Πρέπει να το υπενθυμίσω από την αρχή, ότι η ΑΕΛ είναι η ποδοσφαιρική μου συμπάθεια. Όχι… ποδοσφαιρικά, αλλά πολιτικά, θα μπορούσα να πω. Με την ευρεία έννοια της πολιτικής. Όχι της κομματικής πολιτικής που κατατρώει το κυπριακό ποδόσφαιρο. Με την ευρεία έννοια μιας ομάδας που δεν μπαίνει σε -κομματικά και άλλα- καλούπια.

Με αφορμή τα βίαια επεισόδια πριν από το προχθεσινό ντέρμπι με τον ΑΠΟΕΛ στο ΓΣΠ, ξαναδιάβασα χθες ένα άρθρο που έγραψα τον Απρίλη 2010 για την ΑΕΛ, το πιο αντικομφορμιστικό και αντιεξουσιαστικό κυπριακό σωματείο, όπως το είχα χαρακτηρίσει.

Είχα κουβεντιάσει με τον Κυριάκο Ιωάννου, τότε εκπρόσωπο Τύπου των φιλάθλων της ΑΕΛ για τα επεισόδια μέσα κι έξω από το Τσίρειο, μετά από έναν αγώνα με τον Απόλλωνα. Έτσι όπως μου περιέγραφε τα κίνητρα των νεαρών ΑΕΛιστών που κτυπήθηκαν άγρια με τους αστυνομικούς, είχα ξαφνικά την εντύπωση ότι ήμουν πέντε χρόνια πίσω, όταν γνώρισα πολλούς από αυτούς στη Λεμεσό.

Όταν μου έστελναν την ίδια αίσθηση αγανάκτησης εκείνων που βλέπουν τον εαυτό τους σαν αδικημένο θύμα. Μου είχε πει ο Κυριάκος Ιωάννου ότι οι συμπλοκές με τους αστυνομικούς άρχισαν όταν οι τελευταίοι εισέβαλαν στην κερκίδα τους κι άρχισαν να κτυπούν κόσμο και να βαράνε στο ψαχνό. Ότι η βία και η οργή εκκολάπτεται στα παρασκήνια των στημένων παιγνιδιών, σε βρόμικες συναλλαγές που θέλουν την ΑΕΛ έξω από τα βραβεία και τους τίτλους.

Έγραψα τότε για τους ισοβίτες στην κόλαση μιας κοινωνίας που τους χαστουκίζει, τους υποτιμά και τους απειλεί. Τους απειλούν Απολλωνίστες και Αποελίστες ότι θα τους νικήσουν στο ματς και θα τους ρεζιλέψουν στο γήπεδο. Τους απειλούν οι ΜΜΑΔίτες ότι θα τους τσακίσουν στο ξύλο. Τους απειλούν οι αθλητικογράφοι ότι θα τους λογοκρίνουν, θα τους αγνοήσουν, θα τους συκοφαντήσουν και θα τους μεταχειριστούν άσχημα και προκατειλημμένα. Τους απειλούν οι ομοσπονδίες ποδοσφαίρου και οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες ότι θα τους τιμωρήσουν με αποκλεισμούς και εξορία από τα γήπεδα.

Αυτό ήταν ένα σκληρό άρθρο γραμμένο για την ΑΕΛ, με τρυφερότητα. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και η ΑΕΛ πρωτοπορεί με την αξία της, προχωρεί με νίκες και διεκδικεί τα πρωταθλήματα.
Αλλά…τώρα, παρατηρώ ότι ψελλίζει τις ίδιες δικαιολογίες με την αντίπαλη ομάδα και με τα κόμματα, που επιρρίπτουν τις ευθύνες στην Αστυνομία και στον αρμόδιο Υπουργό, γιατί δεν πήραν μέτρα να… μη συναντηθούν οι οπαδοί.

«Σύμφωνα με τα μέτρα ασφαλείας τα οποία αποφασίστηκαν στις τρεις συσκέψεις ασφαλείας, οι φίλαθλοι των δύο ομάδων θα προσέρχονταν στο γήπεδο από διαφορετικούς δρόμους και τόσο οι φίλαθλοι όσο και οι πορείες των οργανωμένων οπαδών σε καμία περίπτωση δεν θα είχαν επαφή, ούτε κατά την προσέλευσή τους ούτε κατά τη φυγή τους από το γήπεδο. Ζητήθηκε από τις ομάδες όπως παρθούν αυξημένα μέτρα ασφαλείας και να υπάρχει επαρκής αστυνόμευση, ώστε να αποφευχθεί η επαφή φιλάθλων των δύο ομάδων».

Ομολογώ ότι απογοητεύτηκα, γιατί περίμενα από την ΑΕΛ, το σωματείο με την ξεχωριστή προσωπικότητα, να μην ταυτίζεται με το υπόλοιπο κατεστημένο, αλλά αντίθετα να καλλιεργεί την κουλτούρα της επαφής των φιλάθλων μεταξύ τους και όχι της αποφυγής της.

Υποθέτω ότι η Κύπρος θα γίνει επιτέλους ένας πολιτισμένος τόπος, όταν η ΑΕΛ και όλα τα σωματεία αρχίσουν να καλλιεργούν την κουλτούρα της φιλίας με τους αντιπάλους, ώστε οι φίλαθλοι των ομάδων να προσέρχονται στο γήπεδο από τους ίδιους δρόμους, χωρίς την πιθανότητα να σκοτωθούν μεταξύ τους...