Ο νεαρός πήγε σε πρατήριο βενζίνης, γέμισε με πετρέλαιο ένα δοχείο καυσίμων, περιέλουσε το αυτοκίνητο της κοπέλας που ήταν σταθμευμένο στο γκαράζ του σπιτιού της και το έκαψε ολοσχερώς. Είχαν χωρίσει πρόσφατα και εκείνος την παρακολουθούσε και την παρενοχλούσε, ενώ ο ύποπτος παραδέχτηκε αμέσως στην Αστυνομία ότι ήταν ο δράστης του εμπρησμού.

«Η αιτία των εμμονών του κατηγορουμένου ήταν η αποτυχημένη σχέση με την κοπέλα, που είχε τελειώσει και δεν είχε κατορθώσει να συμβιβαστεί με την ιδέα της απόρριψης», ανέφερε στην απόφασή της η δικαστής, καταδικάζοντας τον νεαρό σε 14μηνη φυλάκιση.

Είναι χαρακτηριστικό της υπόθεσης ότι ενώ η φωτιά βρισκόταν σε εξέλιξη, ο εμπρηστής πέρασε από τη σκηνή με το αυτοκίνητό του και φώναξε ότι «την επόμενη φορά θα έρθει με καλάσνικοφ», σαν να ήθελε να γνωστοποιήσει σε όλους ότι αυτός ήταν ο δράστης του εγκλήματος.

Σαν να ήθελε να φωνάξει ότι είναι ο οσιομάρτυρας της αγάπης και αξίζει οπωσδήποτε την προσοχή και την αναγνώριση των άλλων γι΄ αυτό το βάσανο που περνά.

Είπε και κάτι άλλο σημαντικό η δικαστής: «Το αδίκημα του εμπρησμού είναι ιδιαιτέρως σοβαρό και κρίνεται αναγκαία η επιβολή αυστηρών-αποτρεπτικών ποινών που συνιστούν προσπάθεια περιορισμού της εγκληματικής δράσης παρανόμων, για την προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Η συμπεριφορά του κατηγορουμένου ήταν αψυχολόγητη, όποια και να ήταν η συναισθηματική φόρτιση και ο κλονισμός που ένιωθε.

Πράγματι παρουσιάζει αυτοκαταστροφική και επικίνδυνη συμπεριφορά, η οποία δύναται να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Ο κατηγορούμενος είχε επίγνωση των πράξεών του και διέπραξε το έγκλημα σκόπιμα για να κάνει κακό στην παραπονούμενη, αναλογιζόμενος ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να αποκαταστήσει τον χαμένο ανδρισμό του εξαιτίας της απόρριψης».

Toν χαμένο ανδρισμό του εξαιτίας της απόρριψης; Έτσι ακριβώς! Και πώς μπορούσε να ήταν αλλιώς;

Πώς μου το είπε ο ψυχολόγος Βασίλης Χριστοδούλου;

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε οι άνθρωποι, είναι ότι πασχίζουμε στη ζωή μας να αγαπηθούμε. Σαφώς είναι πρόβλημα, γιατί δεν έχουμε αγαπηθεί σωστά από τους γονείς μας... Η ανθρωπότητα δεν άλλαξε εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εγκληματούμε για τα ίδια πράγματα, σκοτωνόμαστε για τα ίδια πράγματα, παθιαζόμαστε για τα ίδια πράγματα…τίποτε ουσιαστικό δεν άλλαξε, γιατί κοιτάζουμε διαρκώς προς τα έξω για να πάρουμε κάτι και να ικανοποιηθούμε, ενώ στην ουσία πρέπει να κοιτάξουμε προς τα μέσα. Προς τα μέσα γιατί δεν κοιτάζουμε; Δεν κοιτάζουμε προς τα μέσα, γιατί, όταν μείνουμε με τον εαυτό μας, μας πιάνει πανικός…γιατί συναντούμε ένα κενό…το κενό της αγάπης από τη μάνα και τον πατέρα μας».

Είπε και κάτι άλλο ο Βασίλης Χριστοδούλου:

«Στην κυπριακή κοινωνία αρχίσαμε εδώ και πολύ καιρό να μην ανεχόμαστε το “όχι” σαν απάντηση σε διάφορα προσωπικά θέματα»…

Κοντοστέκομαι στην παρατήρηση του ψυχολόγου. Και σκέφτομαι ότι η οξεία παρόρμηση που έσπρωξε τον δράστη στον εμπρησμό και στις ιδέες θανάτου, είναι το τίμημα της ανασφάλειας του έρωτα και κάθε ανασφάλειας που δεν αντέχει με τίποτε το «όχι» και που κάθε «όχι» το θεωρεί σαν έναν βίαιο ευνουχισμό.

Νομίζει ότι ένα μπιτόνι με πετρέλαιο ή ένα όπλο στο χέρι, εξισορροπεί το κομμένο όργανο στο μυαλό του.