Εντάξει, το άρθρο αυτό για τη χθεσινή σύλληψη του καταζητουμένου από την περασμένη Πέμπτη Ανδρέα Ονουφρίου, σε αγροικία φίλου του στο χωριό Λάγια της επαρχίας Λάρνακας, δεν μπορεί να εστιάζεται στη φαιδρότητα της υπόθεσης, όπου εστιάστηκαν τα δύο προηγούμενα άρθρα της στήλης, την Παρασκευή και την Κυριακή (25 και 27.4.2014).

Έγραψα την Κυριακή ότι γέλασα πολύ διαβάζοντας το καταπληκτικό ρεπορτάζ στην έκδοση του «Πολίτη» του περασμένου Σαββάτου, όπου ο «επικίνδυνος», όπως τον βάφτισε η Αστυνομία, πρώην κατάδικος Ανδρέας Ονουφρίου περιέγραψε τηλεφωνικά στον συνάδελφο Μανώλη Καλαντζή, την αστυνομική επιχείρηση για τη σύλληψή του στο σπίτι του στη Λεμεσό.

Υποστήριξα ότι ο Ανδρέας Ονουφρίου μού φαίνεται ένας τύπος με φοβερό χιούμορ και ότι τρεις μέρες μετά που τον κατάπιε η γη και έχοντας ξοπίσω του μια στρατιά πάνοπλους αστυνομικούς να τον κυνηγούν για να τον ξετρυπώσουν, συμβάλλει ενεργά στη ψυχαγωγία του κοινού, ισχυριζόμενος ότι ο άντρας που έφυγε την Πέμπτη το πρωί από το σπίτι του κρατώντας ένα G3, δεν ήταν ο ίδιος, όπως δήλωσε η Αστυνομία, αλλά… κάποιος φίλος του!

Θέλω να πω ότι σ’ εμένα δεν έδωσε την εντύπωση του «επικίνδυνου» ανθρώπου, παρόλο που οπλοφορούσε. Παρατηρώντας πιο προσεκτικά το ποινικό βιογραφικό του σημείωμα, που μοίρασε στους δημοσιογράφους η Αστυνομία, διαπίστωσα ότι κανένας συμπολίτης του δεν κινδύνευε πραγματικά από αυτόν, αφού οι στόχοι του ήταν πάντα υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της εξουσίας - τους οποίους, μάλιστα, δεν κατάφερε ποτέ να πετύχει, αφού… είχε συλληφθεί στις απόπειρες!

Βλέπετε, ο πρώην βαρυποινίτης είχε καταδικαστεί το 1996 σε 18ετή φυλάκιση για απόπειρα δολοφονίας δικαστή στη Λεμεσό, ενώ το 2012 η Αστυνομία τον κατονόμασε ως ηθικό αυτουργό σχεδίου δολοφονίας του πρώην Γενικού Εισαγγελέα Πέτρου Κληρίδη και του τότε Αναπληρωτή Διευθυντή των Φυλακών Γιώργου Τρυφωνίδη.

Έτσι όπως εξελίσσονται οι… συλλήψεις του, δεν είμαι σίγουρος αν για τις δύο προαναφερόμενες υποθέσεις, αλλά και για την παρούσα, συνελήφθη από ατζαμοσύνη του, ή από μια ενδόμυχη, βαθύτερη επιθυμία του να συλληφθεί.

Πάντως η χθεσινή, τρίτη σύλληψή του, περιείχε ένα στοιχείο που μετατρέπει την υπόθεση, από μια αστεία περιπέτεια, σε κάτι άλλο - και εννοώ την παρουσία του 5χρονου γιου του. Να μην ξεχνούμε ότι προχθές ο Ονουφρίου είχε καταφέρει να εμφανιστεί στο σπίτι που μένουν οι αδελφές του στη Λεμεσό, να πάρει τον μικρό γιο του και να τον μεταφέρει μαζί του στην αγροικία στη Λάγια, όπου τον εντόπισαν αργότερα οι αστυνομικοί.

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Αστυνομίας ανέφερε ότι οι αστυνομικοί κάλεσαν επανειλημμένα τον Ονουφρίου να παραδοθεί, αλλά αυτός πυροβόλησε εναντίον τους με τυφέκιο G3, «έχοντας μάλιστα στην αγκαλιά του τον ανήλικο γιο του». Και ότι «ο επικεφαλής της επιχείρησης έριξε στον αέρα προειδοποιητικούς πυροβολισμούς, με αποτέλεσμα ο καταζητούμενος να αφήσει τον γιο του και προσπάθησε να διαφύγει. Τα μέλη του ΕΑΟ καταδίωξαν τον καταζητούμενο, τον οποίο και τελικά συνέλαβαν σε κοντινή χαράδρα».

Είναι εμφανής η αστυνομική προσπάθεια να παρουσιαστεί ο Ονουφρίου ΚΑΙ ως ανεύθυνος πατέρας, που για εγωιστικούς λόγους διακινδύνευσε τη σωματική και ψυχική ακεραιότητα του παιδιού του. Αυτή είναι η πρώτη από τις δύο αναγνώσεις.

Η δεύτερη ανάγνωση, αφορά έναν απελπισμένο άντρα που απλώς αγαπά τον μικρό του γιο. Τόσο πολύ, που γι’ αυτήν την αγάπη, δυσκολεύει συνειδητά τη διαφυγή του και τελικά χάνει την ελευθερία του.