Τώρα στο Χαλέπι, τη μεγάλη πόλη του βορρά της αιματοβαμμένης Συρίας, ο θάνατος έρχεται από τον ουρανό. Το εγκληματικό καθεστώς Άσαντ ανακάλυψε και χρησιμοποιεί ένα νέο όπλο μαζικής καταστροφής - βαρέλια γεμάτα καύσιμα και εκρηκτικές ύλες, που ρίχνονται από ελικόπτερα και καίνε ζωντανούς, μαχητές αντάρτες και άμαχο πληθυσμό, κυρίως γυναικόπαιδα.

Παρά το ότι πριν από λίγες ημέρες επέτρεψε να ανοίξει στην πολιορκημένη περιοχή, ένας διάδρομος ασφαλείας για μια μικρή διανομή βοήθειας στους κατοίκους, οι δρόμοι είναι γεμάτοι ανθρώπινα φαντάσματα, που περιπλανιούνται ανάμεσα στα χαλάσματα ψάχνοντας μάταια για τροφή ή για φάρμακα.

Το πολεμικό μέτωπο στην πόλη, έχει αποτελματωθεί σε ένα βρόμικο -και θανατηφόρο- παιγνίδι ελεύθερων σκοπευτών.
Όπως στο Σεράγεβο της Βοσνίας τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας 1990, οι αντίπαλοι μαχητές στο Χαλέπι της Συρίας κόλλησαν στα ανατιναγμένα ερείπια της αστικής περιοχής που ελέγχουν και περιορίζουν τις επιχειρήσεις τους από το δικό τους έδαφος, σκοτώνοντας με ατομικά όπλα σκόπευσης υψηλής ακριβείας, ό,τι κινείται -άνθρωπο ή ζώο- απέναντι.

Το σκηνικό είναι το ίδιο: Έρημοι δρόμοι με κτίρια γκρεμισμένα από τις βόμβες και τις οβίδες, τσιμεντένιοι τοίχοι κατάσπαρτοι με τρύπες από σφαίρες, καμένα αυτοκίνητα, λεωφορεία, στρατιωτικά οχήματα και τανκς, άθαφτα πτώματα ανάμεσα στα χαλάσματα, άγρυπνοι κυνηγοί στις στέγες να παρατηρούν εντατικά πίσω απ’ τον τηλεφακό τους για το επόμενο θύμα τους.

Τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι οι αντάρτες κατάφεραν να κρατήσουν τις θέσεις τους παρά το σφυροκόπημα που δέχονται από τα πολεμικά αεροπλάνα και τα ελικόπτερα του δικτάτορα.
Όμως, έχουν αναχαιτισθεί και καθηλωθεί από τις κυβερνητικές δυνάμεις, αδυνατώντας να φτάσουν μέχρι το κέντρο της πόλης και έχουν ουσιαστικά παγιδευτεί μεταξύ του αεροδρομίου και των δυτικών συνοικιών, όπου είναι στρατοπεδευμένοι στρατιώτες και φιλοκυβερνητικοί πολιτοφύλακες.

Ο 23χρονος αντάρτης Αμπού Σαΐφ λέει σε Βρετανούς ρεπόρτερ ότι όταν ένας ελεύθερος σκοπευτής του κυβερνητικού στρατού εντοπιστεί σε ένα κτίριο, μπορεί να περάσουν εβδομάδες μέχρι να τον εντοπίσουν και να προσπαθήσουν να τον ξεκολλήσουν από τη θέση του. Άλλος συμπολεμιστής του, ο Νατζιμεντίν, σχολιάζει στους δημοσιογράφους ότι αυτός ο δρόμος στην πραγματικότητα δεν έχει απελευθερωθεί από τους αντάρτες.
«Από τη στιγμή που υπάρχει εκεί έξω ένας ελεύθερος σκοπευτής που δεν σου επιτρέπει να κινηθείς ελεύθερα και σε έχει στο στόχαστρο του τουφεκιού του, δεν σου ανήκει αυτή η περιοχή», λέει, σκουπίζοντας με το χέρι τον ιδρώτα από το μέτωπό του.

«Κοιτάξτε μας», προσθέτει ο Νατζιμεντίν αγχωμένος. «Κάνουμε πόλεμο των νεύρων και είναι τόσο πληκτικός! Έτσι που εξελίσσονται τα πράγματα, μπορεί να μας πάρει και χρόνια, μέχρι να τελειώσει. Για να φτάσουμε μέχρι αυτή τη γωνιά, χρειάστηκε να πολεμήσουμε για πολλές εβδομάδες και να χάσουμε πολλούς συντρόφους μας από τους ελεύθερους σκοπευτές».

Στον διπλανό δρόμο, κάποιοι συμπολεμιστές του πυρπολούν ένα σωρό με ελαστικά αυτοκινήτων, ελπίζοντας ότι ο πυκνός καπνός θα χαλάσει τη θέα των ελεύθερων σκοπευτών.
Ο 34χρονος Αμμάρ, επικεφαλής της αντάρτικης ομάδας του τετραγώνου, παρατηρεί ότι «το πιο άσχημο είναι να βλέπεις τους άντρες σου να πεθαίνουν φτηνά, από σφαίρα ακροβολιστών. Θέλουμε να πεθάνουμε στη μάχη και όχι έτσι, να έρχεται ο θάνατος από το πουθενά», μουρμουρίζει αναστενάζοντας…