Ο πεσμένος ποδοσφαιριστής φορά την κίτρινη στολή της ΑΕΛ και ονομάζεται Άντριγια Καλουντζέροβιτς. Ο ποδοσφαιριστής που έχει γονατίσει πάνω του φορά την μπλε στολή της Ανόρθωσης και ονομάζεται Βαλεντίνος Σιέλης. Είναι Σάββατο 26 Απριλίου 2014 και είναι το 48ο λεπτό του αγώνα.

Όχι, ο Σιέλης δεν γονατίζει πάνω στον Καλουτζέροβιτς για να τον γρονθοκοπήσει, ούτε για να τον αποτελειώσει με καμιά αγκωνιά, μετά από κάποια λογομαχία και σύγκρουση μεταξύ τους, όπως θα υπέθετε κανείς, βλέποντας τη φωτογραφία με μια πρώτη ματιά.

Γιατί αυτό θα υπέθετε κανείς, έτσι δεν είναι; Η «φυσιολογική» περιγραφή της φωτογραφίας θα παρέπεμπε σε μιαν από τις συνηθισμένες, καθημερινές κόντρες, που εξελίσσονται σε βρισιές, σε σπρωξίματα και συχνά σε χειροδικίες μεταξύ των ποδοσφαιριστών, αλλά και των οπαδών των ομάδων τους στις κερκίδες, ως αντανάκλαση του πολεμικού κλίματος στον αγωνιστικό χώρο.

Όμως αυτήν τη φορά δεν έγιναν έτσι τα πράγματα.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο Καλουτζέροβιτς σωριάστηκε στο έδαφος μετά από μία εναέρια διεκδίκηση της μπάλας με τον Πάουλο Ζόρζε. Ο Σέρβος επιθετικός κτύπησε πολύ άσχημα με το κεφάλι στο έδαφος και, όπως φάνηκε, του γύρισε η γλώσσα.

Ο πρώτος που αντιλήφθηκε τι είχε συμβεί, ήταν ο διεθνής αμυντικός της Ανόρθωσης Βαλεντίνος Σιέλης, που πλησίασε τον συμποδοσφαιριστή του και βάζοντας το χέρι στο στόμα του Καλουτζέροβιτς, κατάφερε να μετακινήσει τη γλώσσα του που έφρασσε τον αεραγωγό - και ουσιαστικά έσωσε τη ζωή του.

Όπως δήλωσε ο Βαλεντίνος Σιέλης, «από τη στάση του σώματος του Καλουτζέροβιτς κατάλαβα ότι ήταν σοβαρός ο τραυματισμός του. Ακόμα μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω πώς πραγματικά βρήκα το θάρρος και πλησίασα τον Καλουτζέροβιτς για να βοηθήσω».

Πρόσθεσε ότι «μετά που τέλειωσαν όλα με τη βοήθεια των ιατρικών επιτελείων των δύο ομάδων, αντιλήφθηκα τι πραγματικά έγινε και πόσο σοβαρός ήταν ο τραυματισμός».

Αυτή η συνειδητοποίηση της ενστικτώδους προσπάθειάς του να βοηθήσει τον αντίπαλο ποδοσφαιριστή, εξελίχθηκε σε ένα άλλο εμβληματικό στιγμιότυπο από το περιστατικό αυτό, με τον Βαλεντίνο Σιέλη ν’ αποχωρεί από τη σκηνή, κρατώντας το κεφάλι του με τα δυο του χέρια, καθώς φτάνουν εκεί οι τραυματιοφορείς. Σαν να μην πίστευε αυτό που συνέβη κι αυτό που έκανε ο ίδιος!

«Ακόμα μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζω πώς πραγματικά βρήκα το θάρρος και πλησίασα τον Καλουτζέροβιτς για να βοηθήσω»…
Να μια παράξενη και σπάνια στιγμή στο ποδόσφαιρο - και στη ζωή μας.

Ο άνθρωπος με το ένα χρώμα, πλησιάζει τον άνθρωπο με το άλλο χρώμα, όχι για να τον συντρίψει, σύμφωνα με την τρέχουσα ηθική της πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς της «επικράτησης» και της «νίκης», αλλά για να τον βοηθήσει - γι’ αυτό εξάλλου και απορεί «πώς πραγματικά βρήκε το θάρρος» να το κάνει, αφού στην αναποδογυρισμένη κλίματα των αξιών μας, η αίσθηση της προσφοράς είναι τόσο ασυνήθιστη, που προκαλεί δέος...

Γιατί, ναι, είναι πολύ πιο εύκολο να κτυπήσεις τον άλλο για να πέσει.
Και είναι πολύ πιο δύσκολο να του δώσεις το χέρι για ν’ ακουμπήσει και να σταθεί στα πόδια του.