μια «υπόθεση μελέτης» για την ψυχική μιζέρια, την αχαριστία και τη μικρότητα.