H Κινεζούλα με προσέγγισε χαμογελαστή στη μεγάλη υπεραγορά του πεζόδρομου. Μπροστά από το ψυγείο με τους χυμούς, τα αναψυκτικά και τα άλλα κρύα ροφήματα. Μπαίνοντας κατ’ ευθείαν στο ψητό, με ρώτησε αν είμαι Κύπριος.

Της απάντησα καταφατικά, με τη σκέψη ότι θα ήταν καλό να διασταυρώσω έμπρακτα τις πληροφορίες για εκτεταμένη άσκηση πορνείας στην περιοχή. Η επόμενη κουβέντα της, με τα χαρακτηριστικά «κινέζικα» αγγλικά της, ήταν να με προσκαλέσει στο δωμάτιό της!

Τη ρώτησα πόσο πάει. Τριάντα ευρώ, ήταν η απάντηση. Συγκατάνευσα. Περπατήσαμε προς το ταμείο, αυτή στάθηκε λίγο πιο πίσω από μένα, πλήρωσα και το δικό της γάλα. Ο ένας από τους ταμίες στο βάθος, μας κοίταξε εξεταστικά. Μάλλον θα είδε πολλούς να της πληρώνουν το γάλα της και γενικά θα είδαν πολλά τα μάτια του στο πολυεθνικό κέντρο της παλιάς Λευκωσίας, όπου εργάζεται και περνά καθημερινά πολλές ώρες απ’ τη ζωή του.

Βγήκαμε έξω, περπατήσαμε προς την Ονασαγόρου και από εκεί σε κάτι παράδρομους. Περπατώντας, συνέχισα τις ερωτήσεις που είχα αρχίσει στο κατάστημα. Χωρισμένη, 30 χρονών, έχει ένα γιο 7 χρονών που ζει με τον πατέρα και τη μητέρα της στο Πεκίνο. Πρώτη φορά ταξίδεψε από την Κίνα στο εξωτερικό. Ήρθε στην Κύπρο πριν από λίγους μήνες, απελπισμένη για ένα χρέος 30 χιλιάδων ευρώ που έκανε για να ανοίξει ένα εστιατόριο με κάποιους άλλους. Η επιχείρηση δεν πήγε καλά και της έμεινε το χρέος. Δεν είχε άλλη επιλογή από αυτήν, για να το ξεπληρώσει σιγά σιγά και να μένουν και κάποια χρήματα για τον γιο της.

Με οδήγησε από μια σκοτεινή στοά, που μόλις και χωρούσε ένα ανθρώπινο σώμα, σε ένα ξέφωτο με δύο βοηθητικά δωμάτια. Τα αποχωρητήρια πολλών κυπριακών σπιτιών είναι μεγαλύτερα απ’ το δωμάτιό της. Ένα κρεβάτι, ένα μικρό ψυγείο, ένα μικρό ερμάρι, μια μικρή σόμπα. Αυτά. Το μικρό αποχωρητήριο και το μικρό ντους σε άλλο χώρο στην αυλή.

Κάθησα στο κρεβάτι, αφού καρέκλες δεν υπάρχουν - σκληρό κόντρα πλακέ, φθαρμένες, σχισμένες κουβέρτες. Κλείδωσε την παλιά πόρτα από μέσα, τράβηξε τη φτηνή κουρτίνα.

Της έδωσα να καταλάβει ότι δεν ήρθα στο δωμάτιό της για σεξ. Της είπα για τη δουλειά μου, της είπα ότι θέλω να γράψω την ιστορία της. Πάγωσε, έχασε το χαμόγελο και το κέφι της. Όταν είδε τη φωτογραφική, άρχισε να τρέμει. Την καθησύχασα ότι δεν θα τη φωτογραφίσω, ότι δεν πρέπει να φοβάται. Μου επέτρεψε να φωτογραφίσω μόνο τα αρκουδάκια και τα άλλα μπουλουκάκια πάνω απ’ το ερμάρι της. Παραμέρισε λίγο την άκρη της κουρτίνας, κοίταξε έξω ανήσυχη και μου έκανε νόημα να φύγω. Σκέφτηκα όλους τους άντρες που μπήκαν και βγήκαν στο δωμάτιό της πριν από εμένα και αυτούς που θα μπουν και θα βγουν, μετά.

Της άφησα κάποια χρήματα στο στρώμα, βγήκα έξω στη στενή πάροδο. Κοίταξα τη φωτογραφία με τα πάνινα ζωάκια στην οθόνη της μηχανής. Μου είχε πει ότι δεν είναι για το γιο της, στην ίδια αρέσουν, για την ίδια τα μαζεύει.

Υποθέτω για να της κρατούν συντροφιά στη μοναξιά της.