Δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει με τις περισσότερες επισημάνσεις χθεσινής ανακοίνωσης της νεολαίας του ΑΚΕΛ, της ΕΔΟΝ, όπου παραθέτει δέκα λόγους εναντίον της αποχής, στις επικείμενες Ευρωεκλογές.
Ξεκινά με μια μαρξιστική, θολή γενίκευση ότι «η νεολαία του τόπου δέχεται σήμερα τις σκληρές συνέπειες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης» (στην Κύπρο, η κρίση αυτή, υπήρξε ΚΑΙ κομμουνιστική, της προηγούμενης διακυβέρνησης Χριστόφια-ΑΚΕΛ), αλλά συνεχίζει με συγκεκριμένες αλήθειες.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, που υπογράφει ο Βάκης Χαραλάμπους, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου ΕΔΟΝ, «η ανεργία στους νέους φτάνει σχεδόν στο 50%. Το υπόλοιπο 50% το οποίο εργάζεται, βρίσκεται στην πλειοψηφία του κάτω από ένα καθεστώς πρωτοφανούς εκμετάλλευσης, με μισθούς των 400 και 500 ευρώ, με 10 και 12 ώρες δουλειάς, χωρίς ασφάλιση και χωρίς δικαιώματα. Για όσους σκόπευαν να ξεκινήσουν σπουδές ή να βάλουν κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, δεν χωράει ελπίδα, αφού η παιδεία μαζί με την υγεία και την κοινωνική πρόνοια ξηλώνονται, ενώ η στεγαστική πολιτική καταργείται. Τα όνειρα για το μέλλον αναβάλλονται ή και ακυρώνονται. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, πραγματοποιούνται στις 25 του Μάη οι Ευρωεκλογές. Η αποχή φαίνεται να είναι ο επικρατέστερος ''νικητής'' των εκλογών αυτών. Ο καθένας από εμάς οφείλει τουλάχιστον να γνωρίζει τι πρεσβεύει η αποχή στις εκλογές και ιδιαίτερα στις επερχόμενες Ευρωεκλογές».

Σωστά ο Βάκης Χαραλάμπους ξεκαθαρίζει ότι η αποχή «δεν είναι μια απολίτικη στάση, αλλά είναι μια καθαρή πολιτική στάση, που πρεσβεύει την αδράνεια και την αποστασιοποίηση από τα κοινά», ότι «σημαίνει άρνηση κάθε μορφής συλλογικότητας», ότι «επιβάλλεται σε εμάς μέσα από την οργή και την αγανάκτηση», ότι «δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις αλλαγής της υφιστάμενης κατάστασης».

Στη συνέχεια, όμως, ο κ. Χαραλάμπους τοποθετεί αυτήν την «αλλαγή» στο παλιό, ξεπερασμένο, οπισθοδρομικό, σοβιετικό πλαίσιο της κάθετης πόλωσης και της μονοδιάστατης σκέψης, αναφερόμενος σε «δυνάμεις της δεξιάς» και της «συντήρησης» από τη μια, που αντιπροσωπεύουν το «κακό» και σε «προοδευτικές δυνάμεις» από την άλλη, που αντιπροσωπεύουν το «καλό»...

Γράφει λοιπόν ότι «η σκληρή πραγματικότητα μπορεί να αποφευχθεί μόνο με την ενίσχυση της Αριστεράς. Εκείνης της δύναμης που παλεύει για μια Ευρώπη της συνεργασίας, της κοινωνικής προόδου, της ειρήνης, που σέβεται τη δημοκρατία και που θέτει τους εργαζόμενους και τους νέους στο επίκεντρο. Οι νέοι και ιδιαίτερα οι άνεργοι θα πρέπει να το σκεφτούν διπλά και τριπλά. Ακόμα περισσότερο θα πρέπει να το σκεφτούν οι νέοι της Αριστεράς. Η αποχή από αυτές τις εκλογές δεν πρέπει να αποτελέσει βήμα εκδίκησης και δυσφορίας προς το ΑΚΕΛ, ιδιαίτερα σήμερα που βρίσκεται στο στόχαστρο όσο ποτέ άλλοτε. Το ΑΚΕΛ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και της νεολαίας, δίνοντας φωνή στα αιτήματα και στις διεκδικήσεις τους».

Βέβαια το ΑΚΕΛ δεν βρίσκεται σε κανένα στόχαστρο. Και το ερώτημα είναι, γιατί το ΑΚΕΛ («το μόνο κόμμα»…) δεν έκανε αυτά τα ωραία που περιγράφονται πιο πάνω, όταν ήταν πέντε χρόνια στην εξουσία και άφησε τα πράγματα στην Κύπρο να οδηγηθούν στην καταστροφή;

Και φυσικά στη δημοκρατία, που το ΑΚΕΛ σέβεται, όπως γράφει ο κ. Χαραλάμπους, δεν υπάρχει «εκδίκηση», υπάρχει η δυνατότητα να σκεφτεί κανείς ελεύθερα, να αλλάξει άποψη και να εκφραστεί ανάλογα, με την ψήφο του στην κάλπη.